«Fear Of The Dark» – Iron Maiden
Ήμουν, θυμάμαι, πέμπτη δημοτικού, όταν βρέθηκα στο σπίτι ενός γειτονόπουλου που είχε πάρτι… Από αντίδραση και μόνο (όντας λίγο κομπλεξάκος σαν πιτσιρικάς), σνομπάριζα ό,τι τα υπόλοιπα παιδάκια φαινόταν να ακούνε με προσήλωση στο «στερεοφωνικό» του σπιτιού. Τους έλεγα (πιστέψτε το ή όχι), ότι αυτή είναι η μουσική των σατανιστών και του εωσφόρου, επηρεασμένος κι εγώ τότε από την φρενίτιδα της εποχής για τους σατανιστές της Παλλήνης κτλ. Πέρναγε η ώρα, κι εγώ στο μετερίζι του «ελιτισμού» μου, ένιωθα ασφαλής, μέχρι που ακούω τις πρώτες νότες του Fear Of The Dark… Τα λόγια περιττεύουν, με θυμάμαι να αρπάζω το βιβλιαράκι του cd από τα χέρια του παιδιού που έκανε το πάρτι, να τους βάζω όλους να κάνουν ησυχία, για να μπορέσω να μάθω το τραγούδι, και έπειτα, χρησιμοποιώντας ένα μικρόφωνο που είχε το «στερεοφωνικό», να περνάω την υπόλοιπη βραδιά τραγουδώντας στα υπόλοιπα παιδάκια τον εν λόγω ύμνο, καθώς και όποιο άλλο maiden τραγούδι κατάφερα να βγάλω εκείνο το βράδυ… Τα υπόλοιπα είναι ιστορία…

«History Lessons» – Skyclad
Mε τους Skyclad έφαγα «κόλλημα» από τα πρώτα κιόλας εφηβικά μου χρόνια. Από το γυμνάσιο άρχισα να ακούω νυχθημερόν σε κασέτες (κάτι πλαστικά πλακέ πράγματα που έβγαζαν ήχο για όσους γεννήθηκαν από το 1993 και μετά). Με θυμάμαι να έχω στο walkman μου (το πράγμα που έπαιζε εκείνα τα πλαστικά πράγματα) Skyclad, ξενυχτώντας, βυθιζόμενος στις κέλτικες μελωδίες του βιολιού της Georgina Βiddle, στις ψυχωμένες metal-by-definition κιθάρες του Steve Ramsey και στα ψευδά φωνητικά του Martin Walkyier που (κυριολεκτικά) έφτυνε εμπνευσμένους στίχους γεμάτους ποίηση που σε προβλημάτιζαν και σε έκαναν να σκεφτείς. Ένα βράδυ με θυμάμαι αξημέρωτα στο κρεβάτι μου, να ακούω το μνημειώδες «Irrational Anthems» για πρώτη φορά… Το ένα τραγούδι είναι καλύτερο από το άλλο και η περίπτωση να κοιμηθώ έχει πάει πια περίπατο. Έχω ξεχάσει ακόμα και την εφηβική μου καψούρα για την Κατερίνα που είναι μια τάξη μεγαλύτερη (όμορφη σαν άγγελος) και κάνουμε κοινό μάθημα στα γερμανικά… Νομίζω ότι τα έχω γευτεί όλα όταν, και ενώ ο δίσκος (κασέτα) τελειώνει, ακούω τις πρώτες νότες του History Lessons… Λέω μέσα μου: «θα φτιάξω μια μπάντα που θα παίζει metal και folk!» καθώς κυριολεκτικά λιώνω την κασέτα παίζοντας και ξαναπαίζοντας το τραγούδι. Το τραγουδώ παντού, το ξεστομίζω προσβλητικά όταν κάποιος μου κολλάει, και σαν παρηγοριά όταν νιώθω χάλια… Συνεχίζω να ταυτίζομαι με το τραγούδι, 20 και χρόνια μετά. Έκλαψα όταν τους πρωτοείδα στο Ρόδον το 1998, πλάνταξα στα κλάματα το 2014 και το 2017, υποβασταζόμενος από την μπάντα μου και τους κολλητούς μου… Το τραγούδι αυτό νιώθω να αντηχεί μέσα μου συνεχώς…

«Psychonaut» – Fields Of The Nephilim
Τι κάνει τους Fields Of The Nephilim τόσο τεράστιους άραγε; Νομίζω ό,τι τους αποτελεί… Σκοτάδι, λυρισμός, απίστευτη μουσική, ατμόσφαιρα, και σίγουρα μυστικισμός με βάση, βγαλμένος από το μυαλό ενός ανθρώπου (Carl McCoy) που μοιάζει να αντίκρισε τα μυστικά της Αβύσσου από πολύ κοντά και για πολλή ώρα… Η επιτομή της μουσικής τους για μένα, είναι το Psychonaut, που με το αμίμητο μπάσο του, την μελωδία και τους ανυπέρβλητους μυστηριακούς στίχους του McCoy, φαντάζει στα αυτιά μου ως το απόλυτο soundtrack ενός κόσμου που τελειώνει…

«Stargazer» – Rainbow
Εντάξει, το «Rising» ολάκερο είναι απο μόνο του ένας δίσκος μνημείο-πρότυπο για την παγκόσμια μουσική. Όμως το Stargazer είναι για μένα η πεμπτουσία του hard rock/metal. Ο αλησμόνητος Dio με την φωνή και τους στίχους του, ο Richie Blackmore με αυτές τις κιθάρες τις γεμάτες πάθος έμπνευση και μεγαλείο, ο Jimmy Bain να «θεμελιώνει» μαζί με τον επίσης κολοσσιαίο Cozy Powell, στο rhythm section, το όλο αίσθημα μεγαλείου που εκπορεύεται απο αυτό το τραγούδι, νιώθω να με επηρέασαν στην κάθε είδους προσπάθειά μου να εκφραστώ αλλά επηρέασαν νομίζω επίσης και την ανάγκη μου να αναζητώ μουσικές, ταινίες, και εικαστικά που να περιέχουν αυτή την αίσθηση του «αχανούς» και του λυρικού μεγαλείου που γέννησε ο δυναμισμός των Rainbow…

«Stairway To Heaven» – Led Zeppelin
Τώρα σοβαρά πρέπει να γράψω κάτι; Θα πω απλά ότι σε όποια στιγμή της ζωής μου και να το άκουσα, σε ό,τι φάση και να ήμουν, γέμισε με κάτι διαφορετικό κάθε φορά την καρδιά μου -πάντοτε όμορφο. Το έχω παντού μαζί μου, και το ακούω οποτεδήποτε μπορώ.

https://www.youtube.com/watch?v=cwFQpRTwaP0

«Bastogne Blues» – Crippled Black Phoenix
Ένα συννεφιασμένο ξημέρωμα, το ακούω να συνοδεύει στιγμές μου που ακολουθούν ένα ξενύχτι… Η σπαρακτική μαρτυρία του γέρου στην εισαγωγή και τα μαγικά έγχορδα του outro αποτελούν την αρχή και το τέλος μιας σύνθεσης που συνοψίζει μαγικά όλη την φρίκη του πολέμου, όλο το αποτρόπαιο μεγαλείο του θανάτου…

Ο Σάββας Στανής γεννήθηκε στην Κομοτηνή την χρονιά που οι AC/DC κυκλοφόρησαν το Back in Black και από τότε η σχέση του με την rock μουσική είναι μια σχέση εξάρτησης. Είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού fan club των Dream Theater “Infinite Dreams” (1999), βραβευμένο από την Warner Music και από την ifpi για την αύξηση των πωλήσεων του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Υπήρξε συντάκτης των περιοδικών Rock On και Rock Hard με μόνιμες στήλες, συνεντεύξεις και studio reports συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Έχει καθίσει πίσω από την κονσόλα του Atlantis Fm 105,2, αυτοαποκαλείται foodie και λατρεύει να αξιολογεί burger οπουδήποτε ανακαλύπτει ότι τα σερβίρουν. Αποκαλεί Άγιο τον Anthony Bourdain και θεωρεί τεράστιο πλήγμα που δεν κατάφερε να τον γνωρίσει από κοντά.