Οι Accept επιστρέφουν για να σκορπίσουν καυτό Τευτονικό Metal και ο Γιάννης Ευδαίμων σε… πρώτο πρόσωπο, κατατάσσει (με μεγάλη δυσκολία ομολογουμένως) τα άλμπουμ τους από το χειρότερο στο καλύτερo.

predatorAccept-Predator (1996)
Όταν μια συνεργασία φτάνει σε… τέλμα, τότε δεν υπάρχει άλλος τρόπος από τον χωρισμό. Αυτό σκέφτηκαν προφανώς οι Accept και ο UDO και χώρισαν τους δρόμους τους μετά από αυτό το άλμπουμ. Η έλλειψη έμπνευσης στις συνθέσεις είναι εμφανής, με το συγκρότημα να δείχνει ότι… βαριανασαίνει. Η προσπάθεια εκμοντερνισμού και οι πειραματισμοί με πιο «trendy» για την εποχή ήχους που δεν ταίριαζαν σε καμία περίπτωση στο ένδοξο παρελθόν των Γερμανών, ήταν μάλλον μια παταγώδης αποτυχία, από το περιεχόμενο μέχρι το εξώφυλλο… Το «Primitive» με τον Peter Baltes πίσω από το μικρόφωνο είναι μακράν το χειρότερο κομμάτι που έχουν γράψει οι Accept. Απλά αποκρουστικό!

deathrawDeath Raw (1994)
Η εποχή UDO πλησίαζε στο τέλος της και τα σημάδια της παρακμής είναι εμφανή στο δέκατο studio άλμπουμ. Χωρίς να μπορεί να χαρακτηριστεί «κακό», το Death Raw δεν με ενθουσίασε στο ελάχιστο. Ίσως γιατί κυκλοφόρησε μια πολύ δύσκολη εποχή για το Metal, ίσως γιατί οι συνθέσεις δεν ήταν αρκετά καλές για να ανεβάσουν την αδρεναλίνη, ίσως γιατί βγήκε πολύ γρήγορα μετά το σαφώς ανώτερο σε όλα τα επίπεδα «Objection Overruled». Αν υπάρχει κάτι που σώζει τη κατάσταση είναι αναμφίβολα το καθαριστικό ταλέντο του Wolf Hoffmann, ο οποίος συμπεριλαμβάνεται άνετα στη λίστα με τους πιο αδικημένους του χώρου… Από τις λίγες εκλάμψεις του άλμπουμ το «Bad Habits Die Hard».

eattheheatEat The Heat (1989)
Το πρώτο άλμπουμ χωρίς την ηγετική μορφή του UDO μέχρι το μακρινό και… μαγικό 2010 για το οποίο θα αναφερθούμε αργότερα. Οι περισσότεροι το είχαν καταδικάσει πριν καν κυκλοφορήσει, μιας και το άγνωστο όνομα του ικανού κατά τα άλλα, αλλά σαφώς πιο «light» David Reece στα φωνητικά, δεν φαινόταν ότι μπορεί να καλύψει το τεράστιο κενό του κοντοκουρεμένο με την βραχνή φωνή και τα στρατιωτικά παντελόνια. Και όντως δεν το κάλυψε… Σε καμία περίπτωση όμως δεν ήταν ένα κακό άλμπουμ, παρά την παταγώδη αποτυχία της περιοδείας προώθησης του. Οι Accept έκαναν μια στροφή σε πιο μελωδικά μονοπάτια, μέχρι που άγγιξαν τα όρια του AOR ενώ δεν λείπουν και οι πιο Hard Rock συνθέσεις. To αποτέλεσμα δεν ήταν κακό, όμως δεν ήταν και… Accept και σαν συνέπεια η μπάντα διαλύθηκε… To θεωρώ πάντως υποτιμημένο σχετικά άλμπουμ, το οποίο αν το είχε κυκλοφορήσει εκείνη τη περίοδο άλλο συγκρότημα θα μιλάγαμε για έναν από τους καλούς δίσκους της χρονιάς.

acceptalbumAccept (1979)
Τα debut albums μεγάλων συγκροτημάτων έχουν συνήθως την ατυχία να θάβονται. Κάτι ανάλογο ισχύει και για το ομώνυμο των Accept, το οποίο όμως παραμένει αγαπημένο στους φανατικούς του group. Ατίθασο Hard Rock το οποίο φλέρταρε με το κλασικό Heavy Metal, έβαλε γερές βάσεις για τον ήχο που θα χαρακτήριζε τα επόμενα χρόνια τους Γερμανούς. Το γεγονός και μόνο ότι στην εποχή εκείνη, ένα μη αγγλόφωνο συγκρότημα μπήκε «σφήνα» σε ονόματα όπως οι Priest, οι Riot και οι Maiden και άρχισε να κερδίζει οπαδούς, κατατάσσει το άλμπουμ με το.. κιτς εξώφυλλο, σε αρκετά υψηλή θέση. Αναμφίβολα το «Lady Lou» είναι η κορυφαία του στιγμή, ενώ ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι ο UDO δεν έχει «γρασάρει» ακόμη τη φωνή του και μάλλον πειραματίζεται και αυτός με τον εαυτό του…

objectionoverruledObjection Overruled (1993)
Ο UDΟ επιστρέφει και μετά το.. διάλειμμα του «Eat The Heat», οι Accept ξαναβρίσκουν τον εμβληματικό τους frontman σε ένα καθ’ όλα αξιοπρεπές άλμπουμ. Οι Γερμανοί συνεχίζουν από εκεί που είχαν σταματήσει, δηλαδή από το «Russian Roulette» και κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα… Επανακτούν το χαρακτηριστικό τους στυλ και γράφουν κάποια σπουδαία κομμάτια όπως τα «All Or Nothing», «Bulletproof» και «Amamos la VIda». To γεγονός ότι η τότε περιοδεία συνδυάστηκε με ένα θριαμβευτικό πέρασμα από την Ελλάδα και το θρυλικό «Ρόδον», έκανε το άλμπουμ ιδιαίτερα αγαπητό στη χώρα μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το εξώφυλλο είναι μια φωτογραφία του Wolf Hoffmann

imarebelI’m a Rebel (1980)
Οι πειραματισμοί στον ήχο και το ύφος είναι εντονότατοι στο δεύτερο άλμπουμ τους, το οποίο – όπως έχει παραδεχθεί και ο UDO – υστερεί σε έμπνευση. Η παραγωγή είναι μάλλον μέτρια, ενώ ο ήχος είναι αλήθεια πως δεν φέρνει σε τίποτα στο σπιντάτο Heavy Metal που θα έριχναν στα κεφάλια των ακροατών οι Γερμανοί τα προσεχή χρόνια. Έχει πάντως τις ιστορικές στιγμές του, όπως οι πρωτοποριακές για την εποχή τους μπαλάντες «No time to Loose» και «The King» και φυσικά το classic track «I’m a Rebel». Το τραγούδι που έμελε να αποτελέσει το… ξεπέταγμα των Accept, γράφτηκε από τον Alex Young, μεγαλύτερο αδερφό των Angus και Malcolm για τους AC/DC. Οι τελευταίοι το ηχογράφησαν, με τον μύθο να θέλει τον Bon Scot τόσο μεθυσμένο στο στούντιο που το κομμάτι τελικά απορρίφθηκε και δεν κυκλοφόρησε, με τους Accept να αρπάζουν την ευκαιρία μέσω του παραγωγού τους και να το κάνουν δικό τους. Ο Wolf Hoffmann έχει πάντως ισχυριστεί σε μια συνέντευξη του ότι η ηχογράφηση του Scot ήταν καλύτερη από την δική τους!

blindrageBlind Rage (2014)
Δεν μου πήγαινε να βάλω την τελευταία αξιοπρεπέστατη κατά τα άλλα δουλειά των Accept πάνω από δίσκους – σταθμούς του συγκροτήματος και έτσι αποφάσισαν να διαλέξω τη… Σολομώντεια λύση και να το τοποθετήσω ανάμεσα… Το θεωρώ το λιγότερο καλό από τα δύο προηγούμενα, που σηματοδότησαν τη νέα καριέρα τους, γιατί χάνει στις… λεπτομέρειες. Μπορεί να μην υπάρχουν ύμνοι του παρελθόντος, όμως υπάρχει κάτι το νέο και φρέσκο στις συνθέσεις (πιο… ψαγμένοι στίχοι) και πολλά κομμάτια γίνονται απολαυστικά μετά από μερικές ακροάσεις, όπως τα «Dying Breed» και «From the Ashes We Rise» . Το τελευταίο ίσως θα έπρεπε να είναι και βιογραφικό, μιας και οι Accept έπεσαν αρκετές φορές στη πολύχρονη καριέρα τους, όμως πάντα επέστρεψαν δυνατότεροι.

stalingrandStalingrad (2012)
Αν είχαν μείνει έστω και ελάχιστες αμφιβολίες για τους «νέους» Accept με τον Tornillo στη θέση του UDO, πρέπει να καταποντίστηκαν και αυτές… Άξια συνέχεια του εκπληκτικού «Blood of the Nations», σκορπά ευθαρσώς λιωμένο ατσάλι και μελωδικό power, με τον Hoffmann να το παίρνει… προσωπικά στις συνθέσεις και να γράφει με τη ψυχή του. Η απόδοση του ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης στο ομώνυμο κομμάτι είναι για πολλές ανατριχίλες, ενώ το γενικότερο concept (περί β΄ παγκοσμίου) κάνει συμπαγή τον δίσκο και απολαυστική την ακρόαση του. Είναι σαφές ότι η επιτυχία και η αποδοχή του «Blood» τόνωσε την αυτοπεποίθηση της μπάντας και κυρίως του Tornillo, o οποίος επιβεβαιώνει με τις ερμηνείες του ότι τα… σέρνει. Και αυτός ο δίσκος είναι η τρανή απόδειξη ότι το Heavy Metal όπως το αγαπήσαμε δεν γίνεται να πεθάνει…

breakerBreaker (1981)
Αν μη τι άλλο το συγκρότημα έχει συνέπεια και με το τρίτο του άλμπουμ κάνει βήματα προς τα εμπρός. Μπορεί να μην έχει πάρει ακόμη την τελική του μορφή ο ήχος τους, όμως εδώ έχουμε ότι πλησιέστερο σε αυτό που έκανε πασίγνωστους τους Γερμανούς. Βλέποντας την μετριότητα των δύο πρώτων τους προσπαθειών, αποφάσισαν να κάνουν την στροφή που θα τους έβαζε στον ίσιο δρόμο… Αρχίζουν οι riffaρες, οι μελωδικές δισολίες και τα κομμάτια – σταθμοί: «Breaker», «Starlight», «Burning», «Midnight Highway»… Ακόμη και το άκρως κιτσάτο και επιεικώς αφελές από πλευράς στίχων » Son Of A Bitch», έχει μια… μαγκιά, που τουλάχιστον για εκείνη την εποχή ήταν ικανή να προκαλέσει πάταγο. Με το «Breaker» οι Accept δήλωσαν περίτρανα ότι ήρθαν για να μείνουν και να αγαπηθούν παράφορα… Breaker (1981)

bloodofthenationsBlood Of The Nations (2010)
Dio στη θέση του Ozzy, Brian Johnson στη θέση του Bon Scot, Bruce Dickinson στη θέση του Paul Di’Anno είναι οι πρώτες άκρως επιτυχημένες αλλαγές frontman που μου έρχονται στο μυαλό. Χωρίς δεύτερη σκέψη προσθέτουμε και αυτή του Mike Tornillo στη θέση του UDO. Μετά από 14 χρόνια αδράνειας, η Τευτονική μηχανή του Heavy Metal επέστρεψε με τρόπο εντυπωσιακό, κάνοντας τους παλιούς fan να δακρύσουν από συγκίνηση και ορδές νέων να προστεθούν. Από τα καλύτερα come back στην παγκόσμια μουσική σκηνή! Οι Accept ξεκίνησαν ουσιαστικά νέα καριέρα από αυτό το άλμπουμ, το οποίο… πίνεται μονορούφι από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι, ενώ θεωρώ ότι έδωσαν νέα πνοή στο σύγχρονο – κλασικό Heavy Metal, διδάσκοντας πως πρέπει να παίζεται και να ακούγεται. Το γεγονός ότι πολλά κομμάτια του άλμπουμ θεωρούνται ήδη classic τα λέει όλα, όπως και τα απανωτά sold out των Γερμανών όπου εμφανίζονταν από το «Blood» και μετά…

russianrouletteRussian Roulette (1986)
Του αξίζει μια σαφώς πιο υψηλή θέση από αυτή που συνήθως το κατατάσσουν οι fan του συγκροτήματος. Το τελευταίο άλμπουμ πριν από την πρώτη αποχώρηση του UDO, σφύζει από ζωντάνια, ενέργεια και Heavy Power αισθητική. Η Γερμανική μηχανή παραγωγής Metal ύμνων στα καλύτερα της, σε ένα δίσκο άξιο συνεχιστή των τριών προηγούμενων, ο οποίος βοήθησε τα μέγιστα στο να παραμείνουν στην κορυφή. «Γεμάτο» άλμπουμ, με τις Acceptικες μελωδίες άλλες φορές να σε ταξιδεύουν και άλλες να σε ξεσηκώνουν κολλώντας τα μυαλά στο… πάτωμα, ενώ ενδιαφέρουσα είναι και η προσπάθεια για πιο… ψαγμένο στίχο. Και μόνο που εδώ περιλαμβάνεται το «Aiming High» είναι αρκετό για να έχει μια θέση στη πρώτη πεντάδα! » And I’m waiting for relieve, To the best of my believe…».

metalheartMetal Heart (1985)
Απαραίτητη διευκρίνιση: Η πρώτη τριάδα αποφασίστηκε κατόπιν… κλήρωσης, αφού βαρέθηκα να σπάω το μυαλό μου για μια μπάντα που έχει τουλάχιστον τρία με τέσσερα κορυφαία άλμπουμ! Το «Metal Heart» θα μπορούσε να είναι άνετα το δεύτερο… «Keeper» των Accept, αν θεωρούσαμε ως πρώτο το «Balls to the Wall». Metal ποίημα, το οποίο ο Hoffmann εμπλούτισε με κλασικές μελωδίες από Tchaikovsky και Beethoven. Δεμένοι όσο ποτέ, με τον UDO στα καλύτερα του, οι Γερμανοί παιανίζουν… θρησκευτικούς ύμνους που δεν γίνεται να ξεθωριάσουν ποτέ! «Midnight Mover», το ομώνυμο, «Screaming for a Love Bite», χάνεται η μπάλα… Δεν πρέπει να υπάρχει metalhead ανά τον κόσμο, που να μην έχει περάσει τουλάχιστον λίγες ευχάριστες ώρες με το συγκεκριμένο άλμπουμ..

ballstothewallBalls To The Wall (1983)
Σωτήριο έτος… 1983. Τι να σχολιάσεις για το άλμπουμ που περιέχει μερικούς από τους μεγαλύτερους ύμνους του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος, οι οποίοι καθοδήγησαν γενιές ολάκερες και έκαναν το μοτό «Heavy Metal ρε μουνιά…», να φαντάζει ως η πιο λυτρωτική και αυθεντική δήλωση στα μούτρα της άτιμης κοινωνίας… Εάν το «Restless…» αποτέλεσε τη σπίθα για να γίνει παγκοσμίως γνωστό το όνομα των Γερμανών, το «Balls to The Wall» ήταν το μεγάλο «μπάμ». Λατρεμένο όχι μόνο από τους πιστούς fans της μπάντας, έχει κερδίσει τον σεβασμό όλων όσων αγαπούν τη συγκεκριμένη μουσική. Κυλάει σα… νεράκι και δεν έχει ούτε ένα μέτριο κομμάτι. Το «ράγκακα» σε όλο του το μεγαλείο και το Metal feeling διαπερνά τους πόρους του τριχωτού της κεφαλής και διαχέετε μέχρι την τελευταία κλωστή της κάλτσας… «There are Losers and Winners…» και οι Accept απέδειξαν και στο πέρασμα των ετών ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι οι πρώτοι…

restlessandwildRestless and Wild (1982)
Εδώ είμαστε… Πειραματισμοί τέλος. «Χάι ντι χαιντό χαιντά», σκρατς και οι λευκές Flying V παίρνουν φωτιά, σκορπώντας όλεθρο στη παγκόσμια μουσική σκηνή. Ο UDO βρήκε αυτό που έψαχνε, γρυλίζει και ουρλιάζει σα να μην υπάρχει αύριο, ο Hoffman «πλέκει» ύμνους, ο Kaufmann πελεκάει τα «δέρματα» και ο Baltes δίνει ρυθμό πολέμου με το μπάσο. Ένα άλμπουμ που κατέταξε τους Accept στην ελίτ του Ηeavy Metal σύμπαντος και αποτέλεσε αφορμή να επηρεαστούν χιλιάδες group. Τολμώ να πω ότι το «Fast as a Shark» είναι το πρώτο speed – power – thrash – metal κομμάτι του πλανήτη το οποίο άνοιξε την κερκόπορτα για την δημιουργία πολλών ακόμη ιδιωμάτων. Είναι ιδιοφυές! Όλος ο δίσκος ξεχειλίζει αγνό παρθένο Heavy Metal, αναλλοίωτο στο χρόνο, καταδικασμένο και ευλογημένο να ζει στους αιώνες των αιώνων… Η «πριγκίπισσα της αυγής» μόλις γεννήθηκε και ήρθε να πάρει τη θέση της στο θρόνο!

Υ.Γ. Το riff του «Flash Rockin’ Man» που είναι του ’82, κάτι μου θυμίζει από το ’84… Που θα πάει θα το βρω…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΩΝ
Ούτε μουσικός, ούτε τραγουδιστής, ούτε ραδιοφωνικός παραγωγός, ούτε επαγγελματίας dj. H σχέση λατρείας του με τη μουσική ξεκινά και σταματάει στην ιδιότητα του παθιασμένου ακροατή. Εθισμένος από μικρός στη μυρωδιά και την αφή του βινυλίου και στις δισολιές των Maiden, αισθάνεται ευτυχής που η ενασχόληση του σαν επαγγελματίας αθλητικογράφος περιπλέχτηκε με το rockyourlife, στο οποίο βρήκε καταφύγιο η αγάπη του για το rock'n'roll. Έχει και μία διαστροφή με το AOR αλλά για ελαττώματα θα μιλάμε τώρα;

Leave a Reply

  • (not be published)