ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT

Η καριέρα του Scott Weiland στο μικροσκόπιο του rockyourlife.gr

Η καριέρα του Scott Weiland μπάινει στο μικροσκόπιο του rockyourlife.gr με τον Στέλιο Βογιατζάκη και τον Νικόλα Τολίκα να βάζουν απο το χειρότερο στο καλύτερο, όλα τα albums στα οποία έχει τραγουδήσει ο αδικοχαμένος τραγουδιστής, τόσο με τις μπάντες που συνεργάστηκε όσο και σαν solo καλλιτέχνης. Απο τους Stone Temple…

Η καριέρα του Scott Weiland μπάινει στο μικροσκόπιο του rockyourlife.gr με τον Στέλιο Βογιατζάκη και τον Νικόλα Τολίκα να βάζουν απο το χειρότερο στο καλύτερο, όλα τα albums στα οποία έχει τραγουδήσει ο αδικοχαμένος τραγουδιστής, τόσο με τις μπάντες που συνεργάστηκε όσο και σαν solo καλλιτέχνης.

Απο τους Stone Temple Pilots στους Velvet Revolver και απο τα solo albums του ως και τις συνεργασίες του με τους Art Of Anarchy, η πλούσια δισκογραφία του Weiland με τα πάνω και τα κάτω της ξεδιπλώνεται σε αυτό το πλούσιο αφιέρωμα με ιστορικές και καλλιτεχνικές αναφορές.

Art_Of_Anarchy_200Art Of Anarchy – «Art Of Anarchy» (2015)
Το «Time Everytime» μοιάζει με το «Heaven’s On Fire» των Kiss και αυτό είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρετε για τον δίσκο των Art Of Anarchy, τον οποίο ο Scott Weiland φρόντισε να αποκηρύξει πριν το θάνατο του. Φαίνεται ότι ο τραγουδιστής είχε εμμονή με τους κιθαρίστες των Guns N Roses για αυτό και συνεργάστηκε σε αυτό το project με τον Bumblefoot, ο οποίος φυσικά δεν θα μπορούσε ποτέ να σταθεί δίπλα στον Slash. Για αυτό και το «Art Of Anarchy» είναι ένα πάμφτωχο εμπορικό hard rock album, στο οποίο ο Weiland μοιάζει με ξένο σώμα. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο το παρατσούκλι «Scottley Crue» που του κόλλησαν κάποιοι εκπρόσωποι του μουσικού τύπου.

Blaster_200Scott Weiland & The Wildabouts – «Blaster» (2015)
Σε αυτό το τελευταίο προσωπικό δίσκο του ο Scott Weiland αποφασίζει να το ρίξει έξω και γράφει μια σειρά από hard rock n roll τραγούδια τα οποία απαιτούν την ελάχιστη προσοχή του ακροατή. To «Blaster» είναι νωθρό, αναιμικό, βαρετό και χωρίς εκπλήξεις. Φαντάζομαι ότι μετά την εμπορική αποτυχία των προηγούμενων – πιο καλλιτεχνικά φιλόδοξων – δίσκων του ο Weiland μάλλον σκέφτηκε ότι δεν χρειάζεται να ζοριστεί περισσότερο και το αποτέλεσμα το αποδεικνύει.

 

Stone_Temple_Pilots_200Stone Temple Pilots – «Stone Temple Pilots» (2010)
Ξενερωμένοι, κουρασμένοι, μπουχτισμένοι… Αυτοί ήταν οι STP του 2010 με το ομώνυμο album τους να έχει έναν εντελώς διαικπεραιωτικό χαρακτήρα. Αδύναμες συνθέσεις που δε σου μένουν με τίποτα στο μυαλό, άνευρη παραγωγή, με την απουσία του Brendan O’Brien να είναι εμφανής, οι STP απογοητεύουν τους οπαδούς τους αλλά πιθανότατα και τους ίδιους τους εαυτούς τους. Η προσπάθεια των αδερφών DeLeo να βάλουν έναν πιο vintage και σε στιγμές country ήχο στα κομμάτια τους αποτυγχάνει παταγωδώς. Αποτέλεσμα όλων αυτών; Γκρίνια, νέοι τσακωμοί και τελικά ένα άδοξο φινάλε με την οριστική απόλυση του Scott Weiland το 2013.

The_Most_Wondeful_Time_Of_The_Year_200Scott Weiland – «The Most Wonderful Time Of The Year» (2011)
Το «The Most Wonderful Time Of The Year είναι το album» με χριστουγεννιάτικα standards που κυκλοφόρησε ο Weiland το 2011. Μην περιμένετε όμως μια σκοτεινή, κιθαριστική εκδοχή αυτών των τραγουδιών. Ο Weiland τα ερμηνεύει με τον παραδοσιακό τρόπο και με την ελαφρότητα που απαιτεί το κλίμα των ημερών, χωρίς να καταθέτει μια νέα ανάγνωση αλλά και χωρίς να ξενίζει τους διστακτικούς ακροατές.

 

Happy_200Scott Weiland – «‘Happy’ In Galoshes» (2008)
Οι συνεργασιές με βαριά ονόματα όπως ο Steve Albini και ο Paul Oakenfold έδωσαν υποσχέσεις για ένα δεύτερο περιπετειώδη προσωπικό δίσκο, όπως ήταν το προ δεκαετίας ντεμπούτο του. Ενώ όμως τα τραγούδια του «»Happy» In Galoshes» είναι αταίριαστα στο πλαίσιο των Velvet Revolver και των Stone Temple Pilots, αυτό που φαίνεται να μετατρέπεται σε εμμονή του Weiland με τον David Bowie αρχίζει να κουράζει. Η διασκευή του στο «Fame» είναι ανούσια, ενώ και στα υπόλοιπα τραγούδια φαίνεται ότι οι φρέσκες ιδέες τον εγκαταλείπουν. Το latin χρώμα του «Killing Me Sweetly» και του «Arch Angel» σώζει κάπως την κατάσταση.

Shangri_LaDee_Da_200Stone Temple Pilots – «Shangri-La Dee Da» (2001)
Παρόλο που έχει εξαιρετική παραγωγή, το «Shangri-La Dee Da» αποτυγχάνει να μείνει στις συνειδήσεις των οπαδών των STP ως μια ποιοτική κυκλοφορία. Το εναρκτήριο οργισμένο «Dumb Love» αλλά και τα «Hello», «Coma» και «It’s Late» αποτελούν τις κορυφαίες στιγμές ενός album που μάλλον έχει αδικηθεί απο τους fans της μπάντας, οι οποίοι το χαρακτηρίζουν εντελώς ανέμπνευστο και χωρίς προσωπικότητα. Το single «Days Of The Week» μάλλον ενισχύει την άποψη αυτή, ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι τόσο κακό.

Tiny_Music_200Stone Temple Pilots – «Tiny Music… Songs From The Vatican Gift Shop» (1996)
Το πιο φιλόδοξο album στην καριέρα των STP. Όσοι μέχρι τότε κατηγορούσαν την μπάντα ως κλώνους των Pearl Jam ψάχνουν να βρουν άλλους «εχθρούς» με τον Weiland και την παρέα του να φλερτάρουν έντονα με τα 60s («And So I Know») και 70s («Lady Picture Show»), την ψυχεδέλεια, την pοp και τους Beatles. Ο ίδιος ο Weiland λίγες ώρες πριν πεθάνει δήλωσε πως αν έφευγε σε ένα νησί αυτό θα ήταν το album που θα έπαιρνε μαζί του. Και για να το λέει ο δημιουργός… σίγουρα κάτι ξέρει παραπάνω.

Contraband_200Velvet Revolver – «Contraband» (2004)
Το «Contraband» πέτυχε διότι ήρθε σε μια εποχή που το «Chinese Democracy» δεν φαινόταν στο ορίζοντα και οι οπαδοί των Guns N Roses» έψαχναν απεγνωσμένα ένα καλό υποκατάστατο. Ας μην έχουμε αυταπάτες, ο Scott Weiland βρέθηκε στους Velvet Revolver ως η larger than life προσωπικότητα που θα έπαιζε το ρόλο του αντί-Axl στο συγκρότημα του Slash, του Duff McKagan και του Matt Sorum. Και ενώ, προφανώς, δεν μιλάμε για ένα αριστούργημα, το «Contraband» περνά με άνεση τον χαμηλό πήχη που βάζουν συνήθως οι δίσκοι των supergroups, προσφέροντας μας ικανοποιητικές δόσεις μοντέρνου hard rock που αντιλαμβάνεται όσα συνέβησαν στη μουσική μετά το τέλος των 80s.

No4_200Stone Temple Pilots – «4» (1999)
Βρισκόμαστε στο τέλος του 1999 με τον Scott Weiland βουτηγμένο στις καταχρήσεις να προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του. Τα προβλήματα στις σχέσεις των μελών της μπάντας είναι μεγάλα με αποτέλεσμα ο χαρισματικός frontman να κυκλοφορεί και το προσωπικό του album «12 Bar Blues». Το brand name των STP ωστόσο ενώνει τα μέλη του group και κάπως έτσι φτάνουμε στο «4». Η ένταση που υπάρχει ανάμεσα τους αποτυπώνεται και στα κομμάτια τραγούδια μάλιστα στο «4» είναι τόσα πολλά που αρκετοί αναρρωτιούνται ποιό θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα αν τα πράγματα ήταν αλλιώς.

Libertad_200Velvet Revolver – «Libertad» (2007)
Ήταν αναμενόμενο ότι ο δεύτερος δίσκος των Velvet Revolver θα έκανε μικρότερη αίσθηση από το «Contraband», αλλά οκτώ χρόνια μετά την κυκλοφορία του αισθάνομαι ότι το «Libertad» έχει αδικηθεί σε σύγκριση με τον προκάτοχο του. Είναι σίγουρο ότι αυτό το album δεν επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις και ο αρνητικά προκατειλημένος ακροατής θα το θεωρήσει, σωστά ίσως, μια από τα ίδια. Είναι όμως χωρίς αμφιβολία πιο ευθύ, πιο ζωντανό και λιγότερο αγχωμένο για τη διατήρηση των ισορροπιών από το ντεμπούτο τους. Είναι επίσης ένας δίσκος στον οποίο ο Scott Weiland αναδεικνύει περισσότερο την ψυχεδελική και την pop πλευρά του. Το «Mary Mary» και το «Can’t Get It Out Of My Head» αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Core_200Stone Temple Pilots – «Core» (1992)
Με το ντεμπούτο των Pearl Jam να έχει κυκλοφορήσει έναν χρόνο νωρίτερα, οι STP στην πρώτη τους δισκογραφική απόπειρα πέρασαν μοιραία σε δεύτερη μέρα. Αρκετοί ωστόσο είδαν πως αυτή η μπάντα δεν είχε διάθεση να κοπιάρει ξεδιάντροπα την ιερή τριάδα των Alice In Chains, Pearl Jam και Nirvana αλλά να προσθέσει και το δικό της όνομα στη μαρκίζα. Αιχμή του δόρατος, η εκπληκτική φωνή του Weiland αλλά και η ευστροφία των Robert και Dean De Leο που με κομμάτια όπως το «Dead And Bloated» έβαλαν φωτιά στα dance floors των rock clubs σε Μεγάλη Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες.

12_Bar_Blues_200Scott Weiland – «12 Bar Blues» (1998)
Με τις καταχρήσεις να διαλύουν τη σχέση του με τους Stone Temple Pilots, o Weiland κυκλοφορεί τον πρώτο προσωπικό δίσκο του και αναπάντεχα αποδεικνύει ότι η δημιουργική φλέβα του μάλλον στριμωχνόταν στους αναγκαστικούς περιορισμούς του πολυπλατινένιου συγκροτήματος του. Το «12 Bar Blues» είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που λέει ο τίτλος του. Για την ακρίβεια είναι ένα roller coaster που στα 12 τραγούδια του περνά από τον David Bowie, τον Tom Waits, την ψυχεδέλεια, την κλασική pop ακόμα και το βαλς και όλα αυτά τα κάνει δοκιμάζοντας κάθε πιθανό ήχο που βγαίνει από τις κιθάρες και τα keyboards. Κάτι μου λέει ότι τώρα που τελείωσαν όλα, το «12 Bar Blues» είναι ο δίσκος για τον οποίο ο Scott Weiland θα ήθελε να τον θυμόμαστε.

Purple_200Stone Temple Pilots – «Purple» (1994)
Πέραν πάσης αμφιβολίας, η κορυφαία στιγμή του συγκροτήματος με τις κορυφαίες ερμηνείες του Weiland! Το «Purple» είναι ένα album για σεμινάριο που αποδεικνύει το γιατί οι STP εκείνη την εποχή ήταν ένα κλικ πάνω απο τον ανταγωνισμό. Εναλλακτικό και straight, μοντέρνο και κλασικό, ραδιοφωνικό και ποιοτικό και με μια δόση ψυχεδέλειας που του προσθέτει πόντους, το «Purple» είναι αδιαμφισβήτητα μια απο τις κορυφαίες στιγμές των 90s. Κομμάτια όπως τα «Vasoline» και «Interestate Love Song» δε γράφονται κάθε μέρα και αποτελούν ακόμα και σήμερα σημείο αναφοράς στο alternative/grunge ιδίωμα. Ο Scott Weiland ήδη απο τότε – δεύτερο album στη δισκογραφία της μπάντας – δίνει τα διαπιστευτήρια του και χαρίζει μαγικές στιγμές που θα στιγματίσουν μια ολόκληρη γενιά μουσικών.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Latest from CRISIS POINT

Go to Top