Είδαμε μέσα σε 10 ώρες τις 5 αγαπημένες ταινίες τρόμου του Rob Zombie

ΆΝΤΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Posted on Δεκέμβριος 02, 2017, 9:00 πμ
2 mins

Όταν στην πεντάδα των αγαπημένων ταινιών του Rob Zombie ανεξαρτήτως είδους συμπεριλαμβάνονται ο Young Frankestein (1974), το Texas Chain Saw Massacre (1974) και το πιο light φιλμ της λίστας του είναι το ιδιοφυές αλλά και φουλ creepy Willy Wonka & The Chocolate Factory (1971), καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει στην ερώτηση για τις αγαπημένες horror ταινίες του Zombie. Πολύ θα θέλαμε να του την είχαμε κάνει εμείς τη συγκεκριμένη ερώτηση αλλά μας πρόλαβαν τα παιδιά στο Rotten Tomatoes. Οπότε το μόνο που έμενε να κάνουμε, η μόνη μας εναλλακτική, ήταν να καθίσουμε μία χαμένη Κυριακή και να δούμε μονοκοπανιά τα 5 αγαπημένα horror film του Zombie και να σας καταθέσουμε την εμπειρία μας. Γράφοντας αυτό το κομμάτι μία μέρα μετά την αποφράδα αυτή Κυριακή, κοιτώντας τις σημειώσεις και καταλήγοντας στη μορφή αυτού του κειμένου, η μοναδική σκέψη που περνάει από το μυαλό μου είναι ένα γραπτό χρονολόγιο που για μένα όμως έχει περισσότερο τη μορφή εγγραφών σε παλιακό tape recorder ανθρώπου που εγκλωβίστηκε στην άγρια φύση και καταγράφει με λεπτομέρειες τις τελευταίες του ώρες στη γη. Φανταστείτε κάτι ανάμεσα στα βίντεο από το Blair Witch Project και τις 127 ώρες του James Franco, μιας κι εγώ έφτασα πολύ κοντά στον εκούσιο ακρωτηριασμό.

Ώρα 9.00

Αποφασίζω να ξεκινήσω από νωρίς γνωρίζοντας πως οι ταινίες είναι σχετικά μικρές και πρέπει να έχω τελειώσει μέχρι το απόγευμα. Ξεκινάω την ημέρα με ένα μπολ δημητριακά με γάλα και το Dracula (1931) του Tod Browning με πρωταγωνιστή τον Bela Lugosi.

Τι λέει ο Rob Zombie: Ο Zombie βρίσκει τα 30s την αγαπημένη του δεκαετία όσο αφορά τις horror ταινίες επειδή είναι όλες τους τόσο «αλλόφρονες και αρρωστημένες». Ειδικά το Dracula δεν μπορεί να σταματήσει να το βλέπει ξανά και ξανά. Το αγαπημένο του κομμάτι της ταινίας είναι σίγουρα ο Lugosi που παύει να είναι ένας ηθοποιός που κάνει μία ερμηνεία. Για τον Zombie πολύ από αυτούς τους ηθοποιούς μεταπηδούν σε κάτι άλλο, ίσως στο Id του Freud όπου αποκτούν το ελεύθερο να υπερασπιστούν όλες τις αποτρόπαιες πράξεις των ανθρώπων που ενσαρκώνουν. Ενώ η υποκριτική των 30s ήταν αρκετά ξύλινη και όπως λέει ο Zombie οι ηθοποιού μπορεί να φιλιόντουσαν αλλά το ήξερες πως το κάνουν στα ψέματα, ο Lugosi έχει ένα vibe γύρω του που φωνάζει πως θέλει να τα «γαμ****** όλα». «Είναι θεριό ανήμερο. Ίσως φταίει το ότι είναι Ούγγρος και έχει άλλη προσέγγιση, δεν ξέρω.». Εγώ απλώς παραθέτω τα λόγια του Zombie…

Τι λέω εγώ: Εγώ λέω πως ομολογώ ότι πρόσεξα τον Lugosi, αλλά κυρίως με τράβηξε η απίστευτη προφορά του, μιας και όταν επιλέχθηκε για τη συγκεκριμένη ταινία, λέει ο θρύλος,  σχεδόν δεν ήξερε να παραγγέλνει καφέ στα αγγλικά. Η συγκεκριμένη προφορά όμως είναι απλώς καθοριστική για την περσόνα του Δράκουλα αιώνια στο σινεμά μιας και έχει απόλυτη λογική ένας κλεισμένος στον πύργο του κάπου στην Transylvania Δράκουλας να έχει αιώνες στη διάθεσή του να μελετήσει μία γλώσσα αλλά πολύ λίγες ευκαιρίες να τη μιλήσει. Αφήνοντας τη γλωσσολογία ήσυχη το πιο απίστευτο κομμάτι της ταινίας είναι η φωτογραφία του Karl Freund και ο ήχος φυσικά, μιας και πρόκειται για την πρώτη μη βουβή ταινία για τον Dracula. Ο ήχος και ειδικά η ιδέα πως αυτή είναι η πρώτη φορά που το κοινό ακούει τον Δράκουλα να μιλάει, προσδίδει κάτι το λιγάκι πιο τρομερό στο φιλμ μιας και πλέον ο Δράκουλας δεν είναι έναν βουβό απόμακρο τέρας αλλά ένα λιγάκι πιο ανθρώπινο και άρα πιο τρομακτικό πλάσμα με φωνή και συγκεκριμένη προφορά που ξεστόμισε ατάκες που έμειναν για πάντα στο κινηματογραφικό  folklore. Θυμίσου, “I never drink… Wine…”

Ώρα 10.30

Το Dracula ήταν σύντομο, επικό, διασκεδαστικό… Το τέλειο ζέσταμα γι’ αυτό που θα ακολουθήσει, οπότε δε χρειάζομαι κάποιο ιδιαίτερο διάλλειμα. Κάνω ένα τσάι μέντα και βάζω τη δεύτερη επιλογή του Zombie, το Murders in the Rue Morgue (1932) του Robert Florey και φυσικά του Edgar Allan Poe. Όχι η μοναδική ιστορία του αγαπημένου μου Αμερικανού συγγραφέα και πατέρα της γκόθικ λογοτεχνίας που θα εμφανιστεί στη λίστα του Zombie.

Τι λέει ο Rob Zombie: Μόλις κοιτάζει τη δεύτερη επιλογή του συνειδητοποιεί πως ο Lugosi μάλλον θα βρίσκεται σε όλες τις ταινίες που επέλεξε μιας και είναι ο αγαπημένος του. Εδώ ο τελευταίος ενσαρκώνει τον διεστραμμένο επιστήμονα Dr. Mirakle που προσπαθεί να «ζευγαρώσει μία γυναίκα με έναν γορίλα». Παρότι αυτό θεωρητικά θα γίνει με τη μορφή εργαστηριακών πειραμάτων, ο Zombie τονίζει το γεγονός πως η αφήγηση «χορεύει» γύρω από τη σκέψη πως ο Mirakle ουσιαστικά θέλει να βάλει τη γυναίκα και το γορίλα να κάνουν σεξ. «Είναι απλώς άρρωστο» λέει ο Zombie με μεγάλη ευχαρίστηση. Όσο για το Lugosi δεν θα μπορούσε να τον αφήσει ούτε εδώ ασχολίαστο, κάνοντας έναν τρομερά εύστοχο σχόλιο για το Marlon Brando που θεωρείται το καλύτερο κινηματογραφικό παράδειγμα της υποκριτικής σχολής του method acting του Stanislavski στο αριστούργημα του Elia Kazan A Streetcar Named Desire. Ο Zombie θεωρεί πως ο Lugosi βρισκόταν ήδη εκεί 20 χρόνια πριν τον Brando. «Μπήκε στο Murders in the Rue Morgue με τη λογική I’m the fuc***** Dracula». Αυτό το vibe του απογειώνει την ταινία κατά τον Zombie.

Τι λέω εγώ: Εγώ λέω πως το φιλμ αυτό είναι αριστουργηματικό, πράγμα που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στο τρομερό short story του Poe και στα  κτηνώδη υπόρρητα νοήματα του. Στυλιζαρισμένο, ατμοσφαιρικό και απολύτως διασκεδαστικό. Πραγματικά δεν ξέρω τι έκανα όλες τις προηγούμενες Κυριακές στις 10.30 το πρωί στη ζωή μου!!!

Ώρα 12.00

Μεσολαβεί ένα μισάωρο διάλλειμα κατά το οποίο κυρίως τσεκάρω το instagram σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να παραμείνω στην πραγματικότητα…! Και λίγο πριν «πέσω» στην μαύρη τρύπα του internet που λέγεται pets with babies, αποφασίζω να βάλω την τρίτη επιλογή του Zombie πριν να είναι πολύ αργά για μένα και το μαραθώνιό μου αυτό. Η τρίτη του επιλογή είναι βασισμένη σε μία από τις πιο γνωστές και αγαπημένες ιστορίες του υπέροχα διεστραμμένου Edgar Allan Poe The Black Cat (1934), έχει σκηνοθετηθεί από τον Edgar G. Ulmer και φυσικά περιλαμβάνει ακόμη μία ερμηνεία από τον Bela Lugosi.

Τι λέει ο Rob Zombie: Ο Zombie τονίζει για ακόμη μία φορά την παρουσία του Lugosi αλλά κυρίως στρέφει την προσοχή στον εξίσου «αρρωστημένο» Boris Karloff στο ρόλο ενός πιστού υπηρέτη του Σατανά. Επίσης υπογραμμίζει για άλλη μία φορά πόσο σκοτεινές και «ενήλικες» ήταν οι χόρορ ταινίες των 30s ειδικά σε σύγκριση με αυτές της δεκαετίας που ακολούθησε που συγκριτικά είναι σαν να «απευθύνονται σε παιδιά».

Τι λέω εγώ: Έχοντας κυριολεκτικά σπουδάσει την ιστορία του Poe αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν πως η ταινία δεν έμεινε σχεδόν καθόλου στην τρομερή ιστορία. Αντίθετα πέτυχε να αφηγηθεί κάτι καινούριο μέσα από ένα διαφορετικό μέσο δημιουργώντας ένα διαφορετικό κείμενο. Πολλοί κριτικοί θεωρούν πως η ταινία του Ulmer έχει να κάνει με τις αγωνίες της εποχής σχετικά με την Ναζιστική απειλή που αιωρούταν δυσοίωνα στον ορίζοντα τότε. Αν αποφασίσουμε πως ισχύει αυτό το μυστικιστικό, ατμοσφαιρικό χόρορ του Ulmer σχεδόν αποκτά αντιπολεμικές διαστάσεις Guernica. Το σίγουρο είναι πως τώρα χρειάζομαι ένα μεγαλύτερο break.

Ώρα 15.00

Βάζω το Island of Lost Souls (1933) και με παίρνει ο ύπνος στα πρώτα 10 λεπτά πράγμα που έχει λιγότερο να κάνει με την ταινία και περισσότερο με τα κανελόνια που έφαγα αφού είδα το Black Cat. Τώρα είναι 16.00 η ώρα και βάζω την ταινία από την αρχή με μία ακόμη κούπα τσάι στο χέρι και περίσσια πια ενέργεια… Το φιλμ της μίας ώρας και των 10 λεπτών έχει σκηνοθετηθεί από τον Erle C. Kenton και είναι η τέταρτη και πρoτελευταία επιλογή του Zombie. Και πάλι πρωταγωνιστεί ο Bela Lugosi αλλά και ο Charles Laughton στο ρόλο του Dr. Moreau.

Τι λέει ο Rob Zombie: «Αυτή η ταινία είναι άρρωστη. Αυτή η ταινία είναι απλώς υπέροχη». Ο Zombie ενθουσιασμένος περιγράφει όλους τους extra στο φιλμ αυτό, τους κομπάρσους θα λέγαμε εμείς οι οποίοι πρέπει να είναι μισοί ζώα μισοί άνθρωποι. Ο Zombie παρατηρεί πως η παραγωγή επέλεξε περίεργες φάτσες για τους ρόλους αυτούς που ήταν μυστήριοι και τρομακτικοί ακόμη και πριν από το makeup. «Όλοι μοιάζουν παραμορφωμένοι και αρρωστημένοι» λέει ο Zombie χρησιμοποιώντας το τριγενές μονοκατάληκτο “fuc*ed up”.

Τι λέω εγώ: Αυτή η ταινία με τάραξε πιο πολύ από όλες. Δεν ξέρω μήπως φταίει η σταδιακή επιρροή του overdose αλλά εκεί που σχολιάζει ο Rob Zombie πως είναι το φιλμ που έκανε ανθρώπους να φεύγουν από την αίθουσα μέσα στα κλάματα, ταυτίστηκα… Ακόμη και αν μισοκοίταζα πάντως πάνω από το μαξιλάρι που είχα αγκαλιά δεν μπόρεσα να μην εντυπωσιαστώ ακόμη μία φορά με την ατμόσφαιρα που καταφέρνουν να επικοινωνήσουν αυτές οι ταινίες κυρίως μέσω της φωτογραφίας τους. Cinematography 30s για σεμινάριο.

Ώρα 17.30

‘Ήρθε η ώρα της πέμπτης και τελευταίας πια ταινίας της λίστας αυτής που αισθάνομαι θα σημαδέψει για πολύ καιρό τα μελλοντικά άδεια Κυριακάτικα πρωινά μου… Τι να κάνεις άλλωστε την επόμενη Κυριακή που θα πλησιάζει αυτό που έπαθα σήμερα… White Zombie (1932), λοιπόν, του Victor Halperin και φυσικά με ακόμη έναν Bela Lugosi, εστεμμένο πλέον βασιλιά του vintage horror για τον Zombie.   

Τι λέει ο Rob Zombie: O Zombie πιστεύει πως η συγκεκριμένη ταινία είναι η πρώτη φορά που η λέξη “zombie” εμφανίζεται στον κινηματογράφο. Η ταινία λαμβάνει χώρα στην Αιτή και ο Lugosi είναι το αφεντικό σε ένα εργοστάσιο ζάχαρης όπου οι εργάτες είναι φυσικά μερικά αξιολάτρευτα ζόμπι. Ο Zombie λατρεύει τόσο πολύ το συγκεκριμένο φιλμ που την πρώτη φορά που το είδε είπε «αν ποτέ κάνω μπάντα αυτό θα είναι το όνομά της»… And the rest is history όπως λένε…

Τι λέω εγώ: Ο κυριακάτικος αυτός μαραθώνιος έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο. Με ένα φιλμ που ήμουν από τους τυχερούς που το είδε μετά την αποκατάστασή του μιας και για χρόνια ό,τι αντίγραφα υπήρχαν ήταν κάκιστης ποιότητας. Οπτικά είναι αρκετά πρωτόγονο αλλά και υπέροχο. Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του είναι το αντιιμπεριαλιστικό αίσθημα που αποφασίζει να επικοινωνήσει ο Halperin. Ζόμπι που δουλεύουν σε εργοστάσιο ζάχαρης, σκλάβοι που ισχυρίζονται πως δεν κουράζονται και συνεχίζουν να δουλεύουν. Στοιχείο που υπάρχει στην πραγματική παράδοση στην Αιτή όπου οι άνθρωποι πιστεύουν πως τα ζόμπι εργάζονται ασταμάτητα στα χωράφια. Εποικισμός, ιμπεριαλισμός και η καταστροφή μιας χώρας που τα επιτρέπει, σημαντικές συζητήσεις και νοήματα που δεν περίμενα να δω σε ένα horror φιλμ του 1932 με πρωταγωνιστή τον Ούγγρο δράκουλα.

Η διάγνωση

Ότι φεύγω για την υποχρέωσή μου στις 7 η ώρα το απόγευμα της Κυριακής χωρίς πονοκέφαλο είναι κάτι που δεν μπορώ να το πω. Το ίδιο βράδυ βάζω να δω κάτι ανάλαφρο και τα σκηνικά μου φαίνονται περίεργα, ο τρόπος που παίζουν οι ηθοποιοί παράξενος και περιμένω κάτι μεταφυσικό με vintage γκαρνταρόμπα να πεταχτεί ανά πάσα στιγμή. Επίσης, αναγκάζομαι να συμφωνήσω με το Zombie πως έχοντας δει αυτές τις ταινίες κανένα χόρορ δεν θα με ικανοποιήσει ξανά με τον ίδιο τρόπο. Ακριβώς επειδή στα συγκεκριμένα φιλμ όσο αφελή και να φαίνονται, υπάρχει η τρομακτική σκέψη της πρώτης φοράς. Της πρώτης φοράς που μιλάει ο Δράκουλας, της πρώτης φοράς που βλέπουμε ζόμπι στον κινηματογράφο και όλα αυτά κάνουν τις συγκεκριμένες δουλειές ποιήματα με την ικανότητα να σε τρομοκρατήσουν σε πιο βαθιά επίπεδα από τα σύγχρονα χόρορ που γίνονται με μεγάλη ευκολία αποκριάτικες στολές για 7χρονα. Overdose με τα όλα του αλλά άξιζε… Αυθεντικό σύνδρομο της Στοκχόλμης.

ΆΝΤΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Μεταπτυχιακή φοιτητρια στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!