Πρέπει να εφεύρω μια νέα λέξη για να περιγράψω το πόσο παγερά αδιάφορη μου φάνηκε η ταινία διότι η φράση «δεν μου άρεσε» είναι αδύνατον να καλύψει το μέγεθος της απογοήτευσης (το «ξενέρωμα» δεν γκελάρει συγγραφικά και το απέφυγα αλλά μιλάμε για το ξενέρωμα του αιώνα)  που βίωσα κατά την προβολή της.

Δεν μπορώ να πω ότι την περίμενα με λαχτάρα κι αγωνία όπως ο υπόλοιπος πλανήτης αλλά έχοντας διαβάσει το βιβλίο τρεις φορές σε τρεις διαφορετικές γλώσσες και ως φανατική αναγνώστρια του Stephen King είναι φυσικό κι επόμενο να με ενδιαφέρει το remake της. Μα τόσο πολύ όμως δεν μου άρεσε που ούτε καν ήθελα να γράψω και να την ξε… εννοώ να την στολίσω. Σε όσους με ρώτησαν αν θα το κάνω απαντούσα μονολεκτικά «βαριέμαι». Τόσο χάλια. Ακόμη και στον chief editor κατ’ αυτόν τον τρόπο απάντησα (κανένα σέβας)˙ βλέποντας όμως όλη αυτή την λατρεία στο νέο ΙΤ… μουλάρωσα. Εντάξει, είμαι και κυκλοθυμική. Το ομολογώ.

Πρόβλημα έχω με το γεγονός ότι οι ταινίες τρόμου πλέον δεν δημιουργούν τρόμο αλλά αποστροφή, κλιμακώνοντας έναν ανταγωνισμό που το μόνο που έχει καταφέρει να χτίσει είναι μια αποτρόπαια κινηματογραφική σχολή

Πριν ξεκινήσω να γράψω την άποψη μου ως θεάτρια κι άρρωστη σινεφίλ αναρωτήθηκα μήπως έχω γίνει σαν τους γέρους που θυμούνται και τους αρέσουν μόνο τα παλιά, οπότε για να σιγουρευτώ ρώτησα έναν νεαρό φίλο μου και σκηνοθέτη που δεν είναι καν εικοσιπέντε ετών ακόμη –ο οποίος έχει πολύ πιο «παλιακό» γούστο από εμένα- και με χαρά μου πληροφορήθηκα πως δεν άρεσε ούτε σε αυτόν. Α…να…αφού το έφερε η κουβέντα και μιλάμε για σκηνοθεσία… για εξηγείστε μου βρε παιδιά…ποια σκηνοθετική ακριβώς ανάγκη της ταινίας καλύπτει ένα παιδί με ακρωτηριασμένο χέρι που σέρνεται αιμόφυρτο στον δρόμο; Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το gore. Βλέπω Guinea Pig Series . Πρόβλημα έχω με το γεγονός ότι οι ταινίες τρόμου πλέον δεν δημιουργούν τρόμο αλλά αποστροφή, κλιμακώνοντας έναν ανταγωνισμό που το μόνο που έχει καταφέρει να χτίσει είναι μια αποτρόπαια κινηματογραφική σχολή. Πραγματικά ψάχνω σαν τον Διογένη με το φανάρι να βρω μια καλή ταινία τρόμου της σύγχρονης εποχής και στο πρώτο τέταρτο της ώρας την έχω κλείσει. Νομίζω το κακό πρέπει να ξεκίνησε με κάποιο από τα sequel του SAW  που στην πρώτη σεκάνς ο άλλος έβγαζε το πετσί του αποκαλύπτοντας τα πλευρά του μόνος του… ε, τι να κάνει μετά κι ο άλλος ο ταλαίπωρος ο σκηνοθέτης που τον έχει ίνδαλμα στην επόμενη ταινία; Να μην βάλει κάποιον να τρώει το πόδι του ωμό; Πολύ τρομακτικό… το φέρνω στο μυαλό μου και λέω «να κάτι θα πεταχτεί από τη ντουλάπα να με αρπάξει».

Δεν θα μπω στην διαδικασία να συγκρίνω τις δυο ταινίες. Η μία γυρίστηκε το 1990 και η άλλη το 2017. Άλλωστε το γούστο είναι ιδιαιτέρως προσωπική και υποκειμενική υπόθεση. Πιστέψτε με πως αν θεωρούσα ότι η ταινία είχε κάτι καινούριο να μας πει θα το παραδεχόμουν ακόμη κι αν δεν μου άρεσε. Επιτρέψτε μου όμως να υπογραμμίσω πως τα βιβλία του King είναι σχεδόν ακατόρθωτο να αποδοθούν κινηματογραφικά κι εφόσον πρόκειται για βιβλίο και μάλιστα για ένα τόσο σπουδαίο βιβλίο θα έπρεπε η ταινία να μείνει στην πλοκή και στους χαρακτήρες και όχι στα οπτικά εφέ. Ο μοναδικός αληθινός κινηματογραφιστής της εποχής μας, ο Quentin Tarantino, είπε τα πάντα περί αυτού του ζητήματος στο Deathproof…I rest my case! Έλεος με τα εφέ. Έλεος. Έλεος ζήτησα; Αλήθεια… γιατί μεταφερθήκαμε στη δεκαετία του ογδόντα ενώ το βιβλίο περιγράφει την δεκαετία του πενήντα; Μήπως επειδή είναι πιο εύκολο; Μήπως επειδή είναι της μόδας; Μήπως…; Λέω… δεν ξέρω. Μην βάζετε κακό με το νου σας.

Θα μου επιτρέψετε επίσης να πω -ως συγγραφέας τρόμου- μια μικρή αληθινή ιστορία. Μια φορά κι ένα καιρό, όταν ήμιν έφηβη είχα κι εγώ, σαν όλα τα κορίτσια του κόσμου, την καλύτερη μου φίλη . Η φίλη μου –σε αντίθεση με εμένα- δεν έβλεπε ταινίες τρόμου ούτε καν θρίλερ πόσο μάλλον δεν διάβαζε βιβλία του είδους επειδή φοβόταν. Όμως, ήμουν, είμαι και θα είμαι κακή συναναστροφή, όπως καταμαρτυρούσαν και οι γονείς της. Κάποτε, λοιπόν, μπήκε στον πειρασμό να μου ζητήσει να της δανείσω ένα βιβλίο τρόμου να διαβάσει και μαντέψτε ποιο της έδωσα! Όχι, μαντέψτε, αν μπορείτε. Καλά δεν πάει το μυαλό σας με τίποτα, οπότε το αποκαλύπτω. Το ΙΤ της έδωσα, το περιμένατε; (plot twist… άντε να μην αρχίσω τώρα με τις ηλίθιες ορολογίες…). Το διάβαζε κρατώντας το μισάνοιχτο λες και θα πεταγόταν ο Pennywise μέσα από τις σελίδες να την δαγκώσει. Κι αφού δεν έβαλε μυαλό μετά είδαμε μαζί και την ταινία. Για να μην μακρηγορώ απέκτησε κλοουνοφοβία (clown phobia για όσους δυσκολεύονται με τα ελληνικά και δεν ξέρουν πως το λέμε εμείς εδώ στο Greece) αλλά απέκτησε την ίδια στιγμή και μια λατρεία στο είδος του τρόμου… αλλά αυτού που σε τρομάζει όχι του άλλου που γελάς.

Πήγα, την είδα, επέστρεψα σπιτάκι μου, ξάπλωσα στο κρεβατάκι μου, άλλαξα πλευρό και κοιμήθηκα χωρίς ούτε έναν μικρό εφιάλτη έστω για την τιμή  των όπλων

Το ηθικό δίδαγμα, καλά μου στρουμφάκια, είναι ότι πήγα, την είδα, επέστρεψα σπιτάκι μου, ξάπλωσα στο κρεβατάκι μου, άλλαξα πλευρό και κοιμήθηκα χωρίς ούτε έναν μικρό εφιάλτη έστω για την τιμή  των όπλων. Τόσο τρομακτική ήταν. Δεν με έχει στοιχειώσει ούτε μια εικόνα ούτε μια ατάκα ούτε ένας ήχος. Σαν να μην την είδα ένα πράγμα. Τζούφια. Η συνταγή που ακολούθησαν είναι «τιγκάρουμε την ταινία στο εφέ, παίρνουμε το παιδάκι από το Stranger Things (για όσους δεν κατάλαβαν το παιδάκι με τα μπατομπούκαλα είναι το αμόρε της Eleven) διότι κάνουμε τα πάντα για να είμαστε στα 80’s αφού πουλάει, χώνουμε και την καινούρια εκδοχή της Molly Ringwald ( που ακόμη και το ίδιο το σενάριο το κράζει που… χμ… ναι… τι κιτσαριό είναι αυτό ακριβώς… αυτοσαρκασμός ή μας λέει ηλίθιους ή γκαβούς ή και τα τρία μαζί; Μεγάλε, το πιάσαμε …αυτή είναι η νέα MOLLY…ΟΚ!), βάζουμε και στο ρόλο του κακού αγοριού το παληκαράκι που μοιάζει εντελώς τυχαία στον Keanu Reeves (μα εντελώς τυχαία… όποιος σκέπτεται ότι τον διάλεξαν επίτηδες είναι καχύποπτος άνθρωπος και συνωμότης σαν αυτούς που λένε ότι πήγαμε στο φεγγάρι… αρκετά πια με τα αυτά τα ψεύδη) για να τσιμπήσουν οι σαραντάρες που τον είχαν ερωτευτεί στα νιάτα τους (εγώ είμαι άλλο… είμαι παρατηρητής!) που για να είμαι ειλικρινής, ο μόνος που με έπεισε ότι υπάρχει pure evil στην ατμόσφαιρα ήταν αυτός.

Το καλό φυσικά το κράτησα για το φινάλε. Κρατηθείτε…θα ξεσπάσω! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΙΛΙΠΟΥΤΕΙΟ ΑΣΤΕΙΟ ΚΛΟΟΥΝΑΚΙ ΜΕ ΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΦΛΑΣ ΣΤΟ ΤΖΙΝΤΖΕΡΟΚΕΦΑΛΟ ΤΟΥ ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΜΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΑΝΙΜΕ, MANGA, CARTOON ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΒΡΗΚΑ ΤΟ ΠΕΤΑΞΑ ΣΤΟ ΜΠΛΕΝΤΕΡ; Εισπνοή, εκπνοή. Ηρέμησα τώρα και πολύ ήσυχα θα πω ότι ο παλιός Pennywise γέμιζε την οθόνη με την μούρη του σκέτη και τα ηχεία που δεν είχαν τότε dolby surround system με την φωνή του σκέτη κι αυτή. Έτσι απλά χωρίς παπατζιλίκια. Η νέα ταινία και το κλοουνάκι της είναι αποστειρωμένα και μυρίζουν πλαστικούρα χωρίς ίχνος «βρωμιάς» στην εικόνα. Συγχωρέστε με… είμαι ρομαντική!

Θα μπορούσα πολύ εύκολα να την εκθειάσω ωραιοποιώντας την άποψη μου για να γίνω αρεστή στο φατσοβιβλίο (που στο τσακ είμαι να το κλείσω…λίγο θέλω…say IT WAS A GREAT HORROR MOVIE one more time…και θα δείτε…) ή για να πάρει περισσότερα views το άρθρο αλλά είμαι παλιοχαρακτήρας και κακός άνθρωπος. Επίσης, να σας προλάβω λέγοντας ότι γνωρίζω την δήλωση του ίδιου του King που την βρήκε σχεδόν αριστουργηματική( με ενημέρωσε ο editor μπας και με σώσει αλλά είναι πολύ αργά πια για μένα, γενικότερα). Βασιλιά Στέφανε… σε αγαπάω, σε εκτιμάω αλλά θα διαφωνήσω διότι δεν ανήκω σε καμίαν Αυλή. Δικό σου βιβλίο είναι βεβαίως, τι λόγος μου πέφτει εμένα; Βάλ’ του φωτιά και κάφ’ το. Καλά δεν τα λέω;

Αναρωτιέμαι αν πλέον το γούστο, η αισθητική κι η γνώμη των ανθρώπων διαμορφώνονται μέσα στον εγκέφαλο τους με την δική τους βούληση η οποία προκύπτει από καλλιέργεια των δικών τους επιλογών στην τέχνη ή αν είναι προϊόν της υστερικής φωνής μιας  πλειοψηφικής μάζας που συμπαρασύρει τα πάντα στερώντας τον διάλογο ακόμη και με τον ίδιο μας τον εαυτό. ( βλέπε THE BLOB, 1958…να μην το παίξω λίγο ψαγμένη;). Για να μην παρεξηγηθώ -που το έχω κι εύκολο- να δηλώσω κλείνοντας πως εγώ περισσότερο από όλους απολαμβάνω την αναβίωση της δεκαετίας του ογδόντα. Το θλιβερό κομμάτι σε όλο αυτό που συμβαίνει είναι ότι πηγαίνουμε πίσω χωρίς να πηγαίνουμε μπροστά στην ουσία.  Επιστρέφουμε πίσω επειδή η εποχή μας είναι άχρωμη κι η οπτική της έχει επέλθει σε τέλμα. Η κινηματογραφική έμπνευση σήμερα πηγάζει από την διαστρέβλωση της εικόνας ενώ έχουμε ανάγκη να αντλήσουμε από την αγνότητα των παλαιότερων εποχών για να τροφοδοτήσουμε έναν κόσμο που κινείται μονάχα ψηφιακά. Με λίγα λόγια…ναι, ρε μάστορα γουστάρω κι εγώ ρετρό αλλά πες μου κάτι καινούριο να με παραμυθιάσεις και λίγο και μην το χαλάς…Αυτό! (ΙΤ!)

Υ.Γ: 1. WE WILL ALWAYS HAVE TIM CURRY! (όποιος δεν έπιασε την ατάκα να πάει να δει την Casablanca και το ΙΤ του 1990 και να αφήσει τα GREAT HORROR MOVIE του κώλου… με το συμπάθειο πάντα…)

2. Περιμένω το Chapter 2 (…και το stranger things με chapter δεν τα πήγαινε τα επεισόδια; Μπα… συμπτώσις θα είναι!) όπως περιμένω και το τρίτο μέρος του 50 Shades(έχω γράψει καυστικότατο αρθράκι για το δεύτερο μέρος ονόματι 50 Shades of Bullshit αν θέλετε να το αναζητήσετε στην στήλη μου…νταξ…είπαμε αντιδραστική αλλά να στηρίξουμε λίγο και το μαγαζάκι μας)… με το τσεκούρι στο χέρι… μακελειό θα γίνει…

Η Φράνση Παπουτσάκη γεννήθηκε το 1976 στη Νεάπολη Εξαρχείων, κάτω από τον αστερισμό του Σκορπιού. Ως φύση αντικοινωνική σπούδασε Κοινωνιολογία. Όταν δεν γράφει, αρθρογραφεί. Όταν δεν αρθρογραφεί, μεταφράζει την γραφή της Francine Queen. Τα μεγάλα της πάθη εκτός από την πένα της είναι η κιθάρα της, η blues μουσική, ο βωβός, ο retro και ο cult κινηματογράφος, οι πολεμικές τέχνες και η yoga πρακτική την οποία βιώνει και διδάσκει κι έτσι σώζεται ο κόσμος από την οργή της.