ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ TV & MOVIES

Jack Black όπως λέμε Marilyn Monroe

Πόσο καλός ηθοποιός είναι ο αγαπημένος μας Tenacious D; «Ηθοποιός, μουσικός και ανερχόμενο εφηβικό είδωλο ο Jack Black είναι γνωστός τόσο για τους κινηματογραφικούς χαρακτήρες  του όσο και ως μια από τις δυνάμεις πίσω από τους Tenacious D, μία rock μπάντα και stand up act που ο ίδιος περιγράφει ως…

Πόσο καλός ηθοποιός είναι ο αγαπημένος μας Tenacious D;

«Ηθοποιός, μουσικός και ανερχόμενο εφηβικό είδωλο ο Jack Black είναι γνωστός τόσο για τους κινηματογραφικούς χαρακτήρες  του όσο και ως μια από τις δυνάμεις πίσω από τους Tenacious D, μία rock μπάντα και stand up act που ο ίδιος περιγράφει ως τους Smothers Brothers για τους φανατικούς απροσάρμοστους του Dungeons and Dragons».  Αυτή είναι μία από τις πιο πετυχημένες προσπάθειες ιντερνετικής καταγραφής, περιγραφής ή και ηθογράφησης του ανένταχτου σε καλούπια και κατηγορίες Jack Black που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Αναμφίβολα πολύ αγαπητός στο κοινό του μπήκε στον κόσμο του σινεμά με ταινίες όπως το High Fidelity (2000), το υπερεπιτυχημένο School Of Rock (2003), το King Kong (2005), το Kung Fu Panda (2008-1016), το πιο mainstream ρομαντικό Holiday (2006), το πιο σκοτεινά κωμικό Bernie (2011) του Richard Link later και πολλών πολλών άλλων.

Αγαπητός και επιτυχημένος λοιπόν πέραν αμφιβολίας. Χαρισματικός, δημιουργικός και πολυπράγμων χωρίς δεύτερη σκέψη. Καλός μουσικός; Ίσως. Ηθοποιός. Σίγουρα, αυτό είναι το επάγγελμά του από τη στιγμή που έχει βρεθεί με μεγάλη επιτυχία στη μεγάλη οθόνη για χρόνια σε παραγωγές πρώτης γραμμής με σημαντικούς συντελεστές. Καλός ηθοποιός; Ιδού η απορία…

Πρώτα από όλα οφείλω να πω ότι αυτή είναι μία ερώτηση που μου προκαλεί εκνευρισμό. Τί θα πει καλός ηθοποιός; Σε τι μετρικό σύστημα υπολογίζεται; Σεξπηρόμετρο; Η Meryl Streep είναι 200 σεξπηροαμπέρ και ο Nicolas Cage -10 σεξπηροαμπέρ; Καλοί είναι μόνο όσοι φωνάζουν όπως ο Al Pacino; Όσοι χάνονται στις μεταμορφώσεις τους όπως ο Daniel Day Lewis; Όσοι είναι θεατρικά τέρατα όπως o Lawrence Olivier ή η Cate Blanchett; Αν αυτοί οι πέντε, έξι, δέκα είναι οι μοναδικοί που μπορούν να πάρουν τον τίτλο του καλού ηθοποιού και όλοι οι άλλοι που είναι κάπου στους 800 δεν ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία, τότε σύμφωνα με το Σεξπηρόμετρο ο Jack Black βγαίνει κάπου στα 20 με 30 σεξπηροαμπέρ και κατατάσσεται στους μη καλούς ηθοποιούς.

«Εσύ μπορείς να θεωρείς τον Al Pacino τον καλύτερο ηθοποιό που έχει περάσει από το Hollywood, ενώ εγώ μπορεί να μην τον αντέχω. Αλήθεια είναι αυτό… Δεν είναι παράδειγμα…»

Στη συγκεκριμένη κατηγορία μαζί με τον Jack Black βρίσκονται ονόματα όπως ο The Rock, ο Bruce Willis, η Jennifer Aniston, η Sandra Bullock, αλλά και βετεράνοι όπως η Marilyn που καταλαβαίνετε για ποια μιλάω χωρίς το επίθετό της, ο Fred Astaire αλλά και η Βουγιουκλάκη. Όλοι αυτοί ούτε συνολικά δε συγκεντρώνουν τα σεξπηροαμπέρ του Olivier στο σεξπηρόμετρο αλλά οι χρηματικές τους επιτυχίες ξεπερνάνε τα έσοδα του Black Panther ενώ η επιρροή τους στη δυτική και όχι μόνο κουλτούρα και η απήχηση στο κοινό που γενικά γράφει τα σεξπηροαμπέρ στα παλιά του τα παπούτσια, αποδεικνύουν πως μάλλον δεν υπάρχει μετρικό σύστημα για τον καλό και τον κακό ηθοποιό. Πολύ απλά υπάρχει γούστο. Εσύ μπορείς να θεωρείς τον Al Pacino τον καλύτερο ηθοποιό που έχει περάσει από το Hollywood, ενώ εγώ μπορεί να μην τον αντέχω. Αλήθεια είναι αυτό… Δεν είναι παράδειγμα…

Από την ταινία Jumanji

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κάποια σχετικώς αντικειμενικά κριτήρια. Δηλαδή ο παράγοντας γούστο δεν καθιστά ξαφνικά την Megan Fox καλή ηθοποιό. Αντικειμενικά κριτήρια με τη δική μου υποκειμενική άποψη βεβαίως βεβαίως. Για παράδειγμα καλός ηθοποιός είναι αυτός που με πείθει ότι ζει αυτό που γράφει το σενάριο για το χαρακτήρα του. Όντως πυροβολήθηκε και πονάει. Όντως κουβαλάει μία βαριά βαλίτσα. Όντως αγαπά τη μουσική και νοιάζεται για τους μαθητές του. Δε χρειάζομαι πομπώδεις μονολόγους για να τα νιώσω αυτά. Αρκεί να με πείσει ο ηθοποιός ότι τα νιώθει όντως. Επίσης, ένας καλός ηθοποιός είναι αυτός που με εκπλήσσει με τις αντιδράσεις του. Αν μπορώ να προβλέψω κάθε του βλέμμα ή κάθε του κίνηση, μάλλον καταλαβαίνω ότι προσποιείται, ενώ ο σκοπός είναι για 2 ώρες να νομίζω ότι είναι όλο αληθινό. Εδώ κολλάει και ο ηθοποιός που με πείθει ενώ δε μιλάει, όταν απλώς ακούει ή κοιτάζει και μπορώ να καταλάβω όλα του τα συναισθήματα μέσα από τις εκφράσεις του προσώπου του ή τη γλώσσα του σώματος του. Ή στην περίπτωση του Jack Black τον τρόπο που κουνάει τα φρύδια του όταν βλέπει σαν άλλος δαιμόνιος σκάουτερ τον Zach να παίζει για πρώτη φορά στο School Of Rock.

«Το κοινό δεν έχει τεχνικές γνώσεις, δε διαβάζει βιβλία κριτικών αλλά ξέρει. Ξέρει και μετράει καλύτερα από όλα τα σεξπηρόμετρα του κόσμου»

Υπάρχουν και άλλα πολλά που μπορεί να κοιτάξει κάποιος για να καταλήξει αν κάποιος είναι καλός ηθοποιός ή όχι. Κάποια κριτήρια είναι πιο τεχνικά και έρχονται με την εμπειρία και τον καιρό ενώ άλλα σου τα δίνουν ή σου τα αρνούνται οι Μοίρες. Για παράδειγμα η Marilyn Monroe ήταν από τους χειρότερους επαγγελματίες που πέρασαν από το «κουρμπέτι». Αστικοί μύθοι και μη λένε πως της ήταν τόσο αφόρητα δύσκολο να θυμάται τα λόγια της που ο σκηνοθέτης του «Μερικοί το Προτιμούν Καυτό» Billy Wilder αναγκάστηκε σε μία σκηνή να κρύψει ένα χαρτάκι με τη φράση που έπρεπε να πει μέσα σε ένα συρτάρι μιας συρταριέρας ώστε να ανοίξει η Marilyn το συρτάρι και απλώς να διαβάσει τη σωστή φράση. Εκείνη όμως ξεχνούσε σε ποιο συρτάρι ήταν τα λόγια με αποτέλεσμα να χρειαστούν γύρω στις 40 λήψεις για να καταφέρει τελικά να πει το σωστό “Where is the bourbon?” αντί για το “Where is the whiskey?” ή “Where is the bon bon?” που μάλλον της έβγαινε πιο εύκολα. Παρόλα αυτά αν έχετε δει τη συγκεκριμένη ταινία θα ξέρετε πως και σε αυτήν την σκηνή όπως και σε όλες τις υπόλοιπες η Marilyn απλώς και χωρίς να μιλάει απαραίτητα αιχμαλωτίζει όλη τη προσοχή του θεατή. Όχι γιατί είναι ωραία γυναίκα. Αλλά γιατί είναι κομμάτι του φακού, κομμάτι του μέσου που φέρνει σε επαφή δημιουργό και κοινό, κομμάτι οργανικό του ίδιου του σινεμά. Δε χρειάζεσαι πολλά αμπέρ στο σεξπηρόμετρο για αυτό. Είναι ένα υπερφυσικό χάρισμα που το έχουν όλοι αυτοί στη συγκεκριμένη κατηγορία οι οποίοι δεν βρίσκονται τυχαία στη θέση αυτή. Το κοινό δεν έχει τεχνικές γνώσεις, δε διαβάζει βιβλία κριτικών αλλά ξέρει. Ξέρει και μετράει καλύτερα από όλα τα σεξπηρόμετρα του κόσμου.

Tenacious D

Φυσικά σε αυτήν την κατηγορία βρίσκεται και ο Jack Black. Αν αμφιβάλλετε σκεφτείτε ταινίες του, ρόλους του, στιγμές που δεν ήταν ούτε ο πρωταγωνιστής, ούτε μιλούσε πολύ. Θα δείτε ότι «κλέβει» πάντα τη σκηνή. Με την αυτοπεποίθησή του, τη γοητεία, το χιούμορ αλλά και την ίδια τη δέσμευση και ευθύνη που νιώθει να σε κάνει να περάσεις καλά πείθοντας σε πως αλήθεια είναι ο χαρακτήρας που βλέπεις στη μεγάλη οθόνη.

«Δεν ακολουθεί το λεγόμενο method acting του Lewis, ούτε έχει διακριθεί σε δράματα που για κάποιο λόγο διαχωρίζουν τον καλό ηθοποιό από τον κακό. Κάτι σαν τους έντεχνους στη μουσική. Είναι κωμικός. Είναι περσόνα. Είναι μία ροκ περσόνα που σίγουρα παίζει τους χαρακτήρες του παίρνοντας στοιχεία από τον ίδιο του τον εαυτό».

Aυτό βέβαια για να συμβεί χρειάζεται και κάτι πολύ πιο πρακτικό από το άγγιγμα των Μοιρών. Καλός ηθοποιός είναι αυτός που κάνει έρευνα για τη δημιουργία του χαρακτήρα του και δε βασίζεται στις ατάκες του σεναρίου. Ένα κινηματογραφικό σενάριο περιορίζεται σε διάλογο και μικρές οδηγίες που συνήθως έχουν να κάνουν με εξωτερικά γνωρίσματα. «Κλασσικό χαρτόκουτο με κόκκινα αυτοκόλλητα που γράφουν «Εύθραυστο» στο έδαφος. Ο Mills το δείχνει και φωνάζει σπαραχτικά «τί είναι μέσα στο κουτί;». Στο σενάριο δε φαίνονται τα συναισθήματα, οι σκέψεις, ούτε η ιστορία του κάθε χαρακτήρα. Αυτά εμπλουτίζονται αργότερα με τις οδηγίες του σκηνοθέτη και τη συμβολή του ηθοποιού. Ο καλός ηθοποιός, λοιπόν, κάνει έρευνα, σκέφτεται, ψάχνει και βρίσκει την ιστορία του χαρακτήρα του ώστε να μπορεί να βρει και τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Ο σκηνοθέτης μπορεί να πει στον ηθοποιό «σε αυτή τη σκηνή θα πιάσεις το στυλό με το δεξί σου χέρι» και ο καλός ηθοποιός πρέπει να μπορεί να πει «μα ο χαρακτήρας μου είναι αριστερόχειρας και μάλιστα έφαγε πολύ ξύλο για να γράφει με το δεξί αλλά δεν τα κατάφερε ποτέ». Αυτό ακούγεται εύκολα σαν κάτι που θα μπορούσε να πει ο Jack Black στο σκηνοθέτη του.

O Black λοιπόν, δεν έχει κάνει το θέατρο που θα τον ανέβαζε σε σεξπηροαμπέρ. Δεν ακολουθεί το λεγόμενο method acting του Lewis, ούτε έχει διακριθεί σε δράματα που για κάποιο λόγο διαχωρίζουν τον καλό ηθοποιό από τον κακό. Κάτι σαν τους έντεχνους στη μουσική. Είναι κωμικός. Είναι περσόνα. Είναι μία rock περσόνα που σίγουρα παίζει τους χαρακτήρες του παίρνοντας στοιχεία από τον ίδιο του τον εαυτό. Και το κοινό το καταλαβαίνει. Για αυτό μάλλον ταυτίζονται τόσο μαζί του και είναι τόσο αγαπητός. Πέρα από αυτό όμως δεν υπάρχει αμφιβολία πως είναι καλός ηθοποιός. Δε θα πάρει ποτέ Όσκαρ για το ρόλο που θα τον αναγκάσει να πάρει και να χάσει 30 κιλά και να ζήσει 3 μήνες σε κλινική αποτοξίνωσης για να δει πως είναι να πεθαίνεις από την εξάρτηση στην ηρωίνη ενώ προσπαθείς να βελτιωθείς για να σε δεχτεί η οικογένειά σου πίσω στη ζωή της 15χρονης κόρης σου που σε χρειάζεται. Ούτε θα παίξει Σέξπηρ, ούτε θα σκοτώσει καμία αρκούδα για να πάρει Όσκαρ γιατί απλώς όλοι θα γελάνε. Αυτό είναι ο Jack Black. Διασκεδαστής. Καλός κωμικός που όμως δίνεται 100% στους χαρακτήρες που αναλαμβάνει, δεν τους ενσαρκώνει πρόχειρα, τους υπερασπίζεται μέχρι τέλους όσο αχρείοι και αν μπορούν να γίνουν και σε πείθει από την αρχή μέχρι το τέλος πως ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει μπορεί να υπάρξει γιατί είναι ένας άνθρωπος με αστεία χαρακτηριστικά χωρίς να παύει ποτέ να είναι τρισδιάστατος αποφεύγοντας να γίνει καρικατούρα. Για αυτό ο Jack Black είναι αυτός που θα θυμάσαι σε μία σκηνή, όποιος άλλος και να είναι μαζί του και όσο περισσότερα αμπέρ και να έχει στο σεξπηρόμετρο. Εσύ θα θυμάσαι το βλέμμα του Black, ή τον τρόπο που κουνούσε τα φρύδια του. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τη Marilyn Monroe.

Με σπουδές στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες και με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!

Latest from TV & MOVIES

Go to Top