Από τους Unida, τους Slo Burn και τους Hermano στους πιο πρόσφατους Vista Chino αλλά και στην πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά, ο John Garcia κατάφερνε πάντα να συγκεντρώνει πάνω του το ενδιαφέρον των fans του ευρύτερου heavy rock χώρου.

Τόνοι μελάνης έχουν χυθεί για την καριέρα και τα albums που δημιούργησε ο Garcia με τους Kyuss. Έτσι και εμείς αποφασίσαμε να ακούσουμε ξανά τα 8 full-length albums που κυκλοφόρησε από το 1996 και μετά, βάζοντας τα από το λιγότερο καλό στο καλύτερο.

hermano_only_a_suggestion_200Hermano – …Only A Suggestion (2002)
Η πρώτη δισκογραφική απόπειρα μετά την άδικη διάλυση των Unida για τον John Garcia ήταν το ντεμπούτο των Hermano το 2002. Ακούγοντας το «The Bottle» που ανοίγει το album, είσαι σίγουρος πως ο χαρισματικός frontman σου επιφυλάσσει έναν ακόμα desert rock δυναμίτη. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Για να μη παρεξηγούμαστε πάντως, το «…Only A Suggestion» είναι πολύ καλό album, όμως μόνο αν το τραβήξεις από τα μαλλιά θα του κολλούσες την ταμπέλα μιας αμιγώς desert/stoner rock κυκλοφορίας. Αν ξεπεράσουμε το ότι ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Ohio και όχι στο Palm Desert, θα δούμε πως πολλές από τις συνθέσεις φλερτάρουν έντονα με το grunge στοιχείο και την αισθητική των πρώτων δίσκων των Soundgarden, κάτι που φυσικά δεν είναι καθόλου κακό. Επιπλέον, οι ερμηνείες του Garcia είναι εδώ αρκετά οργισμένες και τσαμπουκαλεμένες κάτι που δίνει μεγαλύτερη τραχύτητα στον δίσκο. Σημαντικό ψεγάδι στο «… Only A Suggestion» είναι η υπερβολικά μικρή του διάρκεια (κάτω από 30 λεπτά), κάτι που ήταν αρκετό για να το φέρει στη χαμηλότερη θέση αυτής εδώ της λίστας, αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και το γεγονός πως η μπάντα πέρασε σχεδόν έναν χρόνο στο studio για να το ηχογραφήσει και ακόμα έναν μέχρι να το κυκλοφορήσει. Το sampler CD που κυκλοφόρησε η Tee Pee Records για να κρατήσει τα προσχήματα δε φτάνει για να χρυσώσει το χάπι.

hermano_dare_i_say_200Hermano – Dare I Say… (2004)
Δυο χρόνια μετά το «… Only A Suggestion», σε μια περίοδο που η πρωτοκαθεδρία των Queens Of The Stone Age -τουλάχιστον σε εμπορικό επίπεδο- δείχνει να μην αμφισβητείται από κανένα πρώην μέλος των Kyuss, σκάει μύτη το δεύτερο album των Hermano, το οποίο είναι σαφώς πιο κοντά στον ήχο του Palm Desert σε σχέση με τον προκάτοχό του. Με τα μέλη της μπάντας να κατοικούν σε διάφορα σημεία των Η.Π.Α, μέρη του δίσκου γράφονται σε διαφορετικά studios, με το αποτέλεσμα όμως να μη χάνει την ομοιογένειά του. Για ακόμα μια φορά οι κιθάρες «ξυρίζουν» ενώ ο Garcia παραδίδει ξανά ρεσιτάλ ερμηνειών τόσο στις πιο heavy εξάρσεις του album όπως το εναρκτήριο «Cowboys Suck» ή το «Angry American», χωρίς όμως να λείπουν και οι πιο συναισθηματικές και χαλαρές του στιγμές («My Boy», «Murder One»). Το «Dare I Say… » μπορεί να μην είναι και ο καλύτερος desert rock δίσκος που άκουσες ποτέ, είναι όμως αρκετά heavy και το κυριότερο, καταφέρνει να συσπειρώσει γύρω του αρκετούς από τους fans των Queens Of The Stone που είχαν ξενερώσει με την εμπορική στροφή που αποφάσιζε να πάρει στην καριέρα του ο Josh Homme. Αν θα έπρεπε να γκρινιάξω για κάτι, αυτό είναι το επιεικώς άστοχο εξώφυλλο.

vista_chino_peace_200Vista Chino – Peace (2013)
Αφού βρέθηκε τελικά η λύση, με τους Kyuss Lives! να αλλάζουν το όνομά τους σε Vista Chino για να μην ξεφτιλιστούν στα δικαστήρια με τον Josh Homme και τον Scott Reeder, το «Peace» συστήθηκε στους οπαδούς της μπάντας ως η φυσική συνέχεια του σπουδαίου desert rock σχήματος. Οι ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας ως Kyuss Lives! είχαν δημιουργήσει αρκετές προσδοκίες στους fans, οι οποίοι περίμεναν να δουν πως αυτό το δέσιμο θα αποτυπωνόταν και στο studio. Ευτυχώς, οι προσδοκίες αυτές επιβεβαιώθηκαν καθώς πράγματι οι Vista Chino κυκλοφόρησαν ένα πολύ μεστό desert/fuzzy rock album, σκορπίζοντας χαμόγελα στα πρόσωπα των οπαδών. Αν και τα φώτα -όπως ήταν λογικό άλλωστε- έπεσαν στον Βέλγο κιθαρίστα Bruno Fevery και στο κατά πόσο θα μπορούσε να γεμίσει συνθετικά αλλά και σαν παρουσία το κενό του μεγάλου απόντα Josh Homme, τόσο ο Brant Bjork στα τύμπανα και τη φωνή όσο και John Garcia πίσω από το μικρόφωνο φρόντισαν να ξυπνήσουν μνήμες από το ένδοξο παρελθόν των Kyuss. Κομμάτια όπως το super fuzzy «Dargona Dragona», το desert έπος «Planets 1 & 2» αλλά και το πιο χαλαρό «Barcelonian» απέδειξαν πως η επανασύνδεση αυτή είχε τελικά νόημα και έπρεπε να πραγματοποιηθεί. Το «Peace» ήταν ο δίσκος που ξεδίψασε τους die-hard fans των Kyuss.

hermano_into_the_exam_room_200Hermano – …Into The Exam Room (2007)
Έναν χρόνο πριν την κυκλοφορία του τρίτου και τελευταίου (;) δίσκου των Hermano (βάζω ερωτηματικό καθώς η μπάντα στα χαρτιά δεν έχει διαλύσει), ο John Garcia συνεργάστηκε με τους Καναδούς hard rockers Danko Jones στο τρίτο τους album «Sleep Is The Enemy», τραγουδώντας σε ένα κομμάτι. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας είναι φανερό πως πέρασε και στους Hermano, καθώς το «Into The Exam Room» είναι μάλλον ο δίσκος με τις πιο straight hard rock αναφορές στην μέχρι τώρα καριέρα του αγαπημένου μας frontman. Αρκεί μια ακρόαση στα «Kentucky» και «Out Of Key, But In The Mood» για να σε πείσει. Το desert rock στοιχείο προφανώς και δεν απουσιάζει, με τα «Adoption Boy» και «Our Desert Home» να φανερώνουν την μουσική καταγωγή του Garcia. Στα συν του δίσκου και οι αρκετές ακουστικές του στιγμές, οι οποίες στρατηγικά τοποθετημένες στο tracklist κρατούν τον heavy χαρακτήρα του (το «Dark Horse II» έχει μια απίστευτα βαριά ατμόσφαιρα), χαρίζοντάς μας παράλληλα και ενέσεις ψυχεδέλειας («Bona Fide»). Με αυτό το album ο Garcia κατάφερε να παντρέψει δυο διαφορετικούς rock κόσμους και να παρουσιάσει ένα ομοιογενές αποτέλεσμα που θα ευχαριστήσει όποιον ψάχνει για ένα καθαρό και τίμιο heavy rock album χωρίς ταμπέλες. Σημειώνεται επίσης πως ο Garcia έναν χρόνο μετά, συνεργάστηκε ξανά με τους Danko Jones στο album τους «Never Too Loud».

john_garcia_john_garcia_200John Garcia – John Garcia (2014)
Ο τελευταίος -χρονολογικά- δίσκος που κυκλοφόρησε ο John Garcia ήταν και ο πρώτος του αμιγώς προσωπικός. Βρισκόμαστε στο 2014, χρονιά στην οποία και ο Brant Bjork κυκλοφόρησε το «Black Power Flower», ενώ λίγους μήνες πριν, στο 2013 όμως, είχαν ρίξει στην αγορά και οι Queens Of The Stone Age το «… Like Clockwork». Όπως αντιλαμβάνεστε, οι συγκρίσεις ήταν μοιραίες αλλά 2 και πλέον χρόνια μετά, τολμώ να πω με σιγουριά, πως ο John Garcia κέρδισε με άνεση αυτή την άτυπη κόντρα. Το «John Garcia» είναι ένα πολύ καλοδουλεμένο rock album που φαίνεται να δημιουργήθηκε χωρίς άγχος και με αυστηρά καλλιτεχνικά κριτήρια από τον δημιουργό του. Κομμάτια όπως τα «Flower», «The Blvd» βγάζουν αυτή την desert διάθεση ενώ η έκπληξη γίνεται με τα δίδυμα tracks «His Bullets Energy» και «Her Bullets Energy». Το πρώτο είναι ένα heavy/psych rock διαμαντάκι ενώ στο ακουστικό και άκρως ατμοσφαιρικό δεύτερο, το οποίο κλείνει και τον δίσκο, δεσπόζει η αρχοντική συμμετοχή του κιθαρίστα των Doors Robbie Krieger. Ο Garcia ερμηνευτικά δε τραβάει τα πράγματα στα άκρα και δεν ακούγεται τόσο οργισμένος όπως στο παρελθόν, αντιλαμβανόμενος προφανώς πως τα χρόνια αρχίζουν να φαίνονται και σε αυτόν, δίνοντας έμφαση σε πιο συναισθηματικές ερμηνείες. Η διασκευή στο «Rolling Stoned» των Black Mastiff αποδείχθηκε καλή επιλογή και δένει υπέροχα με τις υπόλοιπες 10 αυθεντικές συνθέσεις του LP.

unida_the_great_divide_200Unida – The Great Divide (?)
Αν ζούσα στη Θεσσαλονίκη θα ήθελα πολύ να ακούω το συγκεκριμένο album στα ακουστικά μου βρισκόμενος στο μετρό της πόλης. ΟΚ, κακόγουστο και πολυφορεμένο αστείο… αλλά μόνο χιουμοριστικά μπορεί να δει κανείς την ΜΗ επίσημη κυκλοφορία του δεύτερου album των Unida. Το «The Great Divide» κυκλοφορεί παράνομα στο διαδίκτυο, η μπάντα παίζει κομμάτια από αυτό ζωντανά, όμως το project παραμένει καταχωνιασμένο στα συρτάρια της American Recordings λόγω νομικών ζητημάτων. Κρίμα και άδικο για ένα album που έχει κυκλοφορήσει μονάχα ημί-παράνομα σε CD-R σε κάποια επιλεγμένα shows των Αμερικανών κάπου στο 2003. Στο καθαρά μουσικό του μέρος, το «The Great Divide» είναι αρκετά πιο «προσβάσιμο» στον μέσο σκεπτόμενο rock ακροατή, χωρίς να χάνει καθόλου σε ποιότητα. Κάποιοι μπορεί να πουν πως τα φωνητικά του Garcia είναι πιο καθαρά σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες του και πως η παραγωγή μοιάζει να έχει «ξεσκονίσει» την άμμο από την έρημο της Καλιφόρνιας από τα μικρόφωνα και τα όργανα των Unida. Εγώ θα αντιπαραθέσω το πλήθος των εξαιρετικών συνθέσεων που κάνουν την ακρόαση αυτού του δίσκου απαραίτητη, καθώς και την εξαιρετική μαεστρία που οι Unida προσπαθούν να εισχωρήσουν σε ένα πιο ευρύ ακροατήριο χωρίς να κάνουν ουσιαστικές εκπτώσεις σε αυτό που πρεσβεύουν μουσικά. Για να επιστρέψω σε αυτό που έλεγα στην αρχή, θεωρώ τη μη κυκλοφορία του «The Great Divide» τόσο μεγάλο λάθος, που στα μάτια μου νομιμοποιούνται όλα τα παράνομα κατεβάσματα μουσικής των τελευταίων 15 και πλέον χρόνων.

unida_coping_with_the_urban_coyote_200Unida – Coping With The Urban Coyote (1999)
Η απογοήτευση που υπήρχε στον κόσμο μετά την διάλυση των Slo-Burn, μετά από μόλις ένα EP, χάθηκε με την κυκλοφορία του πρώτου album των Unida. Προσωπικά, τοποθετώ το «Coping With The Urban Coyote» δίπλα στις μεγαλειώδεις κυκλοφορίες των Kyuss και νομίζω πως και οι περισσότεροι fans των τελευταίων έχουν την ίδια άποψη. Οι συνθέσεις, η παραγωγή, οι συντελεστές και φυσικά τα φωνητικά του John Garcia σε αυτόν τον δίσκο μοιάζουν βγαλμένα μέσα από την πιο τρελή μουσική ονείρωξη του πιο φανατικού desert/stoner rock οπαδού, κάτι που γίνεται αντιληπτό ήδη από την τριάδα των «Thorn», «Black Woman» και «Plastic» που ανοίγουν τον μαγικό αυτό δίσκο. Η συνέχεια είναι ανάλογη με τα υπόλοιπα κομμάτια να μην υστερούν πουθενά, τον Garcia άλλοτε να σκίζει τα σωθικά του με τη δύναμη που ερμηνεύει («If Only Two») και άλλοτε να μας χαρίζει βαθιά μελωδικές και σπαρακτικές ερμηνείες, όπως στα «Nervous» και «Dwarf It». Η πανδαισία ολοκληρώνεται με τον doom/psych 10λεπτο διαμάντι «You Wish» με τον Garcia να ακούγεται πιο συναισθηματικός από ποτέ. Το «Coping With The Urban Coyote» είναι ένα album που όσα χρόνια και αν περάσουν θα αποτελεί ογκόλιθο για τον ευρύτερο heavy rock ήχο και θα στοιχειώνει τον John Garcia για πάντα, κάτι που άλλωστε και ο ίδιος γνωρίζει και έχει αποδεχτεί.

slo_burn_amusing_the_amazing_200Slo Burn – Amusing The Amazing (1996)
Πέραν πάσης αμφιβολίας ό,τι καλύτερο έχει κάνει ο John Garcia στην μετά-Kyuss εποχή του. Αν και EP (με την επανακυκλοφορία μερικά χρόνια αργότερα να προσθέτει ορισμένες ακόμα συνθέσεις, αγγίζοντας έτσι τα όρια ενός full-length album), το «Amusing The Amazing» συνεχίζει από εκεί που σταμάτησαν οι Kyuss με το «…And The Circus Leaves Town» έναν χρόνο νωρίτερα. Τραγούδια ωδή στην έρημο που γέννησε το desert rock, με τον Garcia να αποδεικνύει πόσο σπουδαίος τραγουδιστής και συνθέτης είναι, ακόμα και χωρίς τους Brant Bjork και Josh Homme στο πλευρό του, χωρίς να ξεφεύγει πολύ από το ερμηνευτικό στιλ που μας είχε συνηθίσει μέχρι τότε. Τα μονολιθικά riffs των 4 κομματιών που περιλαμβάνονται στο EP έχουν δεχθεί την φροντίδα του τεράστιου Chris Goss των Masters Of Reality, με το «Pilot The Dune» να βρίσκεται άνετα ανάμεσα στα 10 κορυφαία stoner rock κομμάτια όλων των εποχών. Δυστυχώς, οι Slo Burn δεν μπήκαν ποτέ στο studio για να ηχογραφήσουν το πρώτο τους full-length album, αφήνοντας τους οπαδούς τους να αναρωτιούνται τι μπορεί να είχε συμβεί αν η μπάντα εκμεταλλευόταν το momentum που είχε εκείνο το χρονικό σημείο. Α, να μη ξεχάσω! Το «Amusing The Amazing» έχει ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα που έχουν ντύσει ποτέ heavy rock album. Είπαμε, η τελειότητα σε κάθε λεπτομέρεια.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.