ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT/TOP STORIES

Katatonia: Night Is The New Day & Other Stories

Ακούμε και αξιολογούμε την δισκογραφία των Σουηδών. Την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, οι Katatonia θα πατήσουν την σκηνή του Gagarin 205 με σκοπό να τιμήσουν μια από τις κλασικότερες κυκλοφορίες τους. Το ιστορικό πλέον «Night Is The New Day» έκλεισε ήδη τα 10 του χρόνια και οι Σουηδοί μάστορες του σκοτεινού…

Ακούμε και αξιολογούμε την δισκογραφία των Σουηδών.

Την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, οι Katatonia θα πατήσουν την σκηνή του Gagarin 205 με σκοπό να τιμήσουν μια από τις κλασικότερες κυκλοφορίες τους. Το ιστορικό πλέον «Night Is The New Day» έκλεισε ήδη τα 10 του χρόνια και οι Σουηδοί μάστορες του σκοτεινού προοδευτικού ήχου το παρουσιάζουν ζωντανά στην σκηνή μαζί με άλλα κλασικά τους κομμάτια.

Οι fans των Katatonia έχουν διπλό λόγο να παραβρεθούν στην συναυλία, καθώς η αγαπημένη τους μπάντα ανακοίνωσε πρόσφατα και το νέο της album «City Burials», από το οποίο έχουμε ήδη ακούσει το πρώτο single «Lacquer».

Με αυτή την διπλή αφορμή λοιπόν, βρίσκουμε ακόμα μια ευκαιρία για να απολαύσουμε την studio δισκογραφία των Σουηδών, αξιολογώντας τα studio albums τους από το λιγότερο καλό στο καλύτερο…

Dance Of December Souls (1993)
Το ντεμπούτο των Katatonia είχε τις στιγμές του, αλλά θεωρώ πως δικαίως τοποθετείται στην τελευταία θέση αυτής της λίστας. Έχοντας περάσει πλέον τα χρόνια, το «Dance Of December Souls» μπορεί να αξιολογηθεί καλύτερα και σίγουρα πρέπει να του πιστωθούν αρκετά πράγματα, όπως για παράδειγμα η ενδιαφέρουσα ματιά με την οποία αντιλαμβάνεται τον ακραίο ήχο η μπάντα. Με τον Jonas Renkse να αναλαμβάνει και τα τύμπανα -εκτός από τα φωνητικά- ο δίσκος έχει ορισμένα αξιόλογα riffs, όμως οι παιδικές ασθένειες είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Τα «άγουρα» και αδούλευτα φωνητικά σε πολλές περιπτώσεις χαντακώνουν τα τραγούδια, τα οποία προσπαθούν να ακροβατήσουν ανάμεσα στο μελωδικό ακραίο metal των 90s και τον σκοτεινό και κλειστοφοβικό ήχο, με τους Katatonia να δείχνουν μεν πως δεν θέλουν να ακολουθήσουν την περπατημένη, δίχως όμως να μπορούν να υποστηρίξουν απόλυτα τις προθέσεις τους. Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα instrumental μέρη του «Dance Of December Souls» φανερώνουν πως εδώ υπάρχει άφθονο και ακατέργαστο ταλέντο, το οποίο απλώς ήθελε λίγο περισσότερο χρόνο για να λάμψει. Το σχεδόν 14λεπτο «Velvet Thorns» αποτελεί την πιο σημαντική στιγμή του εγχειρήματος, το οποίο μνημονεύεται σήμερα με θετικό πρόσημο από τους λάτρεις του doom/death ήχου. Απλώς το μέλλον των Katatonia ήταν ταγμένο αλλού, σε διαφορετικά μουσικά τοπία.

Tonight’s Decision (1999)
Δεν ξέρω αν η συγκεκριμένη θέση αδικεί το «Tonight’s Decision», θεωρώ όμως ότι πρόκειται για το πιο περίεργο album των Katatonia. Το συγκρότημα έναν χρόνο πριν με το «Discouraged Ones» έχει ουσιαστικά φανερώσει τις προθέσεις του για το μέλλον, με το «Tonight’s Decision» να αποτελεί κατά μια έννοια την ουρά του άκρως τολμηρού προκατόχου του. Μουσικά, ο τέταρτος δίσκος των Σκανδιναβών περισσότερο μπερδεύει παρά ξεδιαλύνει τα πράγματα. Οι παλιοί fans θα βρουν ενδιαφέρον στον ακραίο στιχουργικό πεσιμισμό και τις κιθάρες που «ξύνουν», αλλά αδυνατούν να κατανοήσουν τα ακόμα πιο καθαρά φωνητικά του Renkse και τις «γλυκές» μελωδίες κομματιών ενός «The Punishment» ή ενός «A Darkness Coming». Από την άλλη, το πιο εναλλακτικό κοινό που σιγά-σιγά έρχεται κοντά στο συγκρότημα βρίσκει υφολογικό ενδιαφέρον στα τραγούδια, αλλά επί της ουσίας απαιτεί λιγότερο metal, περισσότερους πειραματισμούς και ακόμα πιο πολλά συνθετικά ρίσκα. Το αποτέλεσμα ήταν οι μεν πρώτοι να γυρίσουν οριστικά την πλάτη και οι δεύτεροι να χρειαστεί να κάνουν λίγη ακόμα υπομονή μέχρι να σκάσει το διαμάντι που ακούει στο όνομα «Last Fair Deal Gone Down». Ιστορικά κρινόμενο ωστόσο στην πορεία των Katatonia, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα album που επί της ουσίας καθορίζει το μέλλον στο οποίο θα κινούνταν οι Σουηδοί και αυτό σίγουρα έχει την σημασία του. Και το «I Am Nothing» είναι κομματάρα…

Discouraged Ones (1998)
Το πρώτο σοκ για τους οπαδούς των Katatonia έρχεται το 1998 με το «Discouraged Ones», έναν δίσκο που απομακρύνει οριστικά την μπάντα από το ακραίο metal και την φέρνει σε επαφή με ένα πιο εναλλακτικό κοινό. Προσωπικά ήταν ο πρώτος δίσκος των Katatonia που άκουσα και ακόμα και σήμερα μου δίνει αρκετές αφορμές για να τον απολαμβάνω. Τα καθαρά φωνητικά του Renkse είναι σίγουρα η πρώτη από αυτές, αλλά δεν είναι η μόνη. Το χρώμα στο εξώφυλλο που σπάει την μαυρίλα των προηγούμενων δύο κυκλοφοριών, η shoegaze αισθητική, τα μικρά σχετικά σε διάρκεια τραγούδια (εξαιρετική ιδέα) συνθέτουν έναν δίσκο με τεράστιο ενδιαφέρον τόσο από πλευράς ατμόσφαιρας όσο και από το συνθετικό αποτέλεσμα. Τα «I Break», «Deadhouse» και «Saw You Drown» συνεχίζουν να προκαλούν θαυμασμό με τα ευφυέστατα refrains, τα οποία «σπάνε» τις επαναλαμβανόμενες κιθαριστικές δομές των Anders Nyström και Fred Norman. Βεβαίως το να πούμε ότι ο heavy doom ήχος του «Discouraged Ones» αποτελεί «σήμα κατατεθέν» των Katatonia είναι μάλλον βιαστικό συμπέρασμα, ωστόσο θεωρώ πως αποτελεί το σημείο καμπής στην δισκογραφία τους. Επιπροσθέτως, το γεγονός ότι ένας τόσο καλός δίσκος βρίσκεται στην έβδομη θέση της λίστας μας, καταδεικνύει την περίσσια ποιότητα που έχει η δισκογραφία του συγκροτήματος από την Στοκχόλμη.

The Fall Of Hearts (2016)
Χαρακτηρίστηκε από αρκετούς ως η πιο φιλόδοξη συνθετικά προσπάθεια των Katatonia και δεν έχω καμία πρόθεση να διαφωνήσω με αυτό. Το «The Fall Of Hearts» του 2016 φτιάχτηκε με αίμα και ιδρώτα καθώς οι Σουηδοί έπρεπε να περάσουν την επίπονη διαδικασία της αλλαγής μελών (έφυγαν ο drummer Daniel Liljekvist και ο κιθαρίστας Per Erikkson για να έρθουν οι Daniel Moilanen και Roger Öjersson αντίστοιχα). Αυτό ωστόσο δεν πτόησε τους Renkse/Nyström, οι οποίοι σήκωσαν στις πλάτες τους συνθετικά το δέκατο album της μπάντας τους με τους fans να του «κολλάνε» την ταμπέλα του progressive rock. Αυτό δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, όχι με την στενή έννοια του όρου προκειμένου να χαρακτηρίσουμε μουσικά ένα rock/metal album, όσο με την προοδευτική ματιά που έχει εν γένει η μουσική των Katatonia. Εδώ θα βρείτε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις που θα ακούσετε στα τραγούδια των Σουηδών, με τα αγαπημένα μου «Serein», «Decima» και «Shifts» να ξεχωρίζουν με την απλότητά τους, ανάμεσα στις πολλές μουσικές πληροφορίες που θέλουν να περάσουν στους ακροατές τους οι Katatonia. Η μεγαλύτερη βελτίωση ωστόσο παρατηρείται στις ερμηνείες του Jonas Renkse, ο οποίος φαίνεται ότι έχει δουλέψει άπειρες ώρες προκειμένου να καλύψει το μειονέκτημα που παρουσίασε στην αρχή της πορείας του με το group. Στα αυτιά μου ο δίσκος κερδίζει συνεχώς έδαφος και είμαι σίγουρος πως σε λίγα χρόνια θα το τοποθετήσω πιο ψηλά στην καρδιά μου.

Brave Murder Day (1996)
Ξέρω πως οι «παλιοί» fans των Katatonia με βρίζουν βλέποντας στη μέση αυτής της λίστας το «Brave Murder Day». Οι Σουηδοί ουσιαστικά κλείνουν την πρώτη τους εποχή με ένα album που χαρακτηρίζεται πλέον κλασικό για τον doom/death χώρο. Η συμμετοχή του Mikael Åkerfeldt των Opeth δίνει επιπλέον πόντους στο τελικό αποτέλεσμα, με τον Renkse να αντιλαμβάνεται (δείγμα ευφυΐας) ότι τα τραχιά φωνητικά του δεν μπορούν να υποστηρίξουν την μουσική της μπάντας του. Ακόμα πιο θετικό για τον δίσκο είναι το γεγονός ότι ο Åkerfeldt δεν επισκιάζει τις συνθέσεις και δεν κλέβει την δόξα από αυτές δίνοντας τον καλύτερο του εαυτό. Τα «Brave», «Murder» και «Rainroom» αποτελούν τις πιο δυνατές στιγμές, στο «Day» μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι οι Katatonia φυτεύουν τους σπόρους που θα ακούσουμε αργότερα στις επόμενες κυκλοφορίες τους και στο «12» παρατηρούμε τις πρώτες απόπειρες των Katatonia να φλερτάρουν με τον progressive χώρο, έστω και αυτό γίνεται με κάπως άγουρο τρόπο. Για να επιστρέψω στην αρχή της κουβέντας, ο λόγος που το «Brave Murder Day» δεν βρίσκεται σε ψηλότερη θέση έχει να κάνει με το ότι οι Katatonia στην συνέχεια της πορείας τους εξελίχθηκαν σε κάτι εντελώς διαφορετικό, ρίσκαραν, πέτυχαν και τελικά δημιούργησαν τον δικό τους ήχο, που -κακά τα ψέματα- έδωσε περισσότερα πράγματα στην αγαπημένη μας μουσική.

The Great Cold Distance (2006)
Θεωρώ το «The Great Cold Distance» ως το πιο σκοτεινό, καταθλιπτικό και μελαγχολικό δημιούργημα στην ιστορία των Katatonia. Είναι ο δίσκος που έχτισε πάνω στο «Viva Emptiness» με τα prog και alternative στοιχεία να παρουσιάζονται εδώ στην πιο μαύρη εκδοχή τους. Η πρώτη ματιά στο εξώφυλλο, το χαμηλό κούρδισμα και το γρύλισμα του Renkse στο εναρκτήριο «Leaders» δε σου αφήνουν κανένα περιθώριο αντίδρασης και αμφισβήτησης πως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι ξεχωριστό. Και όμως, παραδόξως, ο δίσκος δεν είναι «απρόσιτος» όσο περιέγραψα παραπάνω καθώς οι απίστευτες εμπνεύσεις κομματιών όπως τα «Soil’s Song», «My Twin» (οι Katatonia όταν θέλουν, γράφουν κομμάτια και για το mainstream rock κοινό) και «July» φανερώνουν τον συνθετικό οργασμό στον οποίο βρίσκεται η μπάντα αυτό το πρώτο μισό της προηγούμενης δεκαετίας. Όπως και στον προκάτοχο του, και εδώ, η μπάντα έχει δουλέψει πολύ πάνω στις φωνητικές μελωδίες (ακούστε τα «Deliberation» και «Journey Through Pressure»), με τον Renkse να δείχνει πως πλέον μπορεί να κρατήσει το μικρόφωνο δίχως «κόμπλεξ» κατωτερότητας απέναντι σε πιο ταλαντούχους ερμηνευτές του σιναφιού του. Συμπερασματικά, στο έβδομο album τους οι Σουηδοί δείχνουν να βρίσκονται στην καλύτερη φάση της καριέρας τους, έχοντας βρει πλέον τον δρόμο που θα κινούνταν συνθετικά. Και τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμα…

Viva Emptiness (2003)
Το «Viva Emptiness» είναι το προσωπικό μου κόλλημα. Είναι ο δίσκος που μαζί με το «Last Fair Deal Gone Down» έχω ακούσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, οπότε θα μου επιτρέψετε να τον τοποθετήσω αρκετά ψηλά σε αυτή την λίστα ακόμα και αν υπάρχουν σεβαστές αντιρρήσεις. Είναι επίσης ο πρώτος δίσκος των Katatonia με τόσες πολλές διαφορετικές επιρροές και πλούτο ήχων και συναισθημάτων. Με τον εξαιρετικά βαρύ ήχο στις κιθάρες στα «Ghost Of The Sun» και «Wealth» για παράδειγμα, οι Katatonia στέλνουν για τσάι όσους τολμούν να αμφισβητήσουν τις metal καταβολές τους, ενώ στα «Criminals» και «Evidence» οι Σουηδοί ψαρεύουν σε πιο alt/dark και shoegaze νερά, με το αποτέλεσμα να τους δικαιώνει απόλυτα. Οι πειραματισμοί και το groove στο «Burn The Remembrance», η σκοτεινή προοδευτική ματιά στο «Walking By A Wire» και οι γλυκές μελωδίες των «A Premonition» και «Omerta» ολοκληρώνουν έναν δίσκο με πολλά highlights. Η στρατηγική χρήση των πλήκτρων και των samples δημιουργούν μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που συνεπαίρνει ακόμα και τους μυημένους στον σκοτεινό ήχο, ενώ ο Renkse τραγούδι με το τραγούδι, δίσκο με τον δίσκο, φέρνει την φωνή του στο σπουδαίο επίπεδο των τραγουδιών που γράφει. 17 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το «Viva Emptiness» στα μάτια μου είναι ο δίσκος που άνοιξε τον δρόμο για τις μουσικές κορυφές που θα κατακτούσαν στο μέλλον οι Katatonia. Και σε αυτό δεν μπορεί να υπάρχει αντίρρηση.

Dead End Kings (2012)
Έχουμε φτάσει αισίως στο ένατο studio album των Katatonia και όμως η μπάντα συνεχίζει να συναρπάζει και να δίνει στους fans της εξαιρετικά ποιοτικές δουλειές, δίχως κοιλιά στην δισκογραφία της. Δεν είναι πλέον μυστικό πως οι Katatonia αισθάνονται καλύτερα με την ταμπέλα της progressive metal μπάντας, έστω και αν αυτό ακούγεται επικίνδυνο στα δικά μου αυτιά. Εν πάση περιπτώσει, γεγονός είναι πως εδώ έχουμε τους πιο προοδευτικούς -με την μουσική έννοια του όρου- Katatonia που είχες ακούσει ως τότε. Το κιθαριστικό δίδυμο των Nyström/Norman πειραματίζεται περισσότερο με τον post ήχο κάτι που θεωρούσα αναμενόμενο, ενώ και τα πλήκτρα παίζουν πλέον σημαντικό ρόλο στην σύνθεση και δεν αποτελούν το χαλί στο χτίσιμο ατμόσφαιρας. Οι Katatonia έχασαν τον δυναμισμό και την metal ταυτότητα τους μπορεί να ισχυριστεί κάποιος… Λάθος. Απλώς, όπως έκαναν στις αρχές των 00s με το «Last Fair Deal Gone Down», οι Σουηδοί επαναπροσδιορίζουν τόσο τον ήχο τους, όσο και την σχέση τους με τους οπαδούς τους, καλώντας τους τελευταίους να πέσουν μαζί τους σε αχαρτογράφητα μουσικά νερά. Εσκεμμένα για αυτό το album δεν θα μιλήσω για μεμονωμένα κομμάτια. Όσες φορές έβαλα το «Dead End Kings» στο player μου άκουσα ολόκληρο τον δίσκο, χωρίς να ξεχωρίσω κομμάτια και χωρίς διακοπές. Σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο.

Last Fair Deal Gone Down (2001)
Η κυκλοφορία του «Tonight’s Decision» είχε ως αποτέλεσμα ένα μικρό debate σχετικά με το τι μουσική παίζουν ή τέλος πάντων θα έπρεπε να παίζουν οι Katatonia. Η συζήτηση αυτή στα rock και metal στέκια θα κρατήσει δύο χρόνια αλλά κανείς δεν μπόρεσε να δει αυτό που ερχόταν… Στην αυγή της νέας χιλιετίας το συγκρότημα σπάει κάθε ταμπού και δημιουργεί ένα μοντέρνο rock/metal album που μνημονεύεται ως σήμερα τόσο στον ευρύτερο χώρο της αγαπημένης μας μουσικής, όσο φυσικά και στην δισκογραφία της μπάντας. Με το εξαιρετικό εξώφυλλο να αποτυπώνει λίγη από την μαγεία της μουσικής, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι Katatonia είναι από τις μπάντες που βοηθούν τον ακραίο ήχο να επικαιροποιηθεί στις αρχές των 00s. Από όπου και να το πιάσεις, το «Last Fair Deal Gone Deal» ξεχειλίζει από ποιότητα ναι νεωτερισμούς. Οι Katatonia φλερτάρουν με τον post ήχο για πρώτη φορά τόσο έντονα, πολύ πριν ο κάθε πικραμένος αρχίζει να πειραματίζεται με τα πετάλια από τις κιθάρες του, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μπολιάσουν indie στοιχεία και να ακουστούν σε πιο εναλλακτικά playlists, αγκαλιάζουν τον alt ήχο που δείχνει να κυριαρχεί στην Αμερική και όλα αυτά χωρίς να χάσουν την επαφή με τις metal ρίζες τους. «Disposession», «Chrome», «Teargas», «Tonight’s Music», «Passing Bird», «Sweet Nurse» και τόσα άλλα… Απολαυστικό, εκκωφαντικό και πρωτοποριακό, το πέμπτο album των Katatonia αποτελεί μια από τις σημαντικότερες δημιουργίες για το Ευρωπαϊκό metal της νέας χιλιετίας.

Night Is The New Day (2009)
Ο αναμφισβήτητος βασιλιάς στην εξαιρετικά ποιοτική δισκογραφία των Katatonia. Το «Night Is The New Day» αποτελεί την κορωνίδα της δημιουργίας για το group από την Στοκχόλμη και το magnum opus που από ότι φαίνεται δύσκολα θα ξεπεράσουν στο μέλλον. Ο δίσκος φαντάζει βγαλμένος από τις πιο τολμηρές ονειρώξεις των οπαδών του συγκροτήματος, με τους Renkse και Nyström να παίρνουν τα καλύτερα στοιχεία από όλα τα albums που δημιούργησαν εκείνη την δεκαετία και να τα φτάνουν στο επόμενο επίπεδο. Εξαιρετική παραγωγή, φανταστικές ενορχηστρώσεις, metal και post ξεσπάσματα εκεί που χρειάζονται για να απογειώσουν ακόμα περισσότερο τα τραγούδια, dark αισθητική στο ύφος των πρώιμων Cure και Fields Of The Nephilim, συνθέτουν έναν εφιαλτικά όμορφο δίσκο που δεν χάνει σε κανένα δευτερόλεπτο το ενδιαφέρον του και ολοκληρώνει με τον πλέον εμφατικό τρόπο μια επικά δημιουργική δεκαετία για τους Katatonia. Και αν τα «Forsaker» και «Liberation» συγκινούν πατώντας υφολογικά στο γνωστό στιλ που καθιέρωσε την μπάντα, τι να πεις για τους σπαρακτικούς ύμνους «Inheritance» και «Departer» που βγάζουν την μπάντα στα ανοιχτά μιας ανεξάντλητης δημιουργικής θάλασσας; Για να μην πολυλογώ, αν δεν έχετε ακούσει αυτό το album, κάντε το χτες. Και μετά μην χάσετε αυτή την μοναδική ευκαιρία να ακούσετε ζωντανά όλα τα τραγούδια αυτού του σπουδαίου album την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου στο Gagarin 205. Θα είναι κρίμα.

Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.

Latest from CRISIS POINT

We Are All… Disturbed

Ακούμε ξανά τα albums των Disturbed λίγο πριν την πρώτη τους εμφάνιση…

Go to Top