ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT

Και ο αριθμός αυτού… Χ Ξ Σ

Με αφορμή την κυκλοφορία του ολοκαίνουριου album των Rotting Christ με τίτλο «Rituals», κάνουμε μια αναδρομή στην επίσημη studio δισκογραφία των αγαπημένων του Ελληνικού (και όχι μόνο) κοινού, κατατάσσοντας τις κυκλοφορίες τους από την λιγότερο καλή προς την περισσότερο αγαπημένη μας. Αναφέροντας ότι η παρουσία του group είναι πολύ μεγαλύτερη…

Με αφορμή την κυκλοφορία του ολοκαίνουριου album των Rotting Christ με τίτλο «Rituals», κάνουμε μια αναδρομή στην επίσημη studio δισκογραφία των αγαπημένων του Ελληνικού (και όχι μόνο) κοινού, κατατάσσοντας τις κυκλοφορίες τους από την λιγότερο καλή προς την περισσότερο αγαπημένη μας.

Αναφέροντας ότι η παρουσία του group είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που φαίνεται από τις full-length κυκλοφορίες (καθώς έχουν κυκλοφορήσει μια σειρά από demos, split singles και EPs), καταλήγουμε στο ότι κάθε album αντικατόπτριζε μια συγκριμένη εποχή για την μπάντα, με την λίστα μας να αποκαλύπτει και την εξέλιξη του κύριου συνθέτη της (Σάκη Τόλη) μέσα στα χρόνια.

Και όπως πάντα, εκ προοιμίου, ξέρουμε ότι οι απόψεις θα διαφέρουν καθώς η μπάντα έχει να επιδείξει πολλές κορυφαίες και ολοκληρωμένες κυκλοφορίες, και το σημαντικότερο όλων: δεν έχει κυκλοφορήσει καμία κακή δουλειά!

Rotting_Christ_Passage_To_Arcturus_200Passage To Arcturo (1991)
Το «Passage To Arcturo» είχε αρχικά έξι μόνο συνθέσεις, αλλά το υπολογίζουμε εδώ ως full length λόγω των τριών συμπληρωματικών κομματιών που έκαναν την εμφάνιση τους στην επανακυκλοφορία του 2006. Οι ακατέργαστες συνθέσεις δεν κρύβουν την προοπτική που διακρίνεται, με τους Rotting Christ εδώ ακούγονται πολύ πρώιμοι. Η κακή παραγωγή και το νεαρό της ηλικίας παίζουν και αυτά τον ρόλο τους, όμως το σημαντικό είναι ότι το group βάζει έναν θεμέλιο λίθο σε αυτό που σε λίγο καιρό θα αναγνωριζόταν παγκόσμια ως «Ελληνικό black metal». Εδώ είναι η αφετηρία αυτής της πορείας που θα κάνει τους Rotting Christ ιδιαίτερα αγαπητούς -για αρχή- στο underground και στη συνέχεια σε κοινό πολύ μεγαλύτερο απο τα στενά όρια της χώρας μας.

Rotting_Christ_Genesis_200Genesis (2002)
Το «Genesis» βρίσκεται σε αυτή την θέση για τον εξής απλούστατο λόγο. Ήταν η πρώτη φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να ξεπερνάει τόσο εύκολα σχετικά μια κυκλοφορία του group. Αναγνωρίζω ότι εδώ υπάρχει μια υπέροχη μίξη black metal με τα ιδιαίτερα πλήκτρα και δεύτερα φωνητικά που προσωπικά κερδίζουν τις εντυπώσεις, αλλά σαν σύνολο το album κάπου έκανε κοιλιά σε μερικές συνθέσεις. Μπορεί τα «Lex Talionis», «Quintessence», «Dying» και «Under The Name Of Legion» να είναι όντως εξαιρετικά, όμως τα υπόλοιπα τραγούδια δεν κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα, δημιουργώντας ίσως ένα album δύο ταχυτήτων. Για άλλες μπάντες albums σαν το «Genesis» θα ήταν κορυφαίο. Οι Rotting Christ όμως φρόντισαν να θέτουν πάντοτε τον πήχη ψηλότερα.

 

Rotting_Christ_Sanctus_Diavolos_200Sanctus Diavolos (2004)
Στο επόμενο δισκογραφικό τους βήμα, οι Έλληνες extreme metallers εμφανίζονται με ένα album που κινείται πιο κοντά στο συνολικό επίπεδο τους. Το «Sanctus Diavolos» έχει έναν πιο «μαύρο» χαρακτήρα σε σχέση με τον προκάτοχο του, και ολοκληρώνει μια τριάδα από δίσκους οι οποίοι σηματοδότησαν την επιστροφή του group σε πιο καθαρόαιμα black metal μονοπάτια, μετά από τα ηχητικά πιο ήπια «A Dead Poem» και «Sleep Of The Angels». Το πιο σημαντικό σημείο της κυκλοφορίας, είναι η παρουσία του «Athanati Este», που αποτελεί στην ουσία την αφετηρία της χρήσης διαφορετικών γλωσσών πέραν της Αγγλικής στα albums τους.

Rotting_Christ_Sleep_Of_The_Angels_200Sleep Of The Angels (1999)
Αυτό και το «A Dead Poem» αποτελούν την πιο «εμπορική» περίοδο του group, όπως άλλωστε έχει δηλώσει και ο ίδιος ο Σάκης. Ο ήχος τους φλερτάρει έντονα με το καθαρόαιμο heavy στοιχείο, με τα φωνητικά του Σάκη όμως να παραμένουν στα γνωστά του λημέρια. Λίγο πιο ατμοσφαιρικό από τον προκάτοχό του, δείχνει διάθεση για πειραματισμό. Με αυτό το album οι Rotting Christ αποδεικνύουν ότι μπορούν να κινηθούν με χαρακτηριστική άνεση και σε χωράφια έξω από αυτά του black metal, διευρύνοντας τους ορίζοντες τους και αφήνοντας τους οπαδούς με την απορία για το ποια πορεία θα ακολουθήσουν στη συνέχεια. «After Dark I Feel», «Der Perfekte Traum» και «You My Flesh», είναι μόνο ενδεικτικά κάποια κομμάτια που συνεχίζουν την παράδοση των ποιοτικών standards που ήδη είχαν θέσει οι Rotting Christ.

Rotting_Christ_Aealo_200Aealo (2010)
Πατώντας πάνω στις βάσεις που είχαν θέσει με το «Theogonia», οι Rotting Christ παρουσιάζουν ένα album το οποίο από πολλούς μπορεί να θεωρηθεί και «ουρά» του. Έχοντας εισάγει στο οπλοστάσιο τους για τα καλά τις ηπειρώτικες μελωδίες, παρουσιάζουν ένα album που σφύζει από το Ελληνικό στοιχείο. Από την χρήση των Ελληνικών σε κάποια κομμάτια, μέχρι το εξώφυλλο, και στο ενδιάμεσο την συνταρακτική ερμηνεία της Diamanda Galas στο «Orders From The Dead» που καταπιάνεται με την μικρασιατική καταστροφή, το «Ealo» παρουσιάζει ψήγματα της ιστορίας μας σε όλα τα μήκη και πλάτη της παγκόσμιας metal κοινότητας.

Rotting_Christ_A_Dead_Poem_200A Dead Poem (1997)
Ο έτερος συνυπεύθυνος για την πιο ήπια ηχητικά περίοδο του group. Κατά πολλούς, δεν αποτέλεσε έκπληξη, καθώς η μεστότητα και αρτιότητα που επέδειξαν συνθετικά μέχρι τότε οι Rotting Christ μαρτυρούσαν την αλλαγή πλεύσης τους. Με το εναρκτήριο «Sorrowful Farewell» η αλλαγή στον ήχο είναι εμφανής, αλλά η ποιότητα του δεν αφήνει κανέναν να αμφισβητήσει τις ικανότητες του group. Με συνθέσεις σαν τα «As If By Magic» και «Full Colour Is The Night» να αποτελούν την κινητήρια δύναμη για την επιτυχία του album, ήταν σαφές ότι τίποτα δεν αφηνόταν στην τύχη, και η αναγνώριση ήταν αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς.

Rotting_Christ_Theogonia_200Theogonia (2007)
Κάνοντας την έκπληξη που κανένας δεν περίμενε, ο Σάκης Τόλης συλλαμβάνει την ιδέα να πλέξει ελληνικά μουσικά στοιχεία με το black metal. Και η εκτέλεση αυτής της ιδέας, υπήρξε υποδειγματική. Το «Theogonia» έκανε παγκόσμια αίσθηση (δεν ήταν κάτι που πετύχαιναν πρώτη φορά) και θα παραμένει για πάντα ένα δημιούργημα που έπιασε τόσο απροετοίμαστους τους οπαδούς, που είναι μάλλον ασφαλές να θεωρηθεί απίθανο να ξαναγίνει. Με κομμάτια όπως το «Nemecic», η μπάντα δείχνει την ενορχηστρωτική της μαεστρία και εξυπνάδα της, και για πολλοστή φορά δικαιολογούν τον σεβασμό που λαμβάνουν από τον κόσμο του σκληρού ήχου.

Rotting_Christ_Khronos_200Khronos (2000)
Με αυτό το album οι Rotting Christ επέλεξαν να επιστρέψουν στις black metal καταβολές των πρώτων ημερών τους, και το έκαναν με έναν εκπληκτικό και πιο ώριμο τρόπο. Σκοτεινό, μελωδικό, βαρύ, και το άκουσμα είναι τόσο ευχάριστο που δεν καταλαβαίνεις πως πέρασε η μία ώρα ακρόασης. Με τους παλιούς οπαδούς να δυσανασχετούν με την πορεία που είχαν πάρει με τις προηγούμενες δύο κυκλοφορίες τους, οι Christ βρίσκονταν μπροστά σε σταυροδρόμι, καθώς μόλις είχαν περάσει την πιο εμπορική περίοδο τους. Με το «Khronos» όμως, έβαλαν τα πράματα πάλι σε νέα βάση, και σε όποιους ξένισε αυτή η αλλαγή τότε, σίγουρα θα συμφώνησαν στην πορεία με την στροφή αυτή.

Rotting_Christ_Kata_Ton_Daimona_Eaftou_200Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού (2013)
Ακόμα πιο πολυπολιτισμικοί από τις αμέσως δύο προηγούμενες δουλειές τους, εμπνέονται από τοπικές θεότητες και θρύλους πολλών πολιτισμών και κυκλοφορούν ένα album το οποίο ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς ίχνος κούρασης ή κορεσμού. Οι ταχύτητες ποικίλουν από τις καταιγιστικές των «Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού» και «Gilgames», μέχρι τις πιο «μετρημένες» των «Grandis Spiritus Diavolos» και του εκπληκτικού «666». Το «Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού» αντικατοπτρίζει μια μπάντα που επιτυγχάνει να δικαιολογήσει στο έπακρο το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να συγκριθεί με το απόλυτα προσωπικό της ύφος, και δημιουργεί απορία μέχρι πού μπορεί να φτάσει το σερί των εκπληκτικών κυκλοφοριών της.

Rotting_Christ_Thy_Mighty_Contract_200Thy Mighty Contract (1993)
Στη δεύτερη δουλειά τους, οι Rotting Christ έχουν καλύτερο ήχο, μεγαλύτερη εμπειρία και ωριμότητα και συνθέτουν ένα απο τα σημαντικότερα διαμάντια του ακραίου ήχου στα 90s. Ο δίσκος θεωρείται μέχρι και σήμερα σταθμός στο black metal και «φάρος» για εκατοντάδες μπάντες που πάτησαν πάνω σε αυτόν για να στηρίξουν ολόκληρη την ύπαρξή τους. Το «Thy Mighty Contract» αποτελεί την επιτομή του Ελληνικού ήχο στο black metal και έναν απο τους λόγους που χιλιάδες πιτσιρικάδες έπιασαν κιθάρα στη χώρα μας την εποχή εκείνη. Άλλες μπάντες μπορεί να ήταν άξιες αναφοράς, έστω αν είχαν κυκλοφορήσει αυτό και μόνο το album.

Rotting_Christ_Triarchy_Of_The_Lost_Lovers_200Triarchy Of The Lost Lovers (1995)
Η πρώτη φορά που οι Rotting Christ θα άφηναν τον κόσμο να παραμιλάει σε σχέση με την καθολική αρτιότητα μιας δουλειάς τους, ήταν με την κυκλοφορία του συγκεκριμένου album. Τα ραντάρ της Century Media εντοπίζουν την δυναμικότητα του group μετά την κυκλοφορία του «Non Serviam», και οι Έλληνες εντάσσονται στο δυναμικό της εταιρείας. Έχω την εντύπωση ότι το «Triarchy…» αδικήθηκε λίγο στην προώθηση όταν είχε κυκλοφορήσει, αλλά αυτό δεν ήταν ικανό να επισκιάσει το μεγαλείο αυτού του δημιουργήματος. Εδώ ο Σάκης έχει πάρει πτυχίο από την σχολή των riffs που ο ίδιος είχε δημιουργήσει με τα «Thy Mighty Contract» και «Non Serviam», και η μπάντα με σύμμαχο την καλύτερη παραγωγή που της εξασφαλίζει η συνεργασία με μια μεγαλύτερη εταιρεία, εκμεταλλεύεται στο έπακρο όλες τις ευνοϊκές παραμέτρους που παρουσιάζονται, δημιουργώντας ένα σκοτεινό διαμάντι.

Rotting_Christ_Non_Serviam_200Non Serviam (1994)
Για να λυθούν οι απορίες, δεν θεωρώ το συγκεκριμένο albumτο πιο άρτιο και ολοκληρωμένο στην καριέρα του group. Όμως βρίσκεται στην κορυφή για πολλούς και διάφορους λόγους. Καταρχήν, πρόκειται ίσως για το πιο cult δημιούργημα ελληνικής μπάντας. Αποτελεί αντιπροσωπευτικότατο και αναπόσπαστο μέρος του ακατέργαστου ήχου του Ελληνικού black metal ήχου που αναφέρθηκε παραπάνω, έθεσε τις βάσεις για την συνεργασία του group με μεγάλη εταιρεία του εξωτερικού (το συγκεκριμένο είχε κυκλοφορήσει από την περιορισμένων δυνατοτήτων Ελληνική Unisound), και πέραν των άλλων πραγματικά αξιοπρεπέστατων συνθέσεων, περιλαμβάνει το ομώνυμο κομμάτι-ύμνο που σηματοδοτεί έναρξη πανικού σε κάθε liveτους. «Non Serviam», «The Fifth Illusion», «Morality Of A Dark Age» και «Saturn Unlock Avey’s Son», είναι συνθέσεις που φώναζαν από μακριά ότι η μπάντα ήταν έτοιμη για το επόμενο βήμα προς την καθολική αναγνώριση από την metal σκηνή.

Αλλεργικός στους εγωκεντρικούς τύπους, τους ξερόλες και τους δήθεν, κοιτάζει μόνο τη δουλειά του, την οποία και επιθυμεί να κάνει όσο καλύτερα μπορεί. Προσέχει να μένει όσο μπορεί μακριά από οποιουδήποτε είδους φανατισμένους ανθρώπους, καθώς πιστεύει ότι αποτελεί σοβαρότατη ένδειξη έλλειψης ευφυΐας αλλά και ανασφάλειας του ατόμου. Η σχέση του με τη μουσική μπορεί να χαρακτηριστεί εθιστική, μιας και η έλλειψη της μπορεί να προκαλέσει στερητικό σύνδρομο.

Latest from CRISIS POINT

Go to Top