ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT

Οι «μαύρες τρύπες» και οι «αποκαλύψεις» των Muse

Οι Muse παίζουν στην Αθήνα το Σάββατο 23 Ιουλίου στο Ejekt Festival και το rockyourlife.gr κατατάσσει τους δίσκους τους από τον χειρότερο στον καλύτερο. The Resistance (2009) Το οργουελικό ομώνυμο τραγούδι είναι το μόνο που διασώζεται από το ναυάγιο που ακολούθησε το «Black Holes And Revelations». Εδώ οι Muse μοιάζουν…

Οι Muse παίζουν στην Αθήνα το Σάββατο 23 Ιουλίου στο Ejekt Festival και το rockyourlife.gr κατατάσσει τους δίσκους τους από τον χειρότερο στον καλύτερο.

Muse_The_Resistance_200The Resistance (2009)
Το οργουελικό ομώνυμο τραγούδι είναι το μόνο που διασώζεται από το ναυάγιο που ακολούθησε το «Black Holes And Revelations». Εδώ οι Muse μοιάζουν δημιουργικά εξαντλημένοι. Τόσο πολύ εξαντλημένοι που ενώ συνήθως λέμε ότι είναι επηρεασμένοι από τους Queen ακούμε το «United States Of Eurasia» και συνειδητοποιούμε ότι έχουν μετατραπεί σε στυγνούς μουσικούς λωποδύτες. Και όταν βλέπουμε συμφωνίες σε τρία μέρη με τον βαρύγδουπο τίτλο «Exogenesis» συνειδητοποιούμε ότι η αυτοσυγκράτηση χάνεται και οι Muse οδηγούνται με ταχύτητα στα επικίνδυνα μονοπάτια της ανούσιας επίδειξης που μετέτρεψαν το προοδευτικό rock σε ξιπασμένο prog.

Muse_Drones_200Drones (2015)
Ακόμα και στις χειρότερες στιγμές τους οι Muse είχαν τον τρόπο να κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Μπορούσες να τους χαρακτηρίσεις εξωφρενικούς ή υπερβολικούς αλλά ποτέ βαρετούς. Τα «Drones» τους, ωστόσο, πηγαίνουν με τον αυτόματο πιλότο. Είναι ένας δίσκος χωρίς ρίσκο και αυστηρά οριοθετημένος. Από το δυσκίνητο hard rock του «Psycho» στο «Revolt» και το «Aftermath», τα οποία θα μπορούσαν άνετα να περιλαμβάνονται σε οποιονδήποτε από τους τελευταίους δίσκους των U2, τα τραγούδια του δίσκου αρνούνται πεισματικά να απογειωθούν. Ίσως είναι λογικό για ένα συγκρότημα που πλησιάζει τα 20 χρόνια καριέρας αλλά οι Muse μοιάζουν να μπαίνουν στη μέση ηλικία και αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να τους συμβεί.

Muse_2nd_Law_200The 2nd Law (2012)
Ακόμα και ο Sheldon Cooper από το Big Bang Theory θα έβρισκε τραβηγμένη από τα μαλλιά την ιδέα ενός δίσκου με βασικό θέμα το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής. Και μετά το φιάσκο του «The Resistance» ήταν λογικό να σκεφτούμε ότι ο Matt Bellamy χαράζει νέες λεωφόρους έπαρσης που ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Ευτυχώς τα πράγματα δεν εξελίσσονται ακριβώς έτσι. Το «The 2nd Law» είναι μέτριο αλλά η θερμοδυναμική περιορίζεται στα δύο τελευταία τραγούδια του δίσκου, ο οποίος κρύβει και μερικές -λίγες- ευχάριστες εκπλήξεις. Το «Panic Station» είναι μια ανάγνωση της funk πλευράς των Queen, το «Madness» είναι γαλανομάτα soul παιγμένη από ρομπότ και το «Follow Me», στο οποίο συμπαραγωγοί είναι οι Nero, ακούγεται περίεργα ταιριαστό με το «I Will Survive» της Gloria Gaynor. Και το ότι ο Chris Wolstenholme γράφει δύο τραγούδια για τη μάχη του να απεξαρτηθεί από το αλκοόλ κάνει τον έκτο δίσκο τους λίγο πιο γήινο.

Muse_Showbiz_200Showbiz (1999)
Το 1999 ζούσαμε στην εποχή στην οποία το τσουνάμι που λεγόταν «ΟΚ Computer» είχε πνίξει τη χαρούμενη και αισιόδοξη Αγγλία της Britpop. Λίγο πριν αλλάξει ο αιώνας ο Κανόνας ήταν πλέον οι Radiohead και μια συμπαθητική μετεφηβική εκδοχή τους ακούμε στον πρώτο δίσκο των Muse. Το «Muscle Museum «και το «Falling Down» πιάνουν το σφυγμό εκείνης της εποχής και ειδικά το πρώτο έγινε πολύ αγαπητό αν και κανένας δε στοιχημάτιζε τότε ότι το μέλλον τους θα ήταν λαμπρό. Αυτό που δεν πολυπροσέξαμε όταν κυκλοφόρησε το Showbiz ήταν ότι κατά βάθος ο Matt Bellamy είχε μια παλιομοδίτικη progressive και hard rock καρδιά που εκφράστηκε με τα φρενήρη σόλο και τα ουρλιαχτά του ομώνυμου τραγουδιού. Τα επόμενα χρόνια το προσέξαμε από την καλή και από την ανάποδη.

Muse_Absolution_200Absolution (2003)
Η θέση του «Absolution» είναι λίγο άβολη στη δισκογραφία των Muse. Πριν και μετά από αυτό κυκλοφόρησαν οι καλύτεροι δίσκοι της καριέρας τους και οι αναπόφευκτες συγκρίσεις είναι εις βάρος του. Σε σύγκριση με το «Origin Of Symmetry», ο τρίτος δίσκος τους μοιάζει πιο διστακτικός και με λιγότερη δημιουργική τρέλα, ενώ ακόμα δεν έχουν καταφέρει να τελειοποιήσουν τη μεγάλη μουσική που με το «Black Holes And Revelations» τους μετέτρεψε σε συγκρότημα των αχανών σταδίων. Έξω από αυτό το πλαίσιο, πάντως, οι Muse μοιάζουν να αισθάνονται άνετα στο ρόλο των hi-tech Queen και κλείνουν ακόμα πιο έντονα το μάτι στο hard rock κοινό με τα μεγάλα riff του «Stockholm Syndrome» και του «Time Is Running Out».

Muse_Origin_Of_Symmetry_200Origin Of Symmetry (2001)
Χρειάζονται γενναίες δόσεις αυτοπεποίθησης για να αποφασίσεις να κυκλοφορήσεις ένα δίσκο σαν το «Origin Of Symmetry» και να κερδίσεις την αποδοχή αντί να γίνεις περίγελος. Με αυτό το album οι Muse μπαίνουν στην εποχή στην οποία καμία ιδέα δεν μοιάζει αρκετά υπερβολική και δημιουργούν ένα μπαρόκ κομψοτέχνημα το οποίο είναι απολαυστικό μέσα στην υπερβολή του. Δεν ήταν απαραίτητο να ονομάσουν ένα από τα τραγούδια του δίσκου «Megalomania» για να καταλάβουμε το μέγεθος της φιλοδοξίας τους, από τα guitar heroics του Matt Bellamy μέχρι τις βαρυφορτωμένες συχνά κλασικότροπες ενορχηστρώσεις που θα έκαναν ακόμα και τον μακαρίτη τον Keith Emerson να κρατήσει σημειώσεις. Φυσικά τους βοηθά το γεγονός ότι ο ηγέτης τους γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη του εξαιρετικού single και τραγούδια όπως το «Plug In Baby» και το «New Born» το αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία.

Muse_Black_Holes_And_Revelations_200Black Holes And Revelations (2006)
Έχω αποφασίσει να κάνω τα στραβά μάτια στην ακατάσχετη συνωμοσιολογία του «Black Holes And Revelations», η οποία αγγίζει τα όρια της παράνοιας, για τον απλό λόγο ότι ο μουσικός πλούτος του δίσκου είναι πέρα από κάθε προσδοκία. Με το τέταρτο album τους οι Muse γίνονται ένα από τα λίγα συγκροτήματα που καταφέρνουν να συνδυάσουν ετερόκλητα μεταξύ τους μουσικά είδη με χειρουργική ακρίβεια, χωρίς να υποχωρήσουν ούτε εκατοστό από τον προσωπικό τους ήχο και, πάνω από όλα, χωρίς να ξεχνούν ότι το τραγούδι προηγείται των πειραματισμών και της μουσικής επίδειξης. Αυτή ήταν η πρώτη και η μοναδική φορά που το κατάφεραν τόσο αποτελεσματικά. Η pop του «Starlight» αγγίζει την τελειότητα, το «Map Of The Problematique» έχει διακριτικές Depeche Mode και New Order πινελιές και ένα καταιγιστικό φινάλε, το «Knights Of Cydonia» είναι το καλύτερο Iron Maiden τραγούδι που δεν έγραψαν οι Iron Maiden, ενώ το «Supermassive Black Hole» είναι χάρη στις funky γραμμές τους το πιο sexy τραγούδι που έγραψαν ποτέ ακόμα κι αν το θέμα του είναι εντελώς αντιερωτικό. Αν βάλουμε στην εξίσωση και το «Invincible» που φέρνει τους Muse όσο πιο κοντά μπορούν να φτάσουν σε μια κλασική power ballad και συνυπολογίσουμε ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ξενίζει θα αντιληφθούμε και τους λόγους για τους οποίους τα sold out στο Wembley έγιναν παιχνιδάκι για τους Muse.

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.

Latest from CRISIS POINT

Go to Top