Κάθε χρόνο αυτές οι μέρες είναι των βραβείων. Των κινηματογραφικών, εννοώ. Αρχίζουν οι Χρυσές σφαίρες, τη σκυτάλη παίρνουν τα βραβεία του Σωματείου των Ηθοποιών και τελειώνουμε πανηγυρικά με τα Όσκαρ της Ακαδημίας. Κάπου ανάμεσα έχουν δοθεί τα επί μέρους των σκηνοθετών, σεναριογράφων, μοντέρ και παραγωγών. Κάθε χρόνο εμείς οι κινηματογραφόφιλοι, στηνόμαστε αξημέρωτα μπροστά στην τηλεόραση και χαιρόμαστε ή απογοητευόμαστε λες και το δίνουνε σε μας προσωπικά.

Φέτος δεν είναι καμιά σπουδαία κινηματογραφική χρονιά, αλλά μήπως και πέρυσι και πρόπερσι τα ίδια δεν λέγαμε; 14 υποψηφιότητες για το «La la land». Προσωπικά γοητεύτηκα. Ένας συνδυασμός από «Ομπρέλες του Χερβούργου» και «One from the heart». Παραμύθι με εξαίσιο soundtrack, όμορφη σκηνογραφία, έναν εξαιρετικό σε κίνηση Ράιαν Γκόσλινγκ και μια υπέροχη σε όλα Έμμα Στόουν. Φαίνεται πως όλοι είχαμε ανάγκη από μια άλλη ματιά. Φαίνεται πως όλοι πήξαμε από βία, σπλάτερ, μαυρίλα και διαστροφή. Αυτό που κάποτε ήταν το καινούριο, έφτασε να βαρεθήκαμε να το βλέπουμε. Και ίσως η επιστροφή στο παλαιότερο-πειραγμένο βέβαια- να είναι το νέο καινούριο!

Ο ΕμποράκοςΗ καλύτερη ταινία που είδα εγώ φέτος είναι ο «Εμποράκος» του Ασγκάρ Φαραντί. Και στις 5 ταινίες του που έχω δει, παίζουν όλοι εκπληκτικά, πράγμα που δείχνει ότι είναι σπουδαίος σκηνοθέτης-αυτά δεν είναι ποτέ τυχαία-. Υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης και μακάρι να το πάρει.

Υποψήφιος για Όσκαρ σεναρίου ο «Αστακός» των Λάνθιμου-Φιλίππου. Πολλά μπράβο! Υποψήφια και η Δάφνη Ματζιαράκη στην κατηγορία Ντοκυμαντέρ μικρού μήκους. Δεν έχω δει το «4.1 miles», αλλά επίσης πολλά μπράβο!

Εκείνο που μου έχει κάνει τρομακτική εντύπωση είναι το πάθος της διαφωνίας που σαρώνει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Να πεις πόσο σου άρεσε μια ταινία ή ένας ηθοποιός, να το καταλάβω. Αλλά να χτυπιέσαι για το πόσο ΔΕΝ σου άρεσε; «Τι αηδία ήταν το La la land» ή τι αίσχος σενάριο είχε ο «Αστακός»! Γιατί πρέπει να απαξιώνουμε τον άλλον που πέρασε καλά; Τόσο δύσκολο είναι να αντέξουμε την διαφορετικότητα του γούστου; Είναι σαν να λες στον άλλον θεατή: Πόσο ηλίθιος είσαι και σου άρεσε τούτο ή δεν σου άρεσε το άλλο;

Βρέθηκαν άνθρωποι να εξοργιστούν με τον λόγο της Μέρυλ Στριπ στις Χρυσές σφαίρες εναντίον του Τραμπ. «Πώς τολμάει και μιλάει αυτή που έπαιξε έτσι την Θάτσερ» είπαν. Και δεκάδες από κάτω: Ν’αγιάσει το στόμα σου, Πόσο σε καταλαβαίνω, Επιτέλους κάποιος να μιλήσει γι’αυτό το τάχα μου ιερό τέρας, Τι περιμένεις απ’την κατεστημένη!!!!   Και ξεχνούν ότι για να παίξει ένας ηθοποιός έναν ρόλο, πρέπει να τον αιτιολογήσει μέσα του. Δεν παίζουμε καλούς και κακούς. Παίζουμε ανθρώπους. Που πιστεύουν ότι αυτό που κάνουν είναι το σωστό. Άλλο αν αντικειμενικά δεν είναι. Δεν σηκώνεται ένας ηθοποιός και λέει: Τώρα θα παίξω τον κακό. Γιατί τότε παίζει καρτούν, δεν παίζει ανθρώπινο ρόλο. Και μένα μπορεί να μην μου αρέσουν ένα σωρό καταξιωμένοι ηθοποιοί, αλλά να βγω να χτυπιέμαι εναντίον τους δεν θα το κάνω. Γιατί η αρνητική θέση δεν είναι ότι θα σώσει κανέναν από βέβαιο πνιγμό, οπότε δεν πρέπει να την λέμε. Είναι απλώς προσωπική γνώμη, και η χολή δεν έκανε ποτέ καλό σε κανέναν.

Καλή επιτυχία στον «Αστακό» και στο «4.1 miles».

ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ
Η Ζωή Ρηγοπούλου είναι ηθοποιός, απόφοιτος της σχολής Κατσέλη, και πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών. Εργάζεται στο θέατρο και στην τηλεόραση ως ηθοποιός καθώς και στο ραδιόφωνο ως μουσικός παραγωγός. Διδάσκει υποκριτική σε Δραματικές σχολές της Αθήνας και μεταφράζει από τα Αγγλικά για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Γράφει για καλλιτεχνικά και μουσικά sites.