Michael Parks (All Them Witches): Πέντε albums που δε θα βαρεθώ ποτέ

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Posted on Σεπτέμβριος 24, 2017, 5:05 μμ
1 sec

Η συναυλιακή σαιζόν ανοίγει για την Smoke The Fuzz Gigs με τους αγαπημένους μας πλέον All Them Witches, οι οποίοι επισκέπτονται τη χώρα μας για τρίτη φορά, με το κοινό να μη τους χορταίνει με τίποτα.

Με αφορμή το live που θα δώσουν στο Gagarin205, το Σάββατο 14 Οκτωβρίου, βρήκαμε την ευκαιρία να ρωτήσουμε τον frontman της μπάντας, Michael Parks, για τα πέντε αγαπημένα του albums.

«Δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχουν πέντε albums που καθόρισαν την υπόστασή μου ως μουσικός, καθώς αυτά αλλάζουν σχεδόν κάθε εβδομάδα. Θα προσπαθήσω όμως να μιλήσω για πέντε από αυτά που ακούω συνεχώς μέσα στον χρόνο» μας είπε.

Και ιδού το αποτέλεσμα…

Paul Simon – Still Crazy After All These Years
Είναι το πρώτο βινύλιο που απέκτησα. Εδώ υπάρχουν αρκετές διαφορές σε σχέση με τις δουλειές των Simon & Garfunkel, αλλά και από σημαντικά του albums όπως το «Graceland». Το πάθος που βγάζει αυτός ο δίσκος με άγγιξε και με μάγεψε αμέσως. Κομμάτι με το κομμάτι, ο Paul Simon διαλύει και χτίζει από την αρχή. Ορισμένα τραγούδια είναι γλυκά και άλλα πολύ προσωπικά και κινηματογραφικά. Κάποιες φορές έχω την αίσθηση πως εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που προσπαθεί να καταλάβει αυτό που του συμβαίνει.

Pixies – Surfer Rosa
Ένα από τα soundtracks των σχολικών μου χρόνων. Βαρύ, αλλά όχι αυθεντικά rock n roll, διασκεδαστικό, punk αλλά όχι βίαιο, ενώ ταυτόχρονα παραμένει μοχθηρό και ωμό. Ο Black Francis «παίζει» με τους στίχους όπως ο Richard Brautigan. Είναι μυστηριώδης και ξεκαρδιστικός, χωρίς να απολογείται για τίποτα.

Headphones – Headphones
Πρόκειται για μια σπαρακτική αλλαγή στην ζωή ενός ανθρώπου. Ο David Bazan δημιούργησε μόνο ένα album με το όνομα των Headphones, μετά την διάλυση της μπάντας του, Pedro The Lion. Το «Headphones» είναι εκείνο το τεράστιο «Fuck You» στους επίδοξους σωτήρες κάθε θρησκείας και στα προβλήματα που δημιουργούν οι ανθρώπινες σχέσεις. Θα ήθελα να με θάψουν με μια κόπια από το «Headphones», καθώς δε νομίζω πως κανείς άλλος μπορεί να διαβάσει καλύτερα το μυαλό μου από τον David.

Alasdair Roberts – No Earthly Man
Εδώ έχουμε για μια μοντέρνα εκδοχή αρχαίων τραγουδιών. Ο Alasdair το κάνει συχνά αυτό, αλλά το «No Earthly Man» ήταν το πρώτο που άκουσα και μάλιστα το απέκτησα τυχαία, χωρίς να τον γνωρίζω. Είναι σίγουρα ένας από τους δίσκους που μπορώ να ακούω συνέχεια και ποτέ μου δε πρόκειται να βαρεθώ.

The Blue Nile – A Walk Across The Rooftops
Ήμουν στο δωμάτιο μου σε ένα παλιό σπίτι που μοιραζόμουν μαζί με φίλους και έπιασα τον εαυτό μου να κουνάει τα πόδια του στον ρυθμό αυτού του δίσκου που έπαιζε στο πικάπ. Από τότε κόλλησα με αυτό το album. Ο Paul Buchanan γράφει μουσική όπως κανείς άλλος και απογυμνώνεται μπροστά στις αναστολές του. «Do I love you? Yes I love you! But it’s easy come, easy go».

 

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να βομβαρδίζει το internet με ύλη. Αγαπάει το βινύλιο και πιστεύει πως η μαγεία της rock μουσικής βρίσκεται στις πιο απλές μορφές της.