Posted On 11 Μαΐου 2017 By In ΕΙΚΟΝΕΣ, Προτεινόμενα With 811 Views

Μιλήσαμε με τη Theres Bjork. Φωτογράφο, αρχισυντάκτη του Σουηδικού περιοδικού Rocksverige και συγγραφέα των πρώτων heavy metal βιβλίων για παιδιά

H Theres Stephansdotter Bjork, όπως είναι το πλήρες όνομα της, ζει στη Σουηδία και είναι ίσως ότι πιο ταλαντούχο έχει να επιδείξει αυτή τη στιγμή η χώρα της στη μουσική φωτογραφία. Εμείς την εντοπίσαμε και κάναμε μια άκρως απολαυστική συνομιλία μαζί της.

Απ’ όσο ξέρω, είσαι η τέταρτη γενιά στην οικογένεια σου που είστε επαγγελματίες φωτογράφοι. Υπήρξε κάτι συγκεκριμένο που σ’ έκανε να θέλεις να ασχοληθείς με τη φωτογραφία;
Νομίζω δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο το οποίο να με κάνει να ΜΗ θέλω να γίνω φωτογράφος. Από τον προπάππο μου μέχρι τον αδερφό μου, ήμασταν όλοι φωτογράφοι στην οικογένεια. Ξεκίνησα με διάφορα δημιουργικά πράγματα όπως το γράψιμο, ο χορός, η ηθοποιία και άλλα. Πολύ γρήγορα όμως συνειδητοποίησα ότι η φωτογραφία δεν θα έπρεπε να είναι μόνο για τον αδερφό μου. Μπορούσαμε και οι δυο να κάνουμε το ίδιο πράγμα. Βέβαια, είμαστε πολύ διαφορετικοί στη δουλειά μας και αυτό είναι που με κάνει να αγαπώ τη φωτογραφία. Μπορείς να έχεις τα ίδια εργαλεία αλλά το αποτέλεσμα να είναι πολύ διαφορετικό.


Θυμάσαι την πρώτη σου φωτογράφιση;
Θυμάμαι την πρώτη φωτογράφιση που έκανα για το χώρο του metal. Ήταν για τους  Draconian. Δεν θυμάμαι όμως πότε ακριβώς άρχισα να αποκαλώ τον εαυτό μου φωτογράφο. Είμαι πολύ περήφανη όμως που μπορώ σήμερα να με αποκαλώ έτσι. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με φωτογραφικές μηχανές εκεί έξω αλλά πολύ λιγότεροι φωτογράφοι.

Θυμάσαι πια ήταν η πρώτη σου δουλειά;
Η αλήθεια είναι ότι έκανα πολλές δουλειές μέχρι να φτάσω να πληρώνομαι από τη φωτογραφία. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να είναι δύσκολο και χρειάζεται μεγάλος αγώνας για να τα καταφέρω. Νομίζω όμως ότι η πρώτη μου δουλειά ήταν όταν χρειάστηκε να φωτογραφίσω για κάτι το οποίο είχα γράψει, μιας και ξεκίνησα ως δημοσιογράφος.

Ποιο στοιχεία πιστεύεις ότι πρέπει να έχει ένας φωτογράφος με εξειδίκευση στη μουσική;
Το μάτι. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να μάθεις. Απλά το έχεις ή όχι. Μπορείς να εκπαιδευτείς, μπορείς να γίνεις καλύτερος τεχνικά, να σκέφτεσαι διαφορετικά κτλ αλλά το «μάτι» απλά το έχεις. Στη φωτογράφιση συναυλιών είναι πολύ σημαντικό να βλέπεις τη φωτογραφία πριν γίνει γιατί όλα γίνονται πολύ γρήγορα. Για να είμαι ειλικρινής όμως οι κοινωνική ζωή παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Νομίζω ότι δεν θα είχα φτάσει μέχρι εδώ αν ήμουν μια σκύλα που μαχαιρώνει πισώπλατα. Δεν πρέπει να είσαι τίποτα λιγότερο από επαγγελματίας. Πρέπει να σέβεσαι τη σκηνή αλλά και τον χώρο πίσω από αυτή σα να είσαι κάποιος που δουλεύει εκεί και να βλέπεις τα συγκροτήματα ως συνεργάτες και όχι σαν καλλιτέχνες. Πρέπει όλοι να ακολουθούμε τα λόγια του Dio: «Don’t be a dick».


Φαντάζομαι ότι κάθε φωτογράφος έχει τη δική του πηγή έμπνευσης. Ποια είναι η δική σου;
Η δική μου έρχεται από άλλα είδη φωτογραφίας που δεν έχουν να κάνουν με τη μουσική. Λατρεύω να φωτογραφίζω ζώα, τη φύση, αστικά τοπία κτλ. Αντλώ έμπνευση όταν δουλεύω με καλλιτέχνες που τους αρέσει η φωτογραφία. Αντλώ έμπνευση σχεδόν από παντού. Από τα όνειρα, από το να είμαι στη φύση, να διαβάζω ένα περιοδικό, να γνωρίζω κόσμο, να ακούω ένα τραγούδι.

Πιστεύεις ότι το να είσαι οπαδός ενός συγκροτήματος που φωτογραφίζεις, επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα;
Συνήθως τραγουδώ όταν φωτογραφίζω συναυλίες αλλά αμέσως μετά ξεχνώ ποια τραγούδια έπαιζε η μπάντα. Αυτό συμβαίνει μάλλον γιατί η συγκέντρωση και η αγάπη για τη μουσική συνδυάζονται. Το να είσαι οπαδός της μουσικής ενός συγκροτήματος σε βοηθά να φωτογραφίσεις το συναίσθημα της μουσικής απ’ ότι να φωτογραφίζεις κάτι το οποίο δεν καταλαβαίνεις καθόλου. Αλλά για μένα είναι κάτι πιο γενικό. Είναι πολύ διαφορετικό το να είσαι οπαδός μιας μπάντας και το να είσαι οπαδός της μουσικής. Σπάνια βλέπω τον εαυτό μου ως οπαδό. Αυτό θα έκανε τη δουλειά μου πολύ πιο δύσκολη ή ακόμα και αδύνατη. Πρέπει να βλέπεις τους ανθρώπους που φωτογραφίζεις απλά σαν ανθρώπους. Σε αντίθεση περίπτωση νομίζω ότι η συγκέντρωση σου θα θρυμματιστεί.


Κάνεις καθόλου έρευνα όταν πρόκειται να κάνεις μια φωτογράφιση;
Η αλήθεια είναι ότι ξέρω ελάχιστα πράγματα για τους ανθρώπους. Μάλλον γιατί πάντα μ’ ενδιέφερε η μουσική πολύ περισσότερο από τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από αυτή. Επίσης, γιατί δεν θέλω να ξέρω περισσότερα πράγματα για τους ανθρώπους που δουλεύω απ’ όσα ξέρουν αυτοί για μένα. Μπαίνω σε μια περίεργη κατάσταση. Όταν κάνω συνεντεύξεις, φυσικά κάνω έρευνα. Όταν όμως συνάντησα για πρώτη φορά τον Nikki Sixx για παράδειγμα, δεν ήξερα σχεδόν τίποτα γι’ αυτόν. Όπως ακριβώς δεν ήξερε και αυτός τίποτα για μένα. Πρέπει να μάθουμε ο ένας τον άλλον ταυτόχρονα. Νομίζω ότι έτσι φτιάχνεις και καλύτερες επαγγελματικές σχέσεις.

Αν έπρεπε να διαλέξεις μια φωτογραφία η οποία αντιπροσωπεύει τη δουλειά σου, ποια θα ήταν αυτή;
Αυτή είναι σίγουρα η δυσκολότερη ερώτηση που μου έχουν κάνει ποτέ. Εδώ δεν μπορώ να διαλέξω μια από κάθε χρονιά (γέλια). Θα σου πω όμως γιατί. Έχω τραβήξει φωτογραφίες που δεν μου άρεσαν από την αρχή. Σαν μια φωτογραφία του Slash που είχα τραβήξει backstage. Αυτή τη φωτογραφία με τον καιρό ωρίμασε μέσα μου και σήμερα είναι μια από τις αγαπημένες μου. Είναι απλό. Είχε τραβηχτεί μέσα σ’ ένα πολύ πιεσμένο πρόγραμμα, 1-2 λεπτά πριν να τρέξω στη σκηνή. Επίσης, υπάρχει μια φωτογραφία του Nikki Sixx backstage στη Σουηδία που δείχνει τα δόντια του. Αυτή αντιπροσωπεύει τη δουλειά μου μιας και δείχνει ταυτόχρονα τις σχέσεις που χτίζω με τους καλλιτέχνες. Τελικά, νομίζω μία από αυτές τις δύο.


Εσύ τι μουσική ακούς;
Πριν λίγες εβδομάδες, όταν ήμουν στο σπίτι των γονιών μου, μπήκε η μητέρα μου στο δωμάτιο μου και με ρώτησε τη μουσική ακούω με μεγάλη έκπληξη. Άκουγα μερικά τραγούδια από την δεκαετία του 20΄. Για μένα είναι μεγάλη πηγή έμπνευσης το να ακούω κάτι που δεν έχει καμία σχέση με αυτό για το οποίο δουλεύω. Παρόλα αυτά έχω κάποιες μπάντες στις οποίες επιστρέφω αναλόγως τη διάθεση. Alcest, Anathema, Foo Fighters, Pain of Salvation, Sixx:A.M., Stone Sour, A Perfect Circle, Pearl Jam, Dark Tranquillity και άλλες. Ένα καλό τραγούδι είναι ένα καλό τραγούδι, ανεξάρτητα από το είδος που ανήκει.

Έχεις κάποιο φωτογραφικό απωθημένο;
Ναι φυσικά. Τον Dave Grohl.


Υπάρχει κάποια στιγμή στη φωτογραφική σου καριέρα για την οποία είσαι περήφανη;
Όταν ο James Michael (Sixx:A.M.) μου είπε πως η δουλειά των περισσότερων φωτογράφων μοιάζει πολύ μεταξύ τους, σε αντίθεση με τη δική μου που φαίνεται πολύ διαφορετική, κάτι που σπάνια συναντάς. Για να είμαι ειλικρινής, έβαλα τα κλάματα αλλά είμαι πολύ περήφανη που κατάφερα να το κρύψω (γέλια). Γι’ αυτό που είμαι περισσότερο περήφανη είναι ότι είναι ότι είμαι η τέταρτη γενιά φωτογράφων στην οικογένεια μου και δουλεύω με ανθρώπους που τους αρέσει η δουλειά μου και με σέβονται. Αυτό είναι ευλογία. Δεν είναι εύκολο αλλά όταν συμβαίνει, είναι ότι καλύτερο.

Τι προσόντα πιστεύεις ότι πρέπει να έχει κάποιος, εκτός από φωτογραφικά, για να πετύχει σ’ αυτή τη δουλειά;
Σίγουρα κοινωνικά. Αλλά δεν αντέχω τους ανθρώπους που μιλάνε συνέχεια χωρίς να δίνουν τίποτα. Πρέπει να σέβεσαι και να προσπαθείς να καταλάβεις πως δουλεύουν όλα. Το πιο σημαντικό πράγμα για τον εαυτό σου είναι να έχεις «λεπτό δέρμα». Είναι δύσκολη δουλειά. Δύσκολη σαν την κόλαση. Οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι έχω την καλύτερη δουλειά στον κόσμο μπορεί να έχουν δίκιο γιατί απλά ΑΓΑΠΩ τη φωτογραφία. Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο όσο οι περισσότεροι πιστεύουν. Είναι βρώμικη δουλειά αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει (γέλια).


Μπορείς να μου πεις λίγα λόγια για τα βιβλία που έχεις γράψει για παιδιά;

Μακάρι να είχαν μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες αλλά για την ώρα είναι μόνο στα σουηδικά. Είναι τρία βιβλία με βασικούς χαρακτήρες τον Jack και την Alice. Και οι δυο είναι 9 με 10 ετών και στο πρώτο βιβλίο αναζητά μαζί με την αγαπημένη του μπάντα τους «Dragonhearts», πως θα σταματήσει τον κακό καθηγητή «Turndown» από το να κλέψει όλους τους δυνατούς ήχους από τη χώρα Metallia που κατοικούν όλοι οι μουσικοί. Μερικά μέλη των Pain of Salvation ηχογράφησαν ένα τραγούδι για τα βιβλία ενώ σκοπός μου είναι να μεταφραστούν και σε άλλες γλώσσες.

ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ

Ο Σάββας Στανής μεγάλωσε στην Κομοτηνή και είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού FC των Dream Theater, βραβευμένο από τη Warner music και την ifpi για τις πωλήσεις του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Έχει περάσει από τα μουσικά περιοδικά Rock On και Rock Hard ενώ βρέθηκε πίσω από την κονσόλα του Atlantis 105,2. Λατρεύει το φαγητό με αδυναμία στα burger και ζει με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γνωρίσει από κοντά τον Antony Bourdain.