Είναι μια από τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες της rock μουσικής. Έχει χρησιμοποιηθεί σχεδόν από κάθε κιθαριστικό περιοδικό που υπάρχει στον κόσμο για περισσότερες από μια φορές ενώ τη συναντά κανείς στο εξώφυλλο του “Tribute”, το live album που κυκλοφόρησε ο Ozzy Osbourne μαζί με τον Randy Rhoads το 1987.

Paul_NatkinΟ πατέρας του Paul Natkin, Robert, ζήτησε δουλειά ως φωτογράφος από ένα φίλο του που δούλευε για τους Chicago Bulls πίσω στο 1971. Όταν αυτός επέστρεψε στο σπίτι μετά από την πρώτη μέρα στο γήπεδο είπε στον γιο του. «Δεν μπορώ να αρνηθώ. Δωρεάν parking, δωρεάν εισιτήρια και οι καλύτερες θέσεις μέσα στο γήπεδο». Τότε ήταν που ο Paul αποφάσισε να γίνει και αυτός φωτογράφος.

Ξεκίνησε δειλά στα μέσα της δεκαετίας του 70 πηγαίνοντας σε συναυλίες και φωτογραφίζοντας τα αγαπημένα του είδωλα. Τη δεκαετία του 80΄ έφτασε να δίνει φωτογραφίες σε μουσικά περιοδικά όπως το Cream, το  Rolling Stone, το Circus, το Hit Parader ενώ συνεργαζόταν ταυτόχρονα με το Newsweek, Time, People, Playboy και το Entertainment Weekly.

Ποιο είναι κατά τη γνώμη σου το χαρακτηριστικό που κάνει ένα φωτογράφο ιδανικό για τον χώρο της μουσικής βιομηχανίας;
Χρειάζεται να έχει πολύ υπομονή και να μπορεί να προβλέψει πότε ο μουσικός που έχει απέναντι του πρόκειται να κάνει κάτι καλό.

Ποιος είναι ο φωτογράφος που αποτελεί την μεγαλύτερη επιρροή σου;
Αναμφισβήτητα ο Jim Marshall. Για μένα είναι ο κορυφαίος «μουσικός» φωτογράφος όλων των εποχών και εκτός από επιρροή αποτελεί και πηγή έμπνευσης για μένα.

Ο Lemmy ήταν ένας από τους πιο καλούς ανθρώπους που γνώρισα στη δουλειά. Αν και ήταν “άγριος” πάνω στη σκηνή, κάτω από αυτή ήταν γλυκομίλητος και κύριος. Μια μοιραία μέρα του Αυγούστου του 1983, μου ζητήθηκε να κάνω μια φωτογράφιση για το συγκρότημα. Έφτασα στο ξενοδοχείο τους ενώ αυτοί με περίμεναν ήδη απ’ έξω. Ήταν οπλισμένοι με ένα μπουκάλι Jack Daniels και μια τσάντα με διάφορα είδους χάπια (Δεν ρώτησα τι ήταν). Για κάποιο περίεργο λόγο ήθελαν να πάνε σε ένα McDonalds και ποιος ήμουν εγώ που θα αρνηθώ; Διασκεδάσαμε πολύ και τράβηξα μερικές από τις καλύτερες φωτογραφίες μου.

Ο Lemmy ήταν ένας από τους πιο καλούς ανθρώπους που γνώρισα στη δουλειά. Αν και ήταν “άγριος” πάνω στη σκηνή, κάτω από αυτή ήταν γλυκομίλητος και κύριος. Μια μοιραία μέρα του Αυγούστου του 1983, μου ζητήθηκε να κάνω μια φωτογράφιση για το συγκρότημα. Έφτασα στο ξενοδοχείο τους ενώ αυτοί με περίμεναν ήδη απ’ έξω. Ήταν οπλισμένοι με ένα μπουκάλι Jack Daniels και μια τσάντα με διάφορα είδους χάπια (Δεν ρώτησα τι ήταν). Για κάποιο περίεργο λόγο ήθελαν να πάνε σε ένα McDonalds και ποιος ήμουν εγώ που θα αρνηθώ; Διασκεδάσαμε πολύ και τράβηξα μερικές από τις καλύτερες φωτογραφίες μου.

Το να είσαι οπαδός της μουσικής των μουσικών που φωτογραφίζεις, πιστεύεις ότι επηρεάζει το αποτέλεσμα της φωτογραφίας;
Το να είσαι οπαδός ενός καλλιτέχνη δεν έχει καμία απολύτως σημασία και δεν πρέπει να έχει. Εγώ απλά ακούω τη μουσική και προσπαθώ να καταλάβω τι πρόκειται να κάνει το κάθε μέλος του συγκροτήματος αμέσως μετά.

Το 1987 δούλευα για το show της Oprah Winfrey. Θα έκαναν μια εκπομπή για την συγγραφέα Jackie Collins σχετικά μ’ ένα βιβλίο που θα κυκλοφορούσε με τίτλο “Rock Star”. Είχαν ήδη καλέσει τη διάσημη groupie και συγγραφέα του βιβλίου “I ‘m With the Band”, Pamela DesBarre και ήθελαν να καλέσουν και κάποιον rock star. Ζήτησαν την άποψη μου και κοιτώντας το ημερολόγιο είδα ότι την επόμενη μέρα θα έπαιζαν live οι KISS. Κάλεσα το γραφείο τους και έμαθα ότι ο Gene και ο Paul θα ήθελαν πολύ να έρθουν. Σ’ εκείνη την εκπομπή ήταν που η Oprah ρώτησε τον Gene πόσο μήκος έχει η γλώσσα του και αυτός απάντησε «Αρκετά μακριά για να σε κάνει χαρούμενη».     Μετά την εκπομπή, ο μάνατζερ τους μου πρότεινε να φωτογραφίσω τη συναυλία που θα έδιναν την επόμενη μέρα. Του είπα να αφήσει ένα πάσο στο ταμείο, όπως και έγινε. Όταν πήγα στο venue (50 χιλιόμετρα μακριά) ενημερώθηκα πως έπρεπε να φωτογραφίσω στα τρία πρώτα τραγούδια και να δώσω τις φωτογραφίες μόνο σ’ ένα μέσο. Πήγα backstage βρήκα το μάνατζερ και μου είπε ότι ήταν εντολή του Gene. Τον ρώτησα αν θα μπορούσε η εντολή να αλλάξει και αφού ρώτησε τον Gene μου είπε όχι. Του έδωσα πίσω το πάσο, μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα. Από τότε δεν τους φωτογράφισα ποτέ ξανά. 

Το 1987 δούλευα για το show της Oprah Winfrey. Θα έκαναν μια εκπομπή για την συγγραφέα Jackie Collins σχετικά μ’ ένα βιβλίο που θα κυκλοφορούσε με τίτλο “Rock Star”. Είχαν ήδη καλέσει τη διάσημη groupie και συγγραφέα του βιβλίου “I ‘m With the Band”, Pamela DesBarre και ήθελαν να καλέσουν και κάποιον rock star. Ζήτησαν την άποψη μου και κοιτώντας το ημερολόγιο είδα ότι την επόμενη μέρα θα έπαιζαν live οι KISS. Κάλεσα το γραφείο τους και έμαθα ότι ο Gene και ο Paul θα ήθελαν πολύ να έρθουν. Σ’ εκείνη την εκπομπή ήταν που η Oprah ρώτησε τον Gene πόσο μήκος έχει η γλώσσα του και αυτός απάντησε «Αρκετά μακριά για να σε κάνει χαρούμενη».  
 
Μετά την εκπομπή, ο μάνατζερ τους μου πρότεινε να φωτογραφίσω τη συναυλία που θα έδιναν την επόμενη μέρα. Του είπα να αφήσει ένα πάσο στο ταμείο, όπως και έγινε. Όταν πήγα στο venue (50 χιλιόμετρα μακριά) ενημερώθηκα πως έπρεπε να φωτογραφίσω στα τρία πρώτα τραγούδια και να δώσω τις φωτογραφίες μόνο σ’ ένα μέσο. Πήγα backstage βρήκα το μάνατζερ και μου είπε ότι ήταν εντολή του Gene. Τον ρώτησα αν θα μπορούσε η εντολή να αλλάξει και αφού ρώτησε τον Gene μου είπε όχι. Του έδωσα πίσω το πάσο, μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα. Από τότε δεν τους φωτογράφισα ποτέ ξανά.

Υπάρχει διαφορά από το πώς αντιμετωπίζουν οι καλλιτέχνες τους φωτογράφους από την εποχή που έκανες τα πρώτα σου βήματα σε σχέση με σήμερα;
Όταν ξεκίνησα, οι φωτογράφοι ήταν καλοδεχούμενοι και αντιμετωπιζόταν με σεβασμό. Ήμασταν όλοι μαζί, μια παρέα. Σήμερα οι φωτογράφοι είναι εχθροί και ξοδεύεται πολύ ενέργεια απ’ όλους για να μείνουν όσο πιο μακριά γίνεται από τους καλλιτέχνες.

Είχα προσληφθεί από τον Don Airey, πλήκτρα του Ozzy ο οποίος κατά τη διάρκεια του live δεν ήταν εμφανής στο κοινό. έτσι έπρεπε να τον φωτογραφίσω στο soundcheck. Μετά από αυτό έπρεπε να φύγω για να πάω σπίτι και να δω το Super Bowl αλλά ο μάνατζερ του Ozzy μου πρότεινε να δω τον αγώνα backstage και μετά να φωτογραφίσω τη συναυλία. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε περίπου στη μέση της συναυλίας και έγινε αυτή που χρησιμοποιήθηκε απ’ όλες τις φωτογραφίες έχω βγάλει μέχρι σήμερα. έγινε εξώφυλλο δίσκου, αφίσα, t-shirt και εξώφυλλο σχεδόν σε κάθε μουσικό περιοδικό που υπάρχει.

Είχα προσληφθεί από τον Don Airey, πλήκτρα του Ozzy ο οποίος κατά τη διάρκεια του live δεν ήταν εμφανής στο κοινό. έτσι έπρεπε να τον φωτογραφίσω στο soundcheck. Μετά από αυτό έπρεπε να φύγω για να πάω σπίτι και να δω το Super Bowl αλλά ο μάνατζερ του Ozzy μου πρότεινε να δω τον αγώνα backstage και μετά να φωτογραφίσω τη συναυλία. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε περίπου στη μέση της συναυλίας και έγινε αυτή που χρησιμοποιήθηκε απ’ όλες τις φωτογραφίες έχω βγάλει μέχρι σήμερα. έγινε εξώφυλλο δίσκου, αφίσα, t-shirt και εξώφυλλο σχεδόν σε κάθε μουσικό περιοδικό που υπάρχει.

Αν είχες την ευκαιρία να επιλέξεις μια φωτογραφία σου για την οποία θα θυμούνται τη δουλειά σου μετά από χρόνια, ποια θα ήταν αυτή;
Μάλλον το πορτραίτο του ήρωα μου, Keith Richards.

To 1982, o Prince ήρθε στο Σικάγο για να παίξει στo Auditorium. Μου έδωσαν ένα photo pass και ενώ είχα ακούσει ότι ο Prince δεν ήθελε να τον φωτογραφίζουν, σκέφτηκα να δοκιμάσω. Όταν πήγα εκεί με περίμενε ένα σημείωμα που έλεγε να πάω backstage και να συναντήσω τον μάνατζερ του. Πήγα και του συστήθηκα. Αυτός μου έδωσε απόλυτη πρόσβαση παντού και μου είπε «Τράβηξε ότι νομίζεις απλά μη φωτογραφίσεις πάνω από τη σκηνή». Ήταν μια από τις καλύτερες νύχτες της καριέρας μου.

To 1982, o Prince ήρθε στο Σικάγο για να παίξει στo Auditorium. Μου έδωσαν ένα photo pass και ενώ είχα ακούσει ότι ο Prince δεν ήθελε να τον φωτογραφίζουν, σκέφτηκα να δοκιμάσω. Όταν πήγα εκεί με περίμενε ένα σημείωμα που έλεγε να πάω backstage και να συναντήσω τον μάνατζερ του. Πήγα και του συστήθηκα. Αυτός μου έδωσε απόλυτη πρόσβαση παντού και μου είπε «Τράβηξε ότι νομίζεις απλά μη φωτογραφίσεις πάνω από τη σκηνή». Ήταν μια από τις καλύτερες νύχτες της καριέρας μου.

Μερικούς μήνες αργότερα μου ζητήθηκε να πάω στη Μινεάπολη και να φωτογραφίσω το πάρτι του Prince για τα γενέθλια του. Φαντάστηκα ότι θα ήταν ακόμα 100 φωτογράφοι αλλά μόλις βρέθηκα στον χώρο συνειδητοποίησα ότι ήμουν ο μόνος φωτογράφος που του επιτρεπόταν η είσοδος. Στάθηκα μπροστά του και φωτογράφιζα για 90 λεπτά περίπου. Αυτές οι φωτογραφίες έγιναν οι πολυτιμότερες τις φωτογραφικής μου καριέρας.

Μερικούς μήνες αργότερα μου ζητήθηκε να πάω στη Μινεάπολη και να φωτογραφίσω το πάρτι του Prince για τα γενέθλια του. Φαντάστηκα ότι θα ήταν ακόμα 100 φωτογράφοι αλλά μόλις βρέθηκα στον χώρο συνειδητοποίησα ότι ήμουν ο μόνος φωτογράφος που του επιτρεπόταν η είσοδος. Στάθηκα μπροστά του και φωτογράφιζα για 90 λεπτά περίπου. Αυτές οι φωτογραφίες έγιναν οι πολυτιμότερες τις φωτογραφικής μου καριέρας.

Τι μουσική ακούς;
Είμαι από το Σικάγο και δεν θα μπορούσα να μην ακούω Blues αλλά μπορώ ν’ ακούσω σχεδόν τα πάντα.

Φωτογράφισα για πρώτη φορά τους Judas Priest το 1978 (νομίζω ότι άνοιγαν μια συναυλία του Ted Nugent) και από τότε έγινα οπαδός τους. Από τότε τους έχω φωτογραφίσει περισσότερες από 30 φορές, συμπεριλαμβανομένου ενός πορτρέτου του Rob Halford πάνω σε μια Harley που χρησιμοποιήθηκε για το εξώφυλλο του Cream. Ήταν πάντα πολύ καλοί απέναντι μου και ήταν πολύ εύκολο να δουλεύεις μαζί τους. 

Φωτογράφισα για πρώτη φορά τους Judas Priest το 1978 (νομίζω ότι άνοιγαν μια συναυλία του Ted Nugent) και από τότε έγινα οπαδός τους. Από τότε τους έχω φωτογραφίσει περισσότερες από 30 φορές, συμπεριλαμβανομένου ενός πορτρέτου του Rob Halford πάνω σε μια Harley που χρησιμοποιήθηκε για το εξώφυλλο του Cream. Ήταν πάντα πολύ καλοί απέναντι μου και ήταν πολύ εύκολο να δουλεύεις μαζί τους.

Η Joan Jett δεν έδινε σε κανένα φωτογράφο πρόσβαση για να φωτογραφίσει τις συναυλίες της, γι’ αυτό και εγώ την φωτογράφιζα μέσα από το κοινό. Οι φωτογραφίες έγιναν πολύτιμες γιατί κανένας δεν είχε καλές. Μια μέρα, το 1985, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από τη Epic Records ρωτώντας με αν θα ήθελα photo pass για κάποιες συναυλίες της. Σοκαρίστηκα. Επιτέλους θα είχα την ευκαιρία να τη φωτογραφίσω από κοντά. Πήγα στο ταμείο και μου είπαν ότι έπρεπε να πάω backstage. Συνάντησα τον μάνατζερ της Kenny Laguna. Μου έσφιξε το χέρι και φώναξε. “Joan έλα να γνωρίσεις τον άνθρωπο που σε φωτογραφίζει όλα αυτά τα χρόνια».Η Joan βγήκε έξω και μου είπε πόσο της άρεσε η δουλειά μου. Από τότε γίναμε πολύ καλοί φίλοι.

Η Joan Jett δεν έδινε σε κανένα φωτογράφο πρόσβαση για να φωτογραφίσει τις συναυλίες της, γι’ αυτό και εγώ την φωτογράφιζα μέσα από το κοινό. Οι φωτογραφίες έγιναν πολύτιμες γιατί κανένας δεν είχε καλές. Μια μέρα, το 1985, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από τη Epic Records ρωτώντας με αν θα ήθελα photo pass για κάποιες συναυλίες της. Σοκαρίστηκα. Επιτέλους θα είχα την ευκαιρία να τη φωτογραφίσω από κοντά. Πήγα στο ταμείο και μου είπαν ότι έπρεπε να πάω backstage. Συνάντησα τον μάνατζερ της Kenny Laguna. Μου έσφιξε το χέρι και φώναξε. “Joan έλα να γνωρίσεις τον άνθρωπο που σε φωτογραφίζει όλα αυτά τα χρόνια».Η Joan βγήκε έξω και μου είπε πόσο της άρεσε η δουλειά μου. Από τότε γίναμε πολύ καλοί φίλοι.

Οι GnR βρισκόταν στην πόλη για να ανοίξουν τη συναυλία του Alice Cooper. Δεν είχα ακούσει ξανά γι’ αυτούς αλλά ο μάνατζερ τους μου είπε ότι θα γίνουν “πολύ μεγάλοι”. Τους έφερα στο δωμάτιο που ετοιμαζόμουν να φωτογραφίσω τον Alice και τους έβγαλα μερικές γρήγορες φωτογραφίες. Ο μάνατζερ τους είχε δίκιο. 19-12-1987, Σικάγο.

Οι GnR βρισκόταν στην πόλη για να ανοίξουν τη συναυλία του Alice Cooper. Δεν είχα ακούσει ξανά γι’ αυτούς αλλά ο μάνατζερ τους μου είπε ότι θα γίνουν “πολύ μεγάλοι”. Τους έφερα στο δωμάτιο που ετοιμαζόμουν να φωτογραφίσω τον Alice και τους έβγαλα μερικές γρήγορες φωτογραφίες. Ο μάνατζερ τους είχε δίκιο. 19-12-1987, Σικάγο.

Ο Frank Zappa στο Σικάγο στις 7 Νοεμβρίου του 1985. Η φωτογραφία χρησιμοποιήθηκε για ένα άρθρο του Playboy όπου έγραφε για την επιρροή του PMRC (ενός οργανισμού που συστήθηκε την ίδια χρονιά και που αύξανε τον γονικό έλεγχο στην πρόσβαση των νέων στη μουσική) στις πωλήσεις των δίσκων.

Ο Frank Zappa στο Σικάγο στις 7 Νοεμβρίου του 1985. Η φωτογραφία χρησιμοποιήθηκε για ένα άρθρο του Playboy όπου έγραφε για την επιρροή του PMRC (ενός οργανισμού που συστήθηκε την ίδια χρονιά και που αύξανε τον γονικό έλεγχο στην πρόσβαση των νέων στη μουσική) στις πωλήσεις των δίσκων.

All photos by: Paul Natkin

ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ
Υπεύθυνος Σύνταξης

Ο Σάββας Στανής μεγάλωσε στην Κομοτηνή και είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού FC των Dream Theater, βραβευμένο από τη Warner music και την ifpi για τις πωλήσεις του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Έχει περάσει από τα μουσικά περιοδικά Rock On και Rock Hard ενώ βρέθηκε πίσω από την κονσόλα του Atlantis 105,2. Λατρεύει το φαγητό με αδυναμία στα burger και ζει με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γνωρίσει από κοντά τον Antony Bourdain.