Posted On 6 Απριλίου 2017 By In ROCK DINNER, Προτεινόμενα With 574 Views

Μιλήσαμε με τον Βαγγέλη Γιαλαμά για το νέο album των Fragile Vastness τρώγοντας σε μια all day pub στην Ηλιούπολη

Λίγες μέρες πριν από την κυκλοφορία του «Perception» (σ.σ. αντίληψη), ο Βαγγέλης Γιαλαμάς αναλύει στο rockyourlife.gr πώς… αντιλαμβάνεται το νέο album των Fragile Vastness, αλλά και την ενασχόλησή του με τη μουσική τόσο ως ακροατής όσο και ως συνθέτης και παραγωγός.

Είναι Τρίτη βράδυ, 28 Μαρτίου και το ρολόι στην αρχική σελίδα των Fragile Vastness μετράει ήδη αντίστροφα τις ώρες, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα που απομένουν μέχρι να μηδενίσει. Με βάση αυτό, το πολυαναμενόμενο «Perception» θα κυκλοφορήσει στις 25 Απριλίου και το rockyourlife.gr άδραξε την ευκαιρία να μιλήσει με τον Βαγγέλη Γιαλαμά για το τρίτο full-length του αθηναϊκού progressive σχήματος και πρώτου μετά από δώδεκα ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής απουσίας.

Το ραντεβού είχε κλειστεί αρκετές μέρες πριν στο «Mind the Pub» στην Ηλιούπολη, ένα στέκι που μπορεί να καυχιέται ότι συνδυάζει καλή μουσική, μπύρες, κοκτέιλ και ποιοτική κουζίνα. Το συντακτικό δίδυμο του rockyourlife.gr (Σάββας Στανής και Γιάννης Πούλλος) φτάσαμε λίγο νωρίτερα και ως γνώστες του καταλόγου, καθώς η συγκεκριμένη pub αποτελεί συχνά τόπο συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων μεταξύ των συντακτών του site, απλά περιμέναμε να φτάσει ο καλεσμένος μας. Ο Βαγγέλης κατέφτασε συνοδευόμενος τελικά μόνο από τη σύντροφό του Μαρία, καθώς επαγγελματικές υποχρεώσεις αλλά και ένα απρόοπτο της τελευταίας στιγμής δεν επέτρεψαν σε κάποιο άλλο μέλος της μπάντας να δώσει το παρών, όπως ήταν το αρχικό πλάνο.

Τα burger καθώς και πολλά πιάτα στο Mind The Pub έχουν πάρει το όνομα τους από γνωστές περιοχές της Μεγάλης Βρετανίας και σε συνδυασμό με την αγγλική αστική διακόσμηση του μαγαζιού, η αίσθηση της βρετανικής μοντέρνας pub γίνεται ακόμα πιο έντονη. Ονόματα όπως “Liverpool Ham n’ Mush” για burger και Yorkshire pork για πιάτο με χοιρινά φιλετάκια μαριναρισμένα με jack και bbq κλέβουν την παράσταση. Αφού δόθηκε η παραγγελία, την οποία μονοπώλησαν τα burgers, ξεκινήσαμε μια κουβέντα στο επίκεντρο της οποίας ήταν φυσικά το νέο LP των Fragile Vastness, αλλά και η γενικότερη αντίληψη (perception) με την οποία ο Βαγγέλης αντιμετωπίζει την ενασχόλησή του με τη μουσική, τόσο ως ακροατής αλλά κυρίως ως συνθέτης και παραγωγός.

mindthepubin4

Κερδίζοντας τον χαμένο χρόνο

Η συζήτηση ξεκίνησε με μια εύλογη απορία από την πλευρά μας: Γιατί χρειάστηκε να περάσουν 12 ολόκληρα χρόνια για να ακούσουμε μια νέα δουλειά από τους Fragile Vastness, ειδικά από τη στιγμή που το «Α Tribute to Life» είχε πάει τόσο καλά; Σύμφωνα με τον Βαγγέλη, ο οποίος σήκωνε και σηκώνει αποκλειστικά όλο το βάρος της σύνθεσης αλλά και της παραγωγής, η πολύχρονη απουσία των Fragile Vastness από το προσκήνιο είναι αποτέλεσμα πολλών και διαφορετικών αιτιών: «Θυμάμαι ότι μετά τη συναυλία που δώσαμε με τους Helloween (σ.σ. Φεβρουάριος 2006) θελήσαμε να ετοιμάσουμε τον διάδοχο του ‘Α Tribute to Life’. Ωστόσο, από τη μία κάποια προσωπικά και οικογενειακά θέματα και από την άλλη η απουσία μου για ένα διάστημα στην Αμερική, έβαλαν το συγκρότημα στον πάγο. To 2011 κάναμε δύο συναυλίες που ήταν κάτι σαν άτυπη επανένωση και το 2012 ξεκίνησα να δουλεύω πάνω στο «Perception». To γεγονός όμως ότι όλοι μας κάνουμε παράλληλα και άλλα πράγματα, για βιοποριστικούς λόγους μιας και δεν ζούμε από τους Fragile Vastness, σε συνδυασμό με την πολυπλοκότητα του concept, συνέβαλε στην καθυστέρηση αυτή.

Στην πορεία υπήρξαν και αλλαγές στη σύνθεση της μπάντας. Στις κιθάρες και στα φωνητικά. Ποια είναι η συμβολή των υπόλοιπων μελών στo συνθετικό κομμάτι;
Όλες οι συνθέσεις είναι δικές μου. Όταν ήρθαν τα νέα μέλη τα κομμάτια ήταν ήδη έτοιμα. Επιπλέον, το concept είναι αρκετά πολύπλοκο και δύσκολα μπορεί να το υπηρετήσει συνθετικά κάποιος που δεν έχει εισχωρήσει στους χαρακτήρες. Αν εγώ πω σε κάποιον άλλο που δεν έχει μπει μέσα στο χαρακτήρα να γράψει ένα τραγούδι, ένα ριφ, μια μελωδική γραμμή, ή στίχους και μου φέρει κάτι σε στιλ Nightwish ή… Dragonforce, τι να το κάνω;»

Αν όμως έρθει, για παράδειγμα ένας κιθαρίστας και σου πει ότι έχει ένα ριφ που πιστεύει ότι ταιριάζει, θα μπεις στη διαδικασία να το ακούσεις;
Εννοείται ότι θέλω να το ακούσω. Και αν κρίνω ότι αυτό που μου έφερε ταιριάζει με το πνεύμα του άλμπουμ και τη φιλοσοφία της μπάντας, πατάμε το rec και ξεκινάμε να το δουλεύουμε. Αν όμως δεν είναι κολλάει με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα των Fragile Vastness, τότε όχι. Αν εσύ μου φέρεις ένα εξαιρετικό ριφ που να παραπέμπει για παράδειγμα στους Fates Warning, θα σου πω μπράβο, ωραία ιδέα, αλλά θα τη χρησιμοποιήσουμε όταν κάνουμε ένα side project που να είναι σε αυτό το στιλ. Τώρα, αν στραβώσεις και πεις γιατί δεν δέχεται, πώς την έχει δει ο τύπος, το πρόβλημα το έχεις εσύ και όχι εγώ, γιατί ξέρεις πού έχεις έρθει.

Πάντα δούλευες έτσι;
Ναι, σε όλα τα άλμπουμ εγώ είχα τον πρώτο και τελευταίο λόγο.

Και δεν σου πέρασε ποτέ από το μυαλό να κυκλοφορήσεις το άλμπουμ με την υπογραφή σου και όχι κάτω από το όνομα και το λογότυπο μιας μπάντας;
Όχι, δεν υπάρχει λόγος. Η φάση ξεκίνησε ως Fragile Vastness και συνεχίζεται έτσι. Μπορεί οι συνθέσεις να είναι δικές μου αλλά μέσα υπάρχουν οι εκτελέσεις των παιδιών, οι φωνές, στις συναυλίες ο κόσμος θα δει στη σκηνή μια μπάντα έξι ατόμων και όχι μόνο ένα. Και πάλι μπάντα είναι. Υπάρχει ο mastermind, αλλά ο καθένας βάζει το στιλ του και την προσωπικότητά του σε αυτό, είτε μιλάμε για το CD είτε για live. Όπως, καλή ώρα στο μαγαζί που έχουμε έρθει, ο σεφ είναι ένας και γύρω του έχει αυτούς που εκτελούν τις συνταγές του. Αν υπήρχαν πέντε σεφ, τα πιάτα δεν θα ερχόντουσαν ποτέ στο τραπέζι μας.

Τα νέα μέλη πιστεύεις ότι έχουν δώσει δικό τους χαρακτήρα στα κομμάτια; Δηλαδή, αν για παράδειγμα μετά το άλμπουμ αλλάξουν κάποιοι από αυτούς το αποτέλεσμα θα ακουστεί το ίδιο;
Τα πιο χαρακτηριστικά πράγματα που θα αλλάξουν είναι η φωνή και τα σόλο. Και αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή οι περισσότεροι κιθαρίστες δεν έχουν προσωπικότητα, πέρα από τα σόλο. Αν κάνεις μια βόλτα στο youtube θα δεις ότι οι εννιά στους δέκα ακούγονται ίδιοι. Μια χαρά παίζουν, δεν λέω, μελετημένοι, ακριβείς, αλλά ελάχιστοι είναι αυτοί που καταφέρνουν να διαμορφώσουν έναν δικό τους ήχο, ένα δικό τους προσωπικό παίξιμο, ειδικά στο metal. Τον τραγουδιστή, από την άλλη, θα τον αναγνωρίσεις πιο εύκολα, αλλά ακόμα και εκεί υπάρχει πολλές φορές θέμα. Πριν φέρω στην μπάντα τον Γιώργο Εικοσηπεντάκη, τον έβλεπα που τραγουδούσε σε μια μπάντα που έπαιζε διασκευές. Η φωνή του θύμιζε εντελώς τον Daniel Gildenlow των Pain of Salvation. Υπάρχει μέσα στο “Tribute to Life” αυτό το χρώμα και η χροιά, αλλά προσπάθησα και πιστεύω ότι κατάφερα να τον φέρω σε έναν άλλο δρόμο ώστε να μην ακούγεται copy – paste.

«Η Ελενα αποδείχτηκε ιδανική»

Τρία διαφορετικά άλμπουμ με διαφορετικά line – up το καθένα και, βασικά, τρεις εντελώς διαφορετικές φωνές. Στο «Excerpts» ήταν ένας τενόρος (Χάρης Τσούμος), στο «A Tribute to Life» ο Εικοσιπεντάκης με μια πιο prog – power χροιά και τώρα στο «Perception» ακούμε γυναικεία φωνητικά. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να καταλήξεις στην επιλογή της Ελενας Στρατηγοπούλου (σ.σ. συμμετείχε στο «The Voice of Greece»);
Όταν χώρισαν οι δρόμοι μας με τον Γιώργο, το πρώτο που έκανα ήταν να αναζητήσω αυτόν που θα ταίριαζε καλύτερα στα νέα κομμάτια. Δοκίμασα αρκετούς, άντρες και γυναίκες, με την Ελενα να αποδεικνύεται η ιδανικότερη από όλους.

Όταν έγραφες τα καινούρια κομμάτια δεν ήξερες αν τα φωνητικά θα είναι ανδρικά ή γυναικεία;
Όταν ξεκίνησα τις συνθέσεις είχα στο μυαλό μου τον Γιώργο. Όταν όμως τα πράγματα άλλαξαν, το σημαντικότερο ήταν να βρεθεί μια φωνή που να έχει το τσαγανό και τον χαρακτήρα να στηρίξει αυτά τα κομμάτια. Πιστεύω ότι η Ελενα, αν και πολύ φρέσκια στην όλη φάση, τα πήγε πάρα πολύ καλά. Σίγουρα παίρνει βελτίωση, αλλά αυτό είναι κάτι που ισχύει πάντα για όλους μας. Σε κάθε περίπτωση είμαι πολύ ευχαριστημένος από το τελικό αποτέλεσμα.

Η παρουσία της σου έδωσε τη δυνατότητα να πειραματιστείς λίγο παραπάνω;
Όχι, για τον απλούστατο λόγο ότι τα τραγούδια σαν συνθέσεις ήταν ήδη έτοιμα. Είτε τραγουδούσε ο Γιώργος, είτε οποιοσδήποτε άλλος ήταν αυτά. Δεν άλλαξε κάτι.

mindthepubin2

Σε εκείνο το σημείο η συζήτηση διακόπηκε, αλλά για καλό σκοπό, καθώς η παραγγελία μας κατέφθασε και η επιφάνεια του ξύλινου τραπεζιού καλύφθηκε από τέσσερα απολαυστικά burger, μπύρες και αναψυκτικά. Κατά τη διάρκεια της πάλης με τα «θηρία» που είχαμε μπροστά μας, ο Σάββας και ο Βαγγέλης φρόντισαν να πλέξουν το εγκώμιο της φωτογραφικής μηχανής με την οποία απαθανατίστηκαν οι στιγμές. Με τον ουρανίσκο ικανοποιημένο πλέον, η κουβέντα συνεχίστηκε και αφιερώθηκε για αρκετή ώρα αποκλειστικά στο «Perception», το οποίο είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε στο σύνολό του και σχεδόν στην τελική του μορφή λίγες μέρες νωρίτερα, όταν ο Βαγγέλης μας άνοιξε την πόρτα του fragile studio.

Αυτό που συμπεραίνει κάποιος ακούγοντας το «Perception» είναι η πληθώρα μουσικής πληροφορίας που σου προσφέρει. Ένα άλμπουμ που είναι σίγουρο ότι κάθε φορά που θα το ακούς θα ανακαλύπτεις και νέα πράγματα. Και σίγουρα είναι λιγότερο metal από τις δύο προηγούμενες δουλειές των Fragile Vastness. «Είναι σίγουρα πιο progressive σε σχέση με τα προηγούμενα», υπογραμμίζει ο Βαγγέλης.

«Η μουσική του “Perception” δεν γράφεται μέσα σε ένα χρόνο»

Αν σου ζητούσε κάποιος να βάλεις μια «ετικέτα», ποια θα ήταν αυτή;
Νομίζω ότι ο όρος που χαρακτηρίζει καλύτερα το ύφος του άλμπουμ είναι artistic prog rock. Υπάρχουν και metal στοιχεία, αλλά σίγουρα λιγότερα σε σχέση με το παρελθόν.

Πόσο καιρό έχεις αφιερώσει στο «Perception»;
Είναι τουλάχιστον μια τετραετία. Αφενός δεν είναι μουσική που γράφεις μέσα σε ένα χρόνο και αφετέρου έχει να κάνει και με το γεγονός ότι παράλληλα ή ενδιάμεσα ασχολούμαι και με άλλα πράγματα.

Το «Perception» είναι ένα concept άλμπουμ. Βάλε μας λίγο στο κλίμα;
Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που χάνει την οικογένειά της σε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα και η ίδια πέφτει σε κώμα. Όταν συνέρχεται και επιστρέφει στο άδειο πια σπίτι της, από το σοκ που έχει υποστεί αρχίζει και βλέπει, να ακούει και να νιώθε αλλόκοτα και ανεξήγητα πράγματα. Την προσοχή της τραβά ένα οπτικό φαινόμενο στον ουρανό που σύντομα διαπιστώνει ότι είναι μια πύλη σε παράλληλα σύμπαντα, στα οποία μάλιστα μπορεί να επέμβει. Και αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να μπει σε κάποιο από τα παράλληλα σύμπαντα και να αποτρέψει το δυστύχημα. Οπότε ξετυλίγονται οι πολλαπλές εκδοχές ενός χαρακτήρα, ο οποίος βιώνει μια κατάσταση deja-vu.

Βλέποντας για πρώτη φορά το εξώφυλλο, σκέφτηκα ότι το μωρό που απεικονιζόταν στον υπέρηχο του «A Tribute to Life» μεγάλωσε…
Το εξώφυλλο καταρχήν είναι μια φωτογραφία που τραβήχτηκε στη στοά του βιβλίου στην Πανεπιστημίου και δείχνει την οικογένεια της ιστορίας που συναντιέται μετά από ένα ταξίδι του πατέρα. Υπάρχει όμως και μια ένθετη φωτογραφία που κρατάει η μάνα και στην οποία φαίνεται η ίδια, την ίδια ακριβώς χρονική στιγμή, κάτι που το καταλαβαίνουμε από τους περαστικούς, μόνο που είναι μόνη της. Τα παράλληλα σύμπαντα που λέγαμε πριν. Το κοριτσάκι πάντως, όχι δεν είναι η Maya. Αλλωστε και στο τέλος του «A Tribute to Life» ο μπαμπάς πεθαίνει, οπότε δεν θα μπορούσε να είναι παρών και στο «Perception». Εκτός αν μιλάμε για ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο εξακολουθεί να ζει, τότε ναι, θα μπορούσε να είναι η Maya στο εξώφυλλο.

Πόσο απαραίτητη είναι η συνδρομή του booklet ώστε να μπει κάποιος στο κλίμα του «Perception»;
Επειδή το concept είναι ιδιαίτερα περίπλοκο, δίπλα στους στίχους κάθε κομματιού θα υπάρχει και ένα πλαίσιο με λίγα λόγια για το πώς εξελίσσεται η ιστορία. Επιπλέον υπάρχουν σχέδια να κυκλοφορήσει και κάποιο βιβλίο, πάνω στο οποίο δουλεύουμε ήδη μαζί με τον Μπάμπη Τσολάκη, τον ντράμερ μας. Πάντως, η αναλυτική περιγραφή του concept θα φροντίσουμε να είναι διαθέσιμη για όποιο ενδιαφέρεται, κάτι που λογικά θα γίνει μέσω του site των Fragile Vastness. Τα τραγούδια βέβαια στέκονται αυτόνομα.

mindthepub

Η παρεξήγηση και η συνεργασία με τον Terry Gorle

Στο άλμπουμ υπάρχει και μια συνεργασία – έκπληξη, αυτή με τον Terry Gorle των Heir Apparent. Πώς προέκυψε αυτή;
Προέκυψε μετά από μία ιντερνετική παρεξήγηση. Ημουν με τους Goin’ Through για μια σειρά συναυλιών στη Θεσσαλονίκη, όταν σχολίασε σχεδόν προσβλητικά μια φωτογραφία που ανέβασα στο προφίλ μου και παρέπεμπε στα περίφημα chemtrails, στους αεροψεκασμούς. Του απάντησα ότι επειδή κάθε άποψη είναι σεβαστή, θα μπορούσε να είχε εκφραστεί πιο ευγενικά και να μην είναι εριστικός. Αναγνώρισε το λάθος του, η παρεξήγηση λύθηκε και από εκείνη την ημέρα κρατήσαμε μια επαφή, ενώ έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δραστηριότητά μου που αφορούσε στη μουσική. Μέχρι που πριν από λίγους μήνες μου έγραψε ότι όταν ξανάρθει με τους Heir Apparent στην Ελλάδα θα ήθελε να έρθει από το στούντιο. Βρήκα κι εγώ το θάρρος τότε να του ζητήσω να γράψει ένα solo για κάποιο κομμάτι μας. Όχι μόνο δέχτηκε αμέσως αλλά ανταποκρίθηκε πολύ γρήγορα. Το κομμάτι του άρεσε πάρα πολύ και μάλιστα εξέφρασε την ευχή κάποια στιγμή να κάνουμε και κάποιο project μαζί.

Ηχητικά ταίριαξε; Γιατί θεωρητικά δεν είναι και ό,τι πιο κοντινό μπορεί να σκεφτείς κανείς.
Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ το γεγονός ότι άκουσα ένα σόλο με ήχο Heir Apparent, με τα δύο άλμπουμ των οποίων έχω μεγαλώσει. Αυτό που μου έστειλε ήταν και αυτό που είχα στο μυαλό μου όταν του ζήτησα να παίξει.

Η μουσική των Fragile Vastness πόσο κοντά είναι σε αυτά που ακούς;
Θεωρώ ότι αυτό που κάνουμε είναι κάτι τελείως ξεχωριστό. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που είναι πραγματικά κοντά σε αυτό που παίζουμε, ιδιαίτερα στο «Perception». Όταν εσύ ακούσεις με το καλό το άλμπουμ μου φέρεις κάτι που σου το θυμίζει, εγώ θα χαρώ πραγματικά. Εγώ μπορεί τη μία στιγμή να ακούω Bathory, μετά να βάλω Peter Gabriel και στο καπάκι Nine Inch Nails και Dead Letter Circus. Μουσικές που θεωρώ ότι είναι πραγματικά ξεχωριστές. Αυτός είναι και ο λόγος που επιδιώκω κι εγώ να κάνω κάτι ιδιαίτερο.

Εσύ ο ίδιος πρέπει να είσαι σε κάποιο συγκεκριμένο mood για να ακούσεις τη μουσική σου;
Κοίτα, μετά από τις χιλιάδες φορές που το έχω ακούσει όλο αυτό το διάστημα που το δουλεύω, είμαι ο τελευταίος που θα το ευχαριστηθεί όταν κυκλοφορήσει. Το έχω «σιχαθεί» και αν είχα τον χρόνο θα δούλευα ήδη πάνω σε καινούριο υλικό. Αν το ακούσουμε παρέα εσύ μπορεί να ενθουσιαστείς ή να απογοητευτείς. Εγώ θα κοιτάω να δω αν έχω κάποιο email ή μήνυμα το inbox μου και όταν τελειώσει θα περιμένω να μου πεις τη γνώμη σου, όποια κι αν είναι αυτή.

fvcover

«Τεράστια πρόκληση η ζωντανή απόδοση του “Perception”»

Στο διάστημα αυτό που δουλεύεις πάνω στο «Perception» άκουσες κάτι που να αποτέλεσε έμπνευση για σένα;
Το «Aesthesis» των Dead Letter Circus. Συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, φωνητικές γραμμές, όλα σε αυτό το άλμπουμ είναι αξιοθαύμαστα. Αν και στα live δεν είναι τόσο καλοί, στουντιακά όμως είναι εξαιρετικοί.

Τώρα που είπες live, η ζωντανή απόδοση του «Perception» είναι ένα μεγάλο στοίχημα;
Τεράστιο! Ηδη προετοιμαζόμαστε για τις πρόβες ώστε να βγει προς τα έξω, αν όχι το 100% του άλμπουμ τότε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Σίγουρα είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο από τα δύο προηγούμενα άλμπουμ, θα δείξει. Αν το αποτέλεσμα που θα ακούσεις στο CD εξαρτάται σε ένα μεγάλο βαθμό από μένα, στο live είμαστε έξι που πρέπει να συντονιστούμε, να δέσουμε και να δώσουμε όλοι το 100%. Είναι σαν ένα καράβι όπου ο καπετάνιος και οι ναύτες πρέπει να συνεργαστούν για να μην πάει το καράβι στα βράχια.

Ποιες μπάντες μπορεί να έρθουν στο μυαλό εκείνου που θα ακούσει το άλμπουμ;
Εξαρτάται από το πόσο μεγάλη είναι η βιβλιοθήκη πληροφοριών που έχει ο καθένας. Αν είσαι ένας μέσος progressive οπαδός που ακούει Theater, Fates, Queensryche και Symphony X, θα διακρίνεις στοιχεία από αυτούς. Κάποιος όμως που ο μουσικός του ορίζοντας είναι πολύ πιο διευρυμένος, θα ανατρέξει σε χιλιάδες άλλες μπάντες διαφορετικές μεταξύ τους (όπως πχ. οι Dead Letter Circus ή οι Leprous), αλλά ταυτόχρονα θα έχει την αντίληψη (perception) να διακρίνει ότι αυτό που ακούει έχει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, έχει τη δική του ταυτότητα.

Η πολυετής απουσία των Fragile Vastness από το προσκήνιο πιστεύεις ότι θα σας επηρεάσει. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναρωτιούνται ακόμα και αν είστε ενεργοί…
Σίγουρα, αλλά φαντάζομαι ότι αυτό μπορεί να αλλάξει όταν κυκλοφορήσει το άλμπουμ και ακόμα περισσότερο όταν αρχίσουν και οι ζωντανές εμφανίσεις. Αν κάνεις κάτι καλό και διαφορετικό, για το οποίο έχει πέσει πολλή δουλειά, θα ακουστεί πιστεύω.

Το επόμενο βήμα θα έρθει πιο σύντομα;
Eπειδή έχω ήδη «χορτάσει» το «Perception», αν είχα τον χρόνο θα είχα ήδη ξεκινήσει να γράφω το επόμενο άλμπουμ που θα μπορούσε να βγει μέσα στο 2018. Δεν ξέρω αν θα είναι κάτι πολύ διαφορετικό αλλά δεν σας κρύβω ότι στο μυαλό μου στριφογυρίζει η ιδέα να κάνω τη συνέχειά του.

mindthepubin3

Αν έκανες κάποιο side project, έστω και για την πλάκα σου, πόσο διαφορετικό θα ήταν από τους Fragile;
Καλή ερώτηση. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να ξεφύγει πολύ. Πάλι θα έμπαινε το μικρόβιο μέσα μου να ψαχτώ πιο βαθιά αντί να κάνω κάτι επιφανειακό. Δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να παίξω πχ. hard rock. Πες ότι οι τρεις μας εδώ αποφασίζουμε να κάνουμε κάτι και αρχίζουμε να παίζουμε πέντε νότες και να groovάρουμε… Κάποια στιγμή θα θελήσω να πειράξω το ένα, να αλλάξω το άλλο. Και ο λόγος είναι ότι αυτό που πάμε να κάνουμε το έχουν ήδη κάνει κάποιοι άλλοι πριν από εμάς και μάλιστα πολύ καλύτερα. Η δημιουργία είναι εξερεύνηση, ένα δύσβατο μονοπάτι που θα σε βγάλει κάπου που δεν έχεις ξαναπάει.

«Στην ελληνική σκηνή κυριαρχεί το copy – paste»

Από τότε που βγάλατε το «A Τribute to Life» μέχρι σήμερα πώς έχεις δει την εξέλιξη της ελληνικής σκηνής;
Η σκηνή έχει ανέβει πολύ, αλλά κυρίως σε επίπεδο παραγωγής. Είναι πολλά τα άλμπουμ που κυκλοφορούν και δεν έχουν να ζηλέψουν ξένες παραγωγές. Ωστόσο, δεν βλέπω να υπάρχει ανάλογη εξέλιξη και σε επίπεδο νοοτροπίας. Αν δεχτούμε ότι έχει βελτιωθεί συνθετικά και ενορχηστρωτικά, αυτό γίνεται γιατί ακολουθεί ό,τι έρχεται από το εξωτερικό. Δηλαδή, έγιναν μόδα για παράδειγμα οι Ghost, βγήκαν κάποιοι που προσπάθησαν να παίξουν στο ίδιο στιλ, το ίδιο και με το stoner, γέμισε ο τόπος με stoner μπάντες, αλλά οι περισσότεροι είναι copy – paste. Ιδια ριφ, πανομοιότυπες φωνές, παραγωγές που βαδίζουν στα χνάρια των ξένων. Με αυτή τη λογική, λοιπόν, υπάρχει εξέλιξη αλλά πάντα ως «ουρά» και σκιά των άλλων. Γενικώς ακούω τα ίδια και τα ίδια, τραγικό… Σίγουρα όλο και κάτι θα υπάρχει που πιθανώς να μην το έχω ακούσει, αλλά όταν είσαι όλη μέρα στο ίντερνετ και στα social media όπου όλοι ανεβάζουν τις δουλειές τους, αν κάποιος είχε μια πραγματικά διαφορετική πρόταση πιστεύω ότι θα το είχα πάρει χαμπάρι. Αυτό λείπει από την ελληνική σκηνή σήμερα. Οχι απαραίτητα κάτι καλύτερο ή χειρότερο, αλλά μια διαφορετική πρόταση στο τραπέζι.

Για να είναι όμως κάτι πολύ καλό δεν είναι ανάγκη πάντα να είναι και διαφορετικό…
Σίγουρα. Εγώ όμως δεν μιλάω για το καλό, μιλάω για το διαφορετικό. Όλα αυτά τα συγκροτήματα μια χαρά παίζουν, δε παύουν όμως να είναι τα ίδια και τα ίδια. Προχτές που είχε έρθει ο Γιάννης στο στούντιο, του έλεγα ότι αν ένα κομμάτι μας στο καινούριο άλμπουμ είχε τον τυπικό progressive ρυθμό, σίγουρα θα τύχαινε πολύ πιο εύκολης και ευρύτερης αποδοχής. Και μιλάμε για κάτι που θα είχες ακούσει από όλες τις progressive μπάντες. Επειδή λοιπόν αυτό έχει μπει στο μυαλό σου, σου είναι τόσο οικείο που το αποδέχεσαι και το αποθεώνεις πιο εύκολα. Το άγνωστο όμως, το διαφορετικό αν θες, δεν θα του δώσεις ιδιαίτερη σημασία. Η πλειοψηφία τουλάχιστον. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα μπουν στον κόπο να ασχοληθούν μαζί του, να το σκαλίσουν, να το ψάξουν λίγο περισσότερο. Και αυτό αντανακλά και την εικόνα της μουσικής σκηνής. Δεν υπάρχει πειραματισμός.

Θεωρείς ότι η διείσδυση που έχει αυτή τη στιγμή το progressive στην Ελλάδα θα βοηθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση; Γιατί το timing είναι πολύ καλό…
Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν δύο μπάντες που ξεχωρίζουν για τη σοβαρή δουλειά τους και μιλάω για τους Need και τους Poem. Είναι όμως πιο metal και αυτό τους κάνει πιο εύκολα αποδεκτούς στο progressive metal κοινό, κάτι που δεν ξέρω κατά πόσο θα συμβεί με το δικό μας άλμπουμ, που έχει περισσότερα ξένα προς το metal στοιχεία. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, έτσι έλεγα και για το «A Tribute to Life» και τελικά το δέχτηκε πολύς κόσμος.

Ακούγοντάς σε κάποιος θα σκεφτεί ότι έχεις ανεβάσει πολύ τον πήχη. Από τη μία ως ακροατής δύσκολα βρίσκεις κάτι που να σου αρέσει πραγματικά και από την άλλη ως συνθέτης, δεν θα κάνεις κάτι αν δεν θεωρείς ότι είναι πραγματικά ξεχωριστό. Δεν φοβάσαι μήπως αυτό γυρίσει μπούμερανγκ;
Είναι θέμα αντίληψης (είδες, πάλι perception, χαχα…). Πρώτα απ’ όλα όταν γράφω μουσική δεν έχω στο μυαλό μου να ευχαριστήσω εσένα. Θέλω να ικανοποιήσω τα δικά μου γούστα με βάση τα δικά μου στάνταρ. Αν η αισθητική σου και η αντίληψή σου ταιριάζουν με τη δική μου, έχει καλώς. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι έχω βάλει εγώ τον πήχη ψηλά, ή είμαι καμιά διάνοια. Απλά η συντριπτική πλειονότητα του κοινού έχει χαμηλά στάνταρ, επειδή έτσι έχει μάθει. Είναι αυτό που σου έλεγα πριν με την εκγύμναση. Γιατί να ζοριστείς με πενήντα κιλά όταν μπορείς να σηκώνεις εύκολα τα πέντε; Μπορεί εσένα να σου αρέσει πολύ πιο εύκολα κάτι απ’ ό,τι σε μένα, αλλά η ευχαρίστηση που παίρνω εγώ όταν βρίσκω ένα άλμπουμ που θα με κερδίσει έχει τόση ουσία και τόσο ζουμί από κάτω, που λες… ΟΚ αξίζει.

mindthepubin1

Aυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να βιώσεις ανάλογα συναισθήματα και με πιο απλά πράγματα, έτσι δεν είναι;
Εννοείται, άλλωστε μην ξεχνάς ότι ακούω Bathory. Δύο ακόρντα όλο το κομμάτι. Απλό αλλά ταυτόχρονα διαφορετικό. Δεν μου αρέσει το τετριμμένο, το copy – paste. Είτε ακούω, είτε γράφω. Δεν μπορώ να διανοηθώ ας πούμε ότι εν έτει 2017 υπάρχουν στην Ελλάδα μπάντες που θέλουν να παίζουν αυτά που έπαιζαν οι Judas Priest ή ο Dio πριν από 20 και 30 χρόνια. Ακόμα και αν το κάνεις καλά, επειδή είσαι καλός παίκτης, συγνώμη αλλά εγώ θα προτιμήσω να ακούσω Priest ή Dio, όχι εσένα. Το να είσαι μουσικός και απλά να παίζεις καλά ένα όργανο χωρίς να μπαίνεις στη διαδικασία να εξερευνήσεις είσαι άξιος της μοίρας σου. Αν σε φτιάχνει, με γεια σου με χαρά σου. Το θέμα όμως είναι ότι παίρνεις στο λαιμό σου κι άλλους και μαθαίνεις τον κόσμο να σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο και να αρκείται σε αυτά.

Μιας και μιλήσαμε για την ελληνική σκηνή, υπάρχει κάποια μπάντα που να θαυμάζεις, ανεξάρτητα αν σου αρέσει ή όχι η μουσική της;
Οι Rotting Christ. Θαυμάζω τη στάση τους και την πορεία τους στο χώρο και ο Σάκης έχει καταφέρει να κερδίσει τον σεβασμό όλων όσοι τον ξέρουν.

«Θα ήθελα να δουλέψω με τον Mutt Lange»

Εκτός των άλλων έχεις κάνει και την παραγωγή στο άλμπουμ. Αν είχες τη δυνατότητα θα πήγαινες σε κάποιον άλλο παραγωγό;
Θα ήθελα να δοκιμάσω με δυο τρεις. Μακάρι να μπορούσα να πάω για παράδειγμα στον Mutt Lange (σ.σ. ο παραγωγός των Def Leppard) που για μένα είναι ο κορυφαίος, να του δώσω το υλικό μου και να του πω “έλα να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εδώ”. Αρκεί βέβαια να μην μου το αλλάξει εντελώς και το κάνει να ακούγεται σαν Def Leppard ή Bryan Adams ή Shania Twain.

Ναι, αλλά όταν επιλέγεις έναν παραγωγό τον επιλέγεις και με τα «ελαττώματα του».
Εντάξει, υποτίθεται ότι θα έχει προηγηθεί μια συζήτηση. Θα του εξηγήσεις ότι έχουμε αυτό το στιλ, αυτά είναι τα προηγούμενα άλμπουμ, άκουσέ τα και κάνε αυτό το πάντρεμα των ήχων και των στοιχείων της μουσικής μας ακόμα πιο σωστά από ό,τι κάναμε μέχρι τώρα, χωρίς να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας μας. Από έναν τέτοιο παραγωγό δεν ζητάς να σε κάνει κάτι άλλο, αλλά να σε βοηθήσει, να σε κατευθύνει ώστε να κάνεις πιο σωστά κάποια πράγματα. Γι’ αυτό και αν είχα τη δυνατότητα θα επέλεγα τον συγκεκριμένο, επειδή ό,τι έπιανε στα χέρια του το έκανε καλύτερο χωρίς να αλλοιώνει τον χαρακτήρα του καλλιτέχνη. Είτε αυτός είναι ο Bryan Adams, είτε οι AC/DC. Και σας το λέω αυτό έχοντας πλήρη επίγνωση του πόσο δύσκολη ήταν η παραγωγή του «Perception»

Μια παραγωγή που την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές πρέπει να έχει ήδη ολοκληρωθεί και τα CD να ετοιμάζονται για κοπή. Αυτός ήταν και ο λόγος που αναγκαστήκαμε σιγά σιγά να το διαλύσουμε, ακριβώς επειδή ο Βαγγέλης ήθελε να επιστρέψει στο στούντιο και να συνεχίσει με την τελική μίξη του άλμπουμ. Εχοντας ήδη πάρει μια πρώτη γεύση του τι θα περιέχει, έστω και σε ημιτελή μορφή και μετά από αυτήν τη συζήτηση με τον ιθύνοντα νου των Fragile Vastness, ένα είναι σίγουρο: ο πήχης για το «Perception» είναι πραγματικά πολύ ψηλά.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, βρέθηκε στο «Εθνος» και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες. Αντε βγάλε άκρη...