ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ROCK DINNER/TOP STORIES/Χωρίς κατηγορία

Μιλήσαμε με τους Need τρώγοντας ινδικό στην Πανόρμου

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2017. Η ώρα είναι 21:30 και το ραντεβού έχει δοθεί έξω από το ινδικό εστιατόριο «Red Elephant» στην Πανόρμου. Είναι η ημερομηνία κυκλοφορίας του νέου album των Need και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για φαγητό και κατ’ επέκταση συζήτηση γύρω από το «Hegaiamas: A Song for Freedom»,…

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2017. Η ώρα είναι 21:30 και το ραντεβού έχει δοθεί έξω από το ινδικό εστιατόριο «Red Elephant» στην Πανόρμου. Είναι η ημερομηνία κυκλοφορίας του νέου album των Need και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για φαγητό και κατ’ επέκταση συζήτηση γύρω από το «Hegaiamas: A Song for Freedom», που κατά κοινή ομολογία έχει κλέψει τις εντυπώσεις.

Η αλήθεια είναι ότι η τελευταία μου επίσκεψη σε ινδικό δεν είχε ευτυχή κατάληξη, οπότε ο προβληματισμός μου για το φαγητό ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Το  «Red Elephant» βρίσκεται επί της οδού Λαρίσης πολύ κοντά στον σταθμό του μετρό «Πανόρμου» και η πρώτη εντύπωση που σου δίνει είναι ότι πρόκειται για ένα λιτό μαγαζάκι που έχει στηθεί με γνώμονα το φαγητό και όχι τη διακόσμηση, με αγάλματα δεξιά και αριστερά της εισόδου όπως συνηθίζεται στα «ψαγμένα» εστιατόρια του είδους. Το συντακτικό δίδυμο του rockyourlife.gr (Σάββας Στανής και Γιάννης Πούλλος) φτάσαμε λίγο νωρίτερα και μετά από μια γρήγορη ανάγνωση του καταλόγου αποφασίσαμε να περιμένουμε τον μυημένο στο είδος, κιθαρίστα του συγκροτήματος, Ravaya, για συμβουλές και συστάσεις. Μετά από λίγα λεπτά ο Γιάννης (φωνητικά), ο Αντώνης (πλήκτρα) ο Στέλιος (τύμπανα) και ο Ravaya (απουσίαζε μόνο ο Βίκτωρας – μπάσο) πήραν τη θέση τους στο τραπέζι μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό.

need_menu

Σαγηνευτικά αρώματα, «Siamese God» και στο βάθος… «Hegaiamas»
Παραδοσιακές πίτες Ναν με τυρί, πατάτα και κιμά, ένα ντιπ γιαουρτιού με αγγούρι, κρεμμύδι, ντομάτα και κύμινο ονόματι «Ράιτα», μερικές μερίδες ρύζι «Πουλάο» μαγειρεμένο με σαφράν, κομμάτια στήθος κοτόπουλο με τζίντζερ, κάρδαμο σε μείγμα από τριμμένα αμύγδαλα και κάσιους «Μαλάι Τίκκα», μπουκιές κοτόπουλου βουτηγμένο σε κρεμώδες μείγμα μπαχαρικών με παραδοσιακό ινδικό βούτυρο και αμύγδαλα και κοτόπουλο μαριναρισμένο με αρωματικά μπαχαρικά και γιαούρτι ψημένο σε τάντουρ συνοδεύτηκαν από ινδικές μπύρες «Cobra» και με μερικά αναψυκτικά.

«Θα έπρεπε να έχουμε έρθει εδώ για το “Siamese God”», συμφώνησαν όλοι αλλά ο Ravaya που μένει πολύ κοντά επέλεξε τον συγκεκριμένο χώρο λόγω της απόστασης και του καλού φαγητού και όχι για τη σημειολογική σύνδεσή του με το “Hegaiamas” όπως είχα πιστέψει αρχικά.

need_3
Ομολογώ στα παιδιά ότι καθυστέρησα να ακούσω το νέο τους album. Ο Γιάννης, που έγραψε την κριτική, με είχε παροτρύνει να το κάνω αλλά η αλήθεια είναι ότι το “In The Passing Light of Day” των Pain of Salvation είχε μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μου. «Δεν θα είναι δίκαιο για αυτούς», είχα σκεφτεί και θεώρησα ατυχή τη συγκυρία να κυκλοφορήσουν το album τους σχεδόν ταυτόχρονα με την παρέα του Daniel Gildenlow. Μια εντελώς συμπτωματική ακρόαση του ομώνυμου κομματιού, όμως, με έκανε να αλλάξω γνώμη και μάλιστα να αντικαταστήσω αμέσως τη μουσική μου συντροφιά στο αυτοκίνητο.

Η συζήτηση γύρω από τη μουσική είχε αρχίσει για τα καλά με μια μικρή διακοπή που έγινε για να διευκρινίσουμε αν τελικά το ορεκτικό που τρώγαμε ήταν τουρσί, αποξηραμένα μανιτάρια ή αποξηραμένα μάγκο. Άκρη δεν βγάλαμε αλλά όλοι ομολόγησαν ότι ήταν εξαιρετικά.

Μια διαφωνία που είχα με τον Ravaya για το αν υπάρχει αντικειμενική κριτική στη μουσική ξεπεράστηκε γρήγορα με τους υπόλοιπους να δηλώνουν ευχαριστημένοι που μέχρι τώρα το “Hegaiamas” έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές. «Αντίθετα η πρώτη κριτική στο Orvam ήταν κακή», θυμάται ο Αντώνης και μάλιστα έγραφε ότι ο κιθαρίστας του συγκροτήματος ήταν ένας κλώνος του John Petrucci. «Αυτός που το έγραψε νομίζει ότι είναι κακό αυτό», είπε ο Ravaya και όλοι ξέσπασαν στα γέλια.

need_4
«Όταν σταματάς να μαζεύεις εμπειρίες, τελειώνεις»
Αλήθεια με αυτό το album οι Need θα κάνουν επιτέλους το μπαμ; Ανάμεσα σε φανταστικές μυρωδιές ο Ravaya επισημαίνει ότι η διαδρομή των Need δεν είναι αγώνας ταχύτητας αλλά μαραθώνιος. «Συνήθως ό,τι κάνει μπαμ, καίγεται», λέει. «Αυτός που αντέχει να τρέχει, κάποια στιγμή θα του δοθεί η ευκαιρία για το κάτι παραπάνω χωρίς να εννοώ ότι εμείς θα αντέξουμε. Ακόμα δεν το ξέρω. Τα πράγματα είναι σωστό να γίνονται με κάποια σειρά. Όταν ξεκινήσαμε, κακά τα ψέματα δεν ήμασταν για να παίξουμε στο ProgPower. Αυτό συνέβη στην πορεία. Ακολουθείς μια διαδρομή που μαζεύεις εμπειρίες και προχωράς. Συνήθως όταν σταματάς να το κάνεις αυτό, εκεί τελειώνεις». 

Ο Γιάννης συνεχίζει λέγοντας. «Πρέπει να είσαι συνεπής. Τρανό παράδειγμα οι Evergrey. To 2004 ήταν στο απόγειο της καριέρας τους με το “The Inner Circle” και με τα album που ακολούθησαν μπήκαν στα αζήτητα. 10 χρόνια μετά ήρθε το “Hymns for the Broken. Η συνέπεια ήταν αυτή που τους έκανε σήμερα πιο δημοφιλείς από ποτέ». 

Η κουβέντα για το πως η Ελλάδα επηρεάζει την επιτυχία δεν μπορεί να μη μπει στο τραπέζι. Ο Αντώνης πιστεύει ότι είναι πιο εύκολο να πετύχεις αν ζεις στο εξωτερικό μιας και σου λύνει αρκετά πρακτικά προβλήματα. Ο Γιάννης από την άλλη, πιστεύει πως όλα είναι θέμα προγραμματισμού θέτοντας παραδείγματα όπως του Γιώργου Κόλλια που μένει εδώ αλλά και του Ray Alder που μένει, μόνιμα πλέον, στην Ισπανία. «Δεν είναι θέμα καν εξόδων», λέει. «Αν σου δοθεί η ευκαιρία να κάνεις μια περιοδεία στην Αμερική, δε νομίζω ότι θα σε εμποδίσουν τα δύο χιλιάρικαΒέβαια υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν οι κλίκες. Ακόμα θυμάμαι το σπρώξιμο που είχαν φάει οι Trivium όταν τους παρουσίαζαν ως τους νέους Metallica. Αυτό ήταν κάτι που ποτέ δεν το κατάλαβα και μάλλον δεν το κατάλαβαν πολλοί, αφού ήταν μια περίπτωση που ξεφούσκωσε γρήγορα». Ο Στέλιος έχει και αυτός τη δική του γνώμη. «Αν δεν είχαμε αυτή την οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Όταν σκεφτόμασταν αν θα στείλουμε το album για μίξη στην Αμερική τα capital control δεν μας άφησαν περιθώρια. Τελικά όμως, μας βγήκε σε καλό».

Εγώ πάλι με τη σειρά μου σκέφτομαι δυνατά. Επί της ουσίας η οικονομική κρίση μάλλον έχει λειτουργήσει ευεργετικά στην ελληνική σκηνή, βλέποντας όλα αυτά τα καταπληκτικά albums που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και αν παρακολουθήσει κανείς τους Need παρατηρεί πως σε κάθε τους βήμα δηλώνουν όλο και πιο αισιόδοξοι. Τελικά μήπως είναι αλήθεια ότι η κρίση ευνοεί την τέχνη;

need_5
«Αν δεν είχαμε πάει στο ProgPower, αυτό το album δεν θα είχε βγει»
Τα μαχαιροπίρουνα έχουν πάρει φωτιά, οι μπουκιές κατεβαίνουν με απόλαυση από τον οισοφάγο ενώ αισθάνομαι ήδη τις ευεργετικές ιδιότητες του παραδοσιακού ινδικού βούτυρου στο στομάχι (και μιλάω ειλικρινά). Η κουβέντα έχει πάει στους Nevermore και κατά πόσο αυτοί αδικήθηκαν από τη μουσική βιομηχανία αλλά επανερχόμαστε γρήγορα.

Η βασική διαδικασία σύνθεσης του album πήρε στα παιδιά γύρω στους τέσσερις μήνες. Αποφάσισαν να αφιερώσουν πολύ χρόνο σε πρόβες και όπως φαίνεται τους βγήκε σε καλό. Φυσικά αυτό είχε ως συνέπεια να αφήσουν στην άκρη τις δουλειές τους (σ.σ. οι 4 από τους 5 είναι επαγγελματίες μουσικοί) πράγμα που αναμένεται να γίνει και το προσεχές διάστημα που θα λείπουν στην Αμερική ακολουθώντας τους Evergrey στην εκεί περιοδεία τους.

«Πολλοί μας λένε ότι ίσως δεν αξίζει να ξοδέψουμε τόσα λεφτά γιa αυτή την περιοδεία», λέει ο Γιάννης. «Είναι μια απόφαση που πήραμε πολύ συνειδητά. Είπαμε πως θα επενδύσουμε σε χρόνο και χρήμα. Δεν ξέρω τελικά αν είναι καλό ή κακό που δεν πληρώνουν πλέον αυτά τα έξοδα οι δισκογραφικές, αλλά υπάρχουν πολλά παραδείγματα που συγκροτήματα χρωστάνε ακόμα και δέκα χρόνια μετά στις εταιρίες τους γιa αυτό τον λόγο. Εμείς το κάνουμε μόνοι μας, με τις δικές μας δυνάμεις και κρατάμε απολύτως τον έλεγχο».  

need_1
Είναι γεγονός πως οι ζωντανές εμφανίσεις βελτιώνουν τους μουσικούς και πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μεγάλες εμφανίσεις όπως αυτή που έκαναν τα παιδιά στο ProgPower. Πόσο όμως αυτές οι εμφανίσεις μπορούν και διαμορφώνουν συνθετικά ένα album;
«Αν δεν είχαμε πάει στο ProgPower αυτό το album δεν θα είχε βγει», μας λέει ο Ravaya. «Αμέσως μετά την εμφάνιση μας θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθεται στο ξενοδοχείο και να σκέφτεται πως πρέπει να βγάλουμε ακόμα ένα album σίγουρα. Ήταν τέτοια η αντιμετώπιση που είχαμε που εμένα προσωπικά μου έδωσε φοβερή φόρα. Πέρα από κάποια πολύ προσωπικά πράγματα, το ProgPower είναι μέχρι στιγμής η κορυφαία εμπειρία της ζωής μου». 

need_2
«Ο,τι δεν δουλεύεται στην πρόβα δεν έχει αξία.
Αυτό πάει να πει μπάντα»
Αλήθεια όμως, τι ήταν αυτό που κράτησε η μπάντα από το προηγούμενο της album το οποίο εξελίχθηκε στο «Hegaiamas: A Song for Freedom»; Ο Ravaya δηλώνει κατηγορηματικά πως δεν καταλαβαίνει την ερώτηση μου. Ως βασικός συνθέτης έχει τον δικό του τρόπο δημιουργίας και ίσως να έχει δίκιο. Ο Στέλιος για να συνεχιστεί η συζήτηση παίρνει τον λόγο. «Νομίζω πως έτσι και αλλιώς η μπάντα άρχισε να σκέφτεται διαφορετικά από τη στιγμή που εγώ και ο Βίκτωρας (μπάσο) γίναμε μέλη της. Το ύφος εξακολουθεί να παραμένει “Need” αλλά έχω την εντύπωση ότι ο ήχος είναι διαφορετικός».

«Ήθελα να γράψω το “Orvam” από το 2001», λέει ο Ravaya. «Για κάποιο λόγο ήθελα να γράψω ένα τέτοιο album εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν πετύχαινε. Μετά την κυκλοφορία του, είπα στα παιδιά ότι δεν ξέρω αν θα βγάλουμε άλλο album. Νομίζω ότι είχα τελειώσει συνθετικά για σχεδόν ένα εξάμηνο». 

Ο Γιάννης συμπληρώνει: «Σε καμία περίπτωση δεν σκεφτήκαμε τι ήταν αυτό που δούλεψε στο “Orvam” για να το ακολουθήσουμε συνειδητά. Κάναμε κάποιες συζητήσεις όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε και η αλήθεια είναι ότι υπήρχε κάποιο άγχος. Θα ήταν η πρώτη φορά που θα γράφαμε κάτι και θα ενδιέφερε κάποιους ανθρώπους. Αν το τραγούδι που προκύπτει μας αρέσει, το κρατάμε και πάμε παρακάτω. Δεν κοιτάμε αν είναι thrash, progressive κτλ. Φυσικά η ομοιογένεια του ήχου των Need οφείλεται στο ότι ο βασικός συνθέτης της μπάντας είναι ο Γιώργος (Ravaya). Έχει ένα στιλ το οποίο εξελίσσεται οπότε είναι λογικό να εξελίσσεται και ο ήχος της μπάντας».  

«Μάλλον βρήκα την απάντηση στο ερώτημα σου», λέει ο Ravaya. «Αυτό που κράτησα από το “Orvam” είναι πως ό,τι δεν δουλεύεται στην πρόβα δεν έχει καμία αξία. Αυτό πάει να πει μπάντα. Πρέπει να παίζουν όλοι. Αυτό κάναμε στο “Orvam”, αυτό κάναμε στο “Hegaiamas” και αυτό θα κάνουμε και στο επόμενο μας album». 

Ο Αντώνης παίρνει τη σκυτάλη και συνεχίζει. «Εγώ αυτό που κράτησα από το “Orvam” ήταν η ατμόσφαιρα. Από το “Siamese God” μέχρι το “Orvam” υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Δομικά το Orvam έχει κοινά στοιχεία με το “Hegaiamas” αλλά όλοι πιστεύουμε ότι λύσαμε πολλά προβλήματα στον ήχο αλλά και εξελίξαμε πολλά σε σχέση με τον τρόπο που παίζουμε».

need_7
Μέσα στο «Hegaiamas» κρύβεται… η Γη μας (He-gaia-mas)
Προσπαθώντας να «αποκρυπτογραφήσουμε» τον τίτλο του album ούτε εγώ ούτε ο Γιάννης μπορέσαμε να βγάλουμε άκρη. Τόσο το “Hegaiamas” όπως και το “Orvam” είναι λέξεις που το google σε οδηγεί πίσω στους Need οπότε θεωρήσαμε μάταιο να συνεχίζουμε την αναζήτηση σε λεξικά. Τελικά μέσα στο “Hegaiamas” κρύβεται “Η Γη μας” (He-gaia-mas), πράγμα τόσο εμφανές αν το σκεφτεί κανείς αλλά ταυτόχρονα τόσο καλά καμουφλαρισμένο. Ο Ravaya διάβασε, σε ανύποπτο χρόνο, ένα άρθρο για μια περιοχή στον Καναδά στην οποία υπήρχαν κάποια αρχαία ορυχεία χαλκού από τα οποία είχαν εξορυχθεί τόνοι μέταλλου που δεν έχουν βρεθεί πουθενά. Το σημείο προέλευσης του χαλκού αναγνωρίζεται με μια ιδιοσυχνότητα και αποθέματα αυτού του βρέθηκαν σ’ ένα Μινωικό ναυάγιο. «Αυτομάτως άρχισα να σκέφτομαι τη σύνδεση, σαν ένα νήμα κλωστής. Μπήκα στη διαδικασία να διαβάζω θρύλους των ινδιάνων της περιοχής και γνωρίζοντας νέες λέξεις σκέφτηκα να μεταφέρουμε όλα αυτά που διάβασα με κάποιο τρόπο στο δικά μας. Κάπως έτσι προέκυψε και ο τίτλος», λέει ο Ravaya.  

Η συζήτηση συνεχίστηκε γύρω από τα βινύλια και τις διαστάσεις που έχουν πάρει οι πωλήσεις τους ακόμα και στη χώρα μας. Μιλήσαμε για ειδικές εκδόσεις, για βινύλια που βγαίνουν σε περιορισμένα αντίτυπα και μετά από λίγες μέρες πωλούνται σε τριπλάσιες τιμές στο διαδίκτυο και άλλες παρόμοιες ιστορίες. Φυσικά τα πράγματα δεν θα μπορούσαν την περισσότερη ώρα να μη περιστρέφονται γύρω από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η άνοδος του stoner στην Ελλάδα, οι sold out εμφανίσεις των Planet of Zeus, των 1000mods και των Nightstalker έγιναν αντικείμενο κουβέντας για κάμποση ώρα. Ο Γιάννης λέει πως το stoner δεν είναι το αγαπημένο του είδος και δύσκολα θα μπορέσει να ακούσει κάποιο album με εξαίρεση το τελευταίο των Planet of Zeus που είναι κάτι διαφορετικό. «Το έχω πει και κατ’ ιδίαν και στα παιδιά. Εγώ που είμαι μουσικός δεν περίμενα ποτέ ότι μια αγγλόφωνη μπάντα στην Ελλάδα θα έπαιζε club shows και θα μάζευε 3.000 κόσμο. Αυτό και μόνο είναι ένας λόγος να τους σέβεται κανείςΑυτό δεν το κάνουν εδώ ούτε οι Machine Head, ούτε καν οι Mastodon που λέει ο λόγος».

need_6
«Υπάρχει κοινό για οτιδήποτε καλό δημιουργείται εκεί έξω»
Εγώ από την πλευρά μου επισημαίνω πως είναι πιο εύκολο για μια μπάντα να πετύχει όταν είναι σε άνοδο ολόκληρη η σκηνή όπως συμπτωματικά αυτή του stoner σήμερα. Στα μάτια μου είναι ίσως πιο δύσκολο για μια ένα συγκρότημα που παίζει progressive τώρα στην Ελλάδα να αναδειχτεί μέσα από τη stoner συγκυρία.

«Πολλές φορές κολλάμε στο εφήμερο και στη μόδα αλλά νομίζω ότι υπάρχει κοινό για οτιδήποτε καλό δημιουργείται εκεί έξω», λέει ο Γιάννης. «Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια στην Αμερική είχα παρακολουθήσει ένα live των King Crimson. Έδωσαν τρία συνεχόμενα show στη Νέα Υόρκη, όλα sold out. Έλεγα στον Τζαβάρα πως αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάνει καριέρα τότε υπάρχει ελπίδα για όλους. Το λέω αυτό γιατί η μουσική των King Crismon δεν είναι και η πιο εύκολη. Δεν θα μας εμποδίσουν λοιπόν οι “όροι” της τωρινής αγοράς για το αν εμείς θα γράψουμε και θα κυκλοφορήσουμε ένα 20λεπτο κομμάτι. Το είδος της μουσικής που παίζουμε ξεκίνησε από τα 70s και νομίζω ότι εξελίσσεται μέχρι σήμερα».

Ο Γιάννης συνεχίζει, ενώ η συμπαθέστατη σερβιτόρα μαζεύει τα πιάτα μας από το τραπέζι. «“Είναι και το πως ορίζει την επιτυχία κανείς. Δεν ξέρω αν τα συγκροτήματα που θεωρούμε πετυχημένα εμείς και είναι τα κορυφαία κατά την άποψη μας στον χώρο που είμαστε και εμείς, ζούνε από αυτό το πράγμα».

Ο Ravaya παίρνει τον λόγο και συνεχίζει. «Για μένα επιτυχία είναι να πας σε ένα απομακρυσμένο μέρος για live και να βρεθεί κάποιος από κάτω που να του λέει κάτι αυτό που παίζεις εσύ πάνω στη σκηνή. Θυμάμαι ακόμα το σοκ που είχα πάθει όταν άκουσα για πρώτη φορά το “A Pleasant Shade of Grey” των Fates Warning. Είπα ότι αν ποτέ νιώσει κάποιος άνθρωπος ακούγοντας τη μουσική μου, όπως ένιωσα εγώ ακούγοντας αυτό το album, τότε θα έχω πετύχει». 

Όταν βρεθούνε άτομα που αγαπάνε τη μουσική και το φαγητό τότε είναι σίγουρο πως μπορούν να συζητάνε χάνοντας την αίσθηση του χρόνου. Για σχεδόν τρεις ώρες τα παιδιά μοιράστηκαν μαζί μας πολλές ιστορίες από τις προσωπικές τους εμπειρίες όλα αυτά τα χρόνια που ζουν και κοπιάζουν για τους Need, αλλά ήταν ήδη περασμένες δώδεκα και στο μαγαζί άρχισαν σιγά σιγά να χαμηλώνουν τα φώτα. Παρόλα αυτά δεν θα μπορούσε να μη τεθεί το ερώτημα που έχει κάνει ακόμα και άσπονδους εχθρούς να μιλάνε για μέρες. Ποιο ήταν το αγαπημένο album της χρονιάς που μας πέρασε;

Ο Ravaya απάντησε πρώτος. «Gojira – Magma». Δεν ξέρω γιατί αλλά μου θυμίζει κάτι από το “…And Justice For All”». O Στέλιος επέλεξε το “Theories Οf Flight” των Fates Warning και το “F.E.A.R.” των Marillion ενώ ο Γιάννης και ο Αντώνης ανέφεραν το “Skein Syndrome” των POEM.

Τα φώτα έσβησαν και εμείς βρεθήκαμε έξω από το μαγαζί να συνεχίζουμε την κουβέντα περί ανέμων και υδάτων. Είπαμε πολλά τα περισσότερα εκ των οποίων  δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Τα υπόλοιπα είναι καλύτερα να μείνουν μεταξύ μας…

Οι Need αποτελούνται από προσγειωμένα, πολύ αξιόλογα παιδιά, χαμηλών τόνων. Προτεραιότητα για αυτούς είναι η δουλειά, η επιμονή και η αφοσίωση σε αυτό που κάνουν. Και από ότι φαίνεται όλα τα παραπάνω δημιούργησαν ένα από τα καλύτερα progressive album που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια.

Ο Σάββας Στανής γεννήθηκε στην Κομοτηνή την χρονιά που οι AC/DC κυκλοφόρησαν το Back in Black και από τότε η σχέση του με την rock μουσική είναι μια σχέση εξάρτησης. Είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού fan club των Dream Theater “Infinite Dreams” (1999), βραβευμένο από την Warner Music και από την ifpi για την αύξηση των πωλήσεων του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Υπήρξε συντάκτης των περιοδικών Rock On και Rock Hard με μόνιμες στήλες, συνεντεύξεις και studio reports συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Έχει καθίσει πίσω από την κονσόλα του Atlantis Fm 105,2, αυτοαποκαλείται foodie και λατρεύει να αξιολογεί burger οπουδήποτε ανακαλύπτει ότι τα σερβίρουν. Αποκαλεί Άγιο τον Anthony Bourdain και θεωρεί τεράστιο πλήγμα που δεν κατάφερε να τον γνωρίσει από κοντά.

Latest from ROCK DINNER

Go to Top