Monster Magnet: Επιλέγουμε το καλύτερο κομμάτι από κάθε album τους

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Posted on Φεβρουάριος 04, 2019, 9:12 πμ
41 secs

Η επιστροφή των Monster Magnet στην χώρα μας είναι γεγονός, και φυσικά δεν πρόκειται να χάσουμε την ευκαιρία να τους αποθεώσουμε. Έχοντας αναλύσει παλιότερα την δισκογραφία τους (μέχρι και πριν την κυκλοφορία του τελευταίου τους album «Mindfucker»), ήρθε η ώρα να επιλέξουμε το αγαπημένο μας κομμάτι μέσα από κάθε album, δημιουργώντας έτσι το δικό μας mixtape. Enjoy…

Spine Of God (1991)
Στον δίσκο που έβαλε τα θεμέλια του οικοδομήματος των Monster Magnet, θα επιλέξω το «Medicine». Αν υπάρχει ένα κομμάτι σε αυτό το album που να συνδυάζει απόλυτα την αγάπη του Dave Wyndorf για τους Hawkwind και τους Motorhead, βγάζοντας παράλληλα και λίγη από την εξωστρέφεια του μέλλοντος, αυτό είναι το «Medicine». Τραχύ, ωμό, μελωδικό, αλλά και λαμπερό, πρόκειται για την σπίθα που θα δώσει στην συνέχεια τα αριστουργήματα που ξέρουμε.

Superjudge (1993)
Η πρώτη τριάδα κυριολεκτικά απογειώνει αυτό το σπουδαίο album και πραγματικά η επιλογή είναι πολύ δύσκολη. Προσωπικά, λατρεύω και το επιλογικό «Black Balloon», όμως αν διάλεγα ένα κομμάτι, αυτό θα ήταν το «Twin Earth», καθώς θεωρώ πως είναι αυτό που βρίσκεται πιο κοντά σε αυτό που είχε στο μυαλό του ο Wyndorf όταν αργότερα έφτιαχνε τα «Dopes To Infinity» και «Powertrip».

Dopes To Infinity (1995)
Η πιο δύσκολη επιλογή. Η καρδιά μου πάει με το «All Friends And Kingdom Come», όμως η λογική λέει -μάλλον- «Negasonic Teenage Warhead». Το πρώτο πολύ επιτυχημένο single των Monster Magnet, που όπως ήδη γνωρίζετε, έδωσε το όνομα του σε ήρωα των X-Men. Ξεσηκωτικό, μελωδικό, heavy και spacey, το «Negasonic…» είναι αναμφισβήτητα η επιτομή της επιτυχίας για τους Magnet.

Powertrip (1998)
Και εδώ η επιλογή ήταν δύσκολη, με το ομώνυμο κομμάτι και το «Space Lord» να βρίσκονται πολύ κοντά στις προτιμήσεις μου. Στο photo finish θα επιλέγω το «Powertrip», γιατί ζωντανά είναι αυτό που με έχει κάνει να τραγουδήσω και να κουνηθώ περισσότερο από κάθε άλλο κομμάτι των Magnet.

God Says No (2001)
Σε ένα album που δεν έχει πολλές αξιόλογες στιγμές, ο Wyndorf γράφει το ομώνυμο κομμάτι που ξεχωρίζει χαρακτηριστικά. Έχοντας επιλέξει να ακολουθήσει έναν πιο straight rock n roll χαρακτήρα, ο δίσκος έχει τις στιγμές του, με το «God Says No» πάντως να στέκεται ένα σκαλί πιο πάνω από τα υπόλοιπα και να είναι αυτό που άνετα θα είχε θέση και στα δύο προηγούμενα αριστουργήματα της μπάντας.

Monolithic Baby (2004)
Τρία χρόνια μετά το «God Says No», οι Monster Magnet βγάζουν αντίδραση και κυκλοφορούν πιθανότατα τον πιο οργισμένο δίσκο της καριέρας τους. Τα «Slut Machine» και «Supercruel» πραγματοποιούν εντυπωσιακή είσοδο, όμως το «Monolithic» είναι αυτό που τελικά κλέβει την παράσταση με το sing along refrain και την θορυβώδη μαγεία του.

4-Way Diablo (2007)
Σε έναν δίσκο που και ο ίδιος ο Wyndorf έχει διαγράψει από το μυαλό του, είναι πραγματικά δύσκολο να βρεις έστω μια αξιόλογη στιγμή. Το ομώνυμο κομμάτι έχει κολλητικό refrain, όμως ακούγοντας το αντιλαμβάνεσαι την άσχημη κατάσταση που βρίσκεται η μπάντα.

Mastermind (2010)
Εξαιρετικά δύσκολη η επιλογή μου από αυτό το album, με τους Monster Magnet να κάνουν το πολυπόθητο restart και να μας χαρίζουν αρκετά εξαιρετικά τραγούδια. Το πρώτο single «Gods And Punks» είναι αυτό που προσπαθεί να ξεχωρίσει νιώθοντας την ανάσα των «100 Miles» και «Watch Me Fade». Εγώ πάντως θα κάνω την έκπληξη και θα επιλέξω το «Dig That Hole», του οποίου η μπασογραμμή είναι ακόμα καρφωμένη στο μυαλό μου…

Last Patrol (2013)
Πρόκειται για τον αγαπημένο μου δίσκο των Magnet από την δεκαετία που διανύουμε και σίγουρα αυτός με τις πιο ψυχεδελικές αναφορές. «End Of Time», «Mindless Ones», «Hallelujah» και «Paradise» είναι οι πιο λαμπερές στιγμές, με το πρώτο από αυτά να είναι το απόλυτο προσωπικό highlight. Ερμηνεία, στίχοι, ατμόσφαιρα, rock n roll μαγκιά, βρίσκονται εδώ σε αφθονία! Οι Monster Magnet στα καλύτερά τους.

Milking The Stars: A Re-Imagining Of Last Patrol (2014)
Πολλοί σνομπάρουν την συγκεκριμένη κυκλοφορία, όπως και αυτή που ακολούθησε έναν χρόνο αργότερα, κάτι που προσωπικά βρίσκω μεγάλο λάθος. Εδώ δεν έχουμε απλώς μια νέα μίξη, αλλά μια εντελώς νέα αισθητική, με τον Wyndorf να δίνει στα τραγούδια μια 60s αισθητική. Η νέα εκδοχή του «Mindless Ones» απογείωσε το κομμάτι και μαζί με τα τέσσερα νέα κομμάτια αποτελούν τον ιδανικό λόγο για να αποκτήσετε το συγκεκριμένο album.

Cobras And Fires (The Mastermind Redux) (2015)
O Wyndorf με το «Cobras And Fires» δείχνει πως δεν στερείται έμπνευσης καθώς αλλάζει αρκετά το «Mastermind», δίνοντας του έναν ψυχεδελικό χαρακτήρα. Από το alter-ego του album του 2010, το «Mastermind ’69» είναι από τα κομμάτια που πάντοτε θα βάλω στο playlist μου, όταν επιλέξω ένα mixtape των Magnet. Ίσως καλύτερο και από το πρωτότυπο.

Mindfucker (2018)
Στο τελευταίο χρονικά πόνημα των Αμερικανών δεν θα πάω ούτε με το ομώνυμο, ούτε με το «Ι’m God» που ήταν οι προφανείς επιλογές. Δεν θα διαλέξω ούτε τον εκπληκτικό δυναμίτη που ανοίγει το album («Rocket Freak»). Το «When The Hammer Comes Down» που κλείνει το album είναι ό,τι καλύτερο έχω ακούσει εδώ και χρόνια από τους Dave Wyndorf & Co. και αποδεικνύει ότι η έμπνευση ακόμα του χτυπάει την πόρτα!

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.