Mother Of Millions: «Είμαστε πέντε μουσικοί από διαφορετικούς κόσμους»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Posted on Μάρτιος 19, 2019, 7:00 πμ
49 secs

Λίγες μέρες πριν από την επίσημη κυκλοφορία και ζωντανή παρουσίαση του νέου album των Mother Of Millions με τίτλο «Artifacts», το rockyourlife.gr συναντήθηκε με τον κιθαρίστα του συγκροτήματος Κώστα Κωνσταντινίδη για μια συζήτηση γύρω από το album και το συγκρότημα, αλλά και με αρκετές δόσεις από θέατρο και λογοτεχνία.

Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από το σημείο που σταματήσαμε πέρυσι, όταν μου είπες εν όψει της παρουσίασης του «Sigma» ότι ο κόσμος που θα ερχόταν να σας δει θα έβλεπε μια οπτικοποιημένη παρουσίαση του album. Να φανταστώ ότι κάτι ανάλογο θα γίνει και φέτος;
Η διαφορά φέτος είναι ότι θα έχουμε λιγότερα visuals, καθώς έχουμε επενδύσει περισσότερο στα φώτα, αλλά σίγουρα θα προσπαθήσουμε και πάλι να βγάλουμε αυτόν τον κινηματογραφικό χαρακτήρα που θέλουμε.

Ακόμα μια σημαντική διαφορά είναι ότι πέρυσι η παρουσίαση έγινε με το «Sigma» να έχει ήδη συμπληρώσει δύο μήνες στα ράφια, ενώ φέτος ο κόσμος έχει μόνο μερικά δείγματα γραφής από το «Artifacts». Ήταν επιλογή σας αυτό;
Τα πράγματα στο νέο δίσκο είναι πολύ πιο οργανωμένα. Όταν είχε κυκλοφορήσει το «Sigma» είχαμε μεν δισκογραφική αλλά δεν είχαμε management. Αυτή τη φορά ένα πεντάμηνο πριν βγει ο δίσκος ήμασταν καθόλα έτοιμοι, ακόμα και σε ό,τι αφορά το σχεδιασμό και το στήσιμο των συναυλιών.

Πέρυσι, στο Temple το στοίχημα το κερδίσαμε και ελπίζουμε να γίνει το ίδιο και τώρα στο Gagarin205

Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στην επιλογή ενός μεγαλύτερου χώρου (σ.σ: Gagarin205) για την παρουσίαση του «Artifacts», δεδομένου ότι ο κόσμος που πέρυσι γέμισε το Temple ήξερε τι να περιμένει, ενώ φέτος υπάρχει και το «άγνωστο»;
Αυτό μπορεί να είναι μια ευχάριστη έκπληξη, μπορεί όμως και να κουράσει, αφού η λογική που θα ακολουθήσουμε και φέτος είναι πρώτα η ενιαία παρουσίαση του «Artifacts», ενώ θα υπάρξει και ένα δεύτερο μέρος με παλαιότερο υλικό. Θα δείξει… Σε ό,τι αφορά τον χώρο, είναι και για εμάς ένα στοίχημα προκειμένου να μετρήσουμε και τη δυναμική μας. Στο Temple το αντίστοιχο στοίχημα το κερδίσαμε και ελπίζουμε να γίνει το ίδιο και τώρα.

Ανεξάρτητα από το θέμα της προσέλευσης, ο μεγαλύτερος χώρος, το μεγαλύτερο stage αποτελεί προϋπόθεση για την υλοποίηση όσων έχετε στο μυαλό σας;
Απόλυτα. Έχουμε πολλές ιδέες σχετικά με το πώς θα αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που μας δίνει τόσο σε ό,τι αφορά το στήσιμο της μπάντας όσο και του φωτισμού.

Να υποθέσω ότι τώρα τα πράγματα θα είναι λίγο πιο «σκοτεινά», ώστε να αποδοθεί η ατμόσφαιρα του «Artifacts»;
Ο φωτιστής μας είναι ο άνθρωπος που κάνει τη σκηνοθεσία στα video clips μας, όπου η αισθητική είναι και εκεί αρκετά σκοτεινή. Η αλήθεια είναι ότι προς αυτήν την κατεύθυνση κινούμαστε αλλά…

…Ας μην τα αποκαλύψουμε όλα τώρα.
Ακριβώς (γέλια).

Μιας και μίλησες για video clip, πώς προέκυψε η συνεργασία με τη θεατρική ομάδα του Δημήτρη Καταλειφού;
Δεν είναι ομάδα, απλά έχουν όλοι τους παίξει μαζί. Ο Καταλειφός έχει παίξει στο παρελθόν με την Μαρία Καλλιμάνη αλλά και με τον Κώστα Βασαρδάνη (οι δύο ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν στο Amber) στο «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» την εποχή που γυρίσαμε το clip για το «Collision». Πρακτικά κάναμε casting. Αποφασίσαμε δηλαδή ποιος ταιριάζει περισσότερο στο σενάριο, τόσο φυσιογνωμικά, όσο και σε κίνηση και ερμηνεία, απευθυνθήκαμε σε αυτούς και δέχτηκαν.

Αντίθετα το βίντεο κλιπ για το «Soma» είναι επικεντρωμένο σε σένα.
Ακριβώς. Όπως και το «Nema», που είναι αμιγώς πιανιστικό και είναι επικεντρωμένο στον Μάκη. Στόχος μας είναι να κάνουμε ένα clip για κάθε κομμάτι και από ένα playthrough video για κάθε μέλος της μπάντας. Αυτή τη στιγμή έχουμε κάνει τέσσερα, δύο από τα οποία είναι playthrough. Μας μένουν λοιπόν ακόμα τρία για να επικεντρώσουμε στους υπόλοιπους.

Το πιο δύσκολο για εμάς ήταν να διαχειριστούμε τη μετάβαση από το «Sigma» στο «Artifacts» χωρίς να επαναληφθούμε

Σε ό,τι έχει να κάνει με τη μουσική κατεύθυνση του album, αυτή η post-rock διάθεση που αποπνέει το «Artifacts» ήταν κάτι, ας πούμε, προσχεδιασμένο; Και πόσο εύκολα πιστεύεις ότι μπορεί να την αγκαλιάσει ο κόσμος;
Όχι, προέκυψε στην πορεία. Οι πρώτες προ-παραγωγές που κάναμε ήταν πιο… πρωτόλεια κιθαριστικές και μας οδηγούσαν σε ένα αποτέλεσμα πολύ πιο aggressive, ακόμα και από το «Sigma». Στην πορεία όμως αυτό που αναδείχτηκε περισσότερο ήταν το ατμοσφαιρικό κομμάτι. Τώρα, το αν και κατά πόσο θα γίνει αποδεκτό είναι μια άλλη ιστορία. Έχουμε διαβάσει κριτικές που αναφέρουν ότι τους λείπει το στοιχείο της έκρηξης, ότι θα ήθελαν να είναι λίγο περισσότερο metal. Σε αντίθεση με εκείνους που αντιλήφθηκαν τον δίσκο σαν όλο και δεν τους ενοχλεί καθόλου η προσέγγισή μας.

Το «Artifacts» πάντως είναι το δεύτερο συνεχόμενο album σας που η ανταπόκριση αγγίζει τα όρια του θαυμασμού. Πώς το διαχειρίζεστε όλο αυτό;
Το πιο δύσκολο για εμάς ήταν να διαχειριστούμε τη μετάβαση από το «Sigma» στο «Artifacts» χωρίς να επαναληφθούμε και χωρίς να κάνουμε κάτι κατώτερο των προσδοκιών. Και εδώ ακριβώς είναι και η πρόκληση, ότι δηλαδή δεν ξέρεις αν αυτό πετύχει ή αν θα έχει ανταπόκριση.

Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για έναν δίσκο για τον οποίο φαίνεται ότι έχετε δουλέψει πολύ.
Αυτό είναι αλήθεια. Και μάλιστα μιλάμε για δουλειά πολύ συμπυκνωμένη, καθώς από την πρώτη συζήτηση γύρω από τις ιδέες μας μέχρι την ολοκλήρωσή του πέρασαν μόλις δύο μήνες. Με τη διαφορά ότι σε μας φάνηκε πολύ περισσότερο, διότι ήμασταν από το πρωί μέχρι το βράδυ στο studio, για τον επιπρόσθετο λόγο ότι έπρεπε να τηρήσουμε και τα deadlines που μας είχαν δοθεί από τη δισκογραφική.

Τόσο μικρό χρονικό διάστημα και με τις κανονικές δουλειές να τρέχουν…
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι μακάρι να ήμασταν εικοσάρηδες για να έχουμε περισσότερες αντοχές. Η διαχείριση της κούρασης και της έλλειψης ύπνου ήταν το πιο δύσκολο. Τώρα, σε σχέση με τις δουλειές μας, ο κανόνας ήταν ότι όποιος μπορεί, όταν μπορεί και για όσο μπορεί είναι στο studio.

Μίλησέ μου λίγο για το concept γύρω από όλο αυτό το τελετουργικό, όπως λέτε, παιχνίδι με τα συναισθήματα.
Με τους στίχους ασχολούμαι εγώ. Κάνω αρχικά μια προεργασία μέσα από ποιήματα και κείμενα άλλων συγγραφέων και μαζί με κάποια δικά μου δημιουργείται το αρχικό πλαίσιο, το οποίο συζητάμε και καταλήγουμε στις θεματικές ενότητες γύρω από τις οποίες θα κινηθεί το concept. Δεν υπάρχουν στίχοι, ούτε τίτλοι τραγουδιών, ούτε μουσική. Είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία θα χτιστεί η μουσική και στο στιχουργικό περιεχόμενο των τραγουδιών.

Τα οποία τελικά μιλάνε για…
Μιλάνε για τον αγώνα της καθημερινότητας, μέσα από το πρίσμα κάποιων εννοιών, όπως είναι η ελπίδα, η θνητότητα, ο φόβος, η πατρίδα, ο πόλεμος, η παράδοση. Όλα αυτά μαζί τα αντιλαμβανόμαστε ως αντικείμενα που παραπέμπουν στα artifacts, τα οποία στην αρχαιότητα ήταν κινητά αντικείμενα με λατρευτική χροιά, που καταλήγουν να σχηματίσουν μια μεγάλη πέτρα σαν αυτή του Σίσυφου περιγράφοντας τον καθημερινό αγώνα του ανθρώπου να κουβαλήσει αυτό το βάρος.

Ποια ήταν τα κείμενα πάνω στα οποία βασίστηκες;
Οι δύο βασικές αναφορές για το «Artifacts» ήταν ένα ποίημα με τίτλο «Πατρίδα» της Κολομβιανής Μαρία Μερσέντες Καράνθα, στο οποίο περιγράφει ένα ερειπωμένο σπίτι όπου οι νεκροί κοιμούνται με τους ζωντανούς, οι ζωντανοί υμνούν τις αποτυχίες τους, ο αέρας σφυρίζει αλλά δεν ξέρεις αν αυτό που ακούς είναι σφαίρες. Μια γλαφυρή αναπαράσταση των τεκταινομένων στη Λατινική Αμερική. Επίσης, κάποια κείμενα του Δημήτρη Δημητριάδη, ενός από τους σημαντικότερους εν ζωή Έλληνες λογοτέχνες και βασικά μια συλλογή μονολόγων με τίτλο «Λήθη» που ήταν αρκετά επιδραστικοί για το concept, κυρίως σε ό,τι αφορά το κομμάτι της θνητότητας.

Όλο αυτό το κράμα των διαφορετικών αναφορών του καθενός από εμάς νομίζω ότι βγαίνει στη μουσική μας

Οι μονολεκτικοί τίτλοι βοηθούν να υπηρετήσετε αυτό το concept;
Νομίζω ότι είναι αυτή η λακωνική διάθεση, να υπάρχει δηλαδή μια έντονη λέξη η οποία παραπέμπει στην βασική έννοια του κομματιού αλλά αφήνει και περιθώρια αμφισημιών. Είναι σαν ένα φορτισμένο ερώτημα στο οποίο ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του απάντηση-ερμηνεία ανάλογα με την οπτική με την οποία αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Αυτός είναι και ο ρόλος της τέχνης γενικότερα, να θέτει ερωτήματα και να οδηγεί τη σκέψη του ακροατή μέχρι κάποιο σημείο.

Ας γυρίσουμε λίγο στο αμιγώς μουσικό κομμάτι. Πόση σχέση έχουν οι Mother Of Millions του «Human» με αυτούς του «Artifacts»;
Το «Human» ήταν ένα στιγμιότυπο της εποχής εκείνης, με κομμάτια που επεξεργαζόμασταν για πολύ καιρό μέχρι να καταλήξουμε σε αυτό που κυκλοφόρησε. Αρκεί να σκεφτείς ότι έχουμε μια εκδοχή του CD που είναι σαν να ακούς άλλη μπάντα. Ήταν η πρώτη μας απόπειρα να δημιουργήσουμε μια ταυτότητα, η οποία τελικά ξεκίνησε να δημιουργείται με το «Sigma». Άλλωστε και σήμερα αν ακούσεις τα δύο albums είναι σαν να ακούς δύο διαφορετικά συγκροτήματα. Βάζοντας όμως και το «Sigma» στην εξίσωση, βλέπεις αυτήν την κλιμάκωση.

Πόσο έχουν συμβάλει τα ακούσματά σας στη διαμόρφωση της μουσικής σας ταυτότητας;
Το ευτύχημα είναι ότι όλοι μας προερχόμαστε από διαφορετικούς κόσμους. Ο Γιώργος ο Προκοπίου έχει μεγαλώσει με grunge, ο Μάκης (σ.σ:. πλήκτρα) έχει πιο σκληρά ακούσματα, ο drummer μας έχει κλασική παιδεία, εγώ είμαι πιο κοντά στο post rock και ο μπασίστας μας κινείται σε πιο progressive μονοπάτια. Όλο αυτό το κράμα των διαφορετικών αναφορών νομίζω ότι βγαίνει στη μουσική μας.

«Ζωή ανάγκης τέχνεργο». Είναι αυτές οι τρεις λέξεις και η αφήγηση που προηγείται όλο το νόημα του «Artifacts»;
Ναι. Ήταν μάλιστα το πρώτο κείμενο που γράφτηκε για το album. Και να σκεφτείς μάλιστα ότι το συγκεκριμένο απόσπασμα αρχικά δεν ήταν να συμπεριληφθεί στο δίσκο. Όταν όμως το ακούσαμε ηχογραφημένο με τη φωνή της Μαρίας Καλλιμάνη και ενταγμένο στο συγκεκριμένο σημείο του «Artefact» μας δημιούργησε μια στιγμιαία ανατριχίλα και είπαμε «εδώ είμαστε»… και τελικά έφτασε να συμπυκνώνει όλο το concept.

Πριν ανανεώσουμε το ραντεβού μας για τις 23/3 λοιπόν, πώς ξημερώνει η επόμενη μέρα μετά την παρουσίαση σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα;
Θα ακολουθήσουν δύο συναυλίες στην Ολλανδία τον Μάιο, πιθανότατα και μία στη Γερμανία, ενώ σχεδιάζουμε τις επόμενες κινήσεις μας από τον Σεπτέμβρη.

Τα «Τέχνεργα» των Mother Of Millions κυκλοφορούν την Παρασκευή 22 Μαρτίου. Την ίδια μέρα το συγκρότημα θα παρουσιάσει το album στη Θεσσαλονίκη, στη σκηνή του Eightball και το Σάββατο 23 Μαρτίου θα κατηφορίσουν στην Αθήνα και στο Gagarin205 με special guests τους Playgrounded.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...