Posted On 20 Μαΐου 2017 By In ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, Προτεινόμενα With 2568 Views

Οι μουσικοί που αυτοκτόνησαν δι’ απαγχονισμού

Ο κόσμος της μουσικής δεν έχει συνέλθει ακόμα από την είδηση της αυτοκτονίας του Chris Cornell και δεν μπορεί να πιστέψει ότι ο τραγουδιστής των Soundgarden και των Audioslave επέλεξε να βάλει τέλος στη ζωή του με έναν τόσο βίαιο τρόπο.

Κανένας δεν γνωρίζει τι ήταν αυτό που οδήγησε τον Cornell στο απονενοημένο διάβημα, αλλά το σίγουρο είναι πως επέλεξε έναν από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους αυτοκτονίας καθώς, σύμφωνα με τα επιδημιολογικά στοιχεία, το ποσοστό θνησιμότητας όσων επιχειρούν να αυτοκτονήσουν με απαγχονισμό ξεπερνά το 70%. Πριν τον  Chris Cornell υπήρξαν και άλλοι μουσικοί που επέλεξαν να δώσουν το ίδιο θλιβερό τέλος, στο σπίτι τους ή σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Το rockyourlife.gr θυμάται 11 από αυτούς.

Κείμενα: Στέλιος Βογιατζάκης, Μπάμπης Καλογιάννης

Pete Ham & Tom Evans – Badfinger (24/4/1975 & 18/11/1983)
Κατά καιρούς πολλά συγκροτήματα έχουν γκρινιάξει ότι η καριέρα τους δεν πήγε όσο καλά περίμεναν, επειδή βρήκαν εμπόδια στο δρόμο τους. Κανένα, ωστόσο, δεν υπήρξε τόσο άτυχο όσο οι Badfinger. Τον Απρίλιο του 1970 έμοιαζαν έτοιμοι να κατακτήσουν τον κόσμο. Ο Paul McCartney και ο George Harrison τους βοηθούσαν, ο δεύτερος δίσκος τους τα πήγαινε περίφημα, και όλα έδειχναν ότι οι τέσσερις Ουαλοί θα μπορούσαν να καλύψουν ως ένα βαθμό το κενό των Beatles. Το μόνο τους λάθος μέχρι τότε -θανάσιμο όπως αποδείχτηκε αργότερα- ήταν ότι δεν είχαν τη διορατικότητα να προβλέψουν πόσο μεγάλη επιτυχία θα είχε στο μέλλον το “Without You”, το οποίο έμεινε ένα απλό album track στο “No Dice”. Και μετά προσέλαβαν τον λάθος μάνατζερ. Σε διάστημα λίγων χρόνων, ο Stan Polley, ένας τύπος που είχε ύποπτες δοσοληψίες και έβαλε σε μπελάδες και άλλα συγκροτήματα, κατάφερε να βάλει στην τσέπη τα χρήματα του συγκροτήματος και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια που έδωσε η Warner Bros ως προκαταβολή για να τους υπογράψει. Τα μέλη των Badfinger βρέθηκαν σχεδόν άφραγκοι και σε αδιέξοδο με τη δισκογραφική εταιρία τους. Ο Pete Ham, ο οποίος είχε ήδη ψυχολογικά προβλήματα, δεν άντεξε και αυτοκτόνησε αφήνονας ένα σημείωμα που έγραφε “ο Stan Polley είναι ένας άκαρδος μπάσταρδος. Θα τον πάρω μαζί μου”.  Το συγκρότημα διαλύθηκε για λίγο, μετά επανασυνδέθηκε, διαλύθηκε ξανά και από το δεύτερο χωρισμό προέκυψαν δύο Badfinger που περιόδευαν ταυτόχρονα. Ήταν μια θλιβερή κατάσταση που είχε θλιβερό τέλος. Στις 18 Νοεμβρίου 1983 ο Tom Evans είχε έναν άγριο τηλεφωνικό καβγά με τον κιθαρίστα Joey Molland για τα καθόλου ευκαταφρόνητα έσοδα του “Without You”. Λίγη ώρα αφού έκλεισε το τηλέφωνο, ο Evans κρεμάστηκε από ένα δέντρο στον κήπο του σπιτιού του.

Phil Ochs (9/4/1976)
Στο εξώφυλλο του album “Rehearsals For Retirement” του 1969 βλέπουμε μια φωτογραφία του τάφου του Phil Ochs με χρονολογία και τόπο θανάτου το Σικάγο του 1968. Για τον Ochs όλα τελείωσαν τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς στις αιματηρές διαδηλώσεις που είχαν γίνει στο Σικάγο κατά τη διάρκεια του συνεδρίου των Δημοκρατικών. Οι δολοφονίες των αδερφών Kennedy και του Martin Luther και η επικείμενη εκλογή του Richard Nixon είχαν πληγώσει τον αριστερό Ochs, ο οποίος έβλεπε τα πάντα γύρω του να γκρεμίζονται. Η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων κατά του πολέμου του Βιετνάμ και η σύλληψη του στο Σικάγο ήταν άλλο ένα δυνατό χτύπημα για τον ιδεολόγο συνοδοιπόρο του Bob Dylan, ο οποίος δεν έγραφε απλά folk τραγούδια αλλά μουσικά ρεπορτάζ.

Μέτα τα γεγονότα του Σικάγο, η ζωή του Ochs, ο οποίος έπασχε από διπολική διαταραχή, πήρε την κάτω βόλτα και έγινε ακόμα χειρότερη όταν έμαθε ότι το καθεστώς Πινοσέτ δολοφόνησε τον στενό φίλο του και σπουδαίο μουσικό της Χιλής, Victor Jara. Στο ήδη βεβαρυμένο ιστορικό του προστέθηκε η ανεξέλεγκτη κατανάλωση αλκοόλ, η οποία οδήγησε σε παραισθήσεις και έκανε τον Ochs να δημιουργήσει μια δεύτερη προσωπικότητα τον John Butler Train. Νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική και ξεκίνησε φαρμακευτική αγωγή την διπολική διαταραχή αλλά τελικά αυτοκτόνησε στο σπίτι της αδερφής του.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι, λόγω της κατάστασης της υγείας του, κανένας δεν του έδινε σημασία όταν έλεγε ότι θα τον μανατζάρει ο Colonel Tom Parker ή ότι το FBI και η CIA τον παρακολουθούν. Σε ένα από αυτά είχε δίκιο. Λίγα χρόνια μετά το θάνατο του, αποκαλύφθηκε ότι το FBI του είχε φτιάξει ένα φάκελο 500 σελίδων.

Ian Curtis – Joy Division (18/5/1980)
Έχουν ειπωθεί όλα σχεδόν για τους Joy Division, του πρωτεργάτες της post-punk έκρηξης στην Αγγλία και στο Μάντσεστερ συγκεκριμένα, με το ντεπούτο τους Unknown Pleasures και το Closer του 1980 να έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την παγκόσμια ποπ κουλτούρα, πρόσφατα είδαμε μέχρι και στο Ελληνικό κοινοβούλιο έναν βουλευτή με μπλούζα το εξώφυλλο του ντεμπούτου. Ο χαρισματικός Ian Curtis, ο άνθρωπος που ίσως ήταν η προσωποποίηση της μετεφηβικής μελαγχολίας στη μουσική, πριν έρθει ο Cobain αργότερα, θα ζωγραφίσει με τη φωνή του ύμνους όπως το πασιγνωστο Love Will Tear Us Apart και το αγαπημένο στην Ελλάδα Heart & Soul. Πίσω από το βάθος της φωνής κρυβόταν ο αγώνας του Curtis για να αντιμετωπίσει την κατάθλιψη και τις επιληπτικές κρίσεις. Στις 18 Μαίου του 1980, θα ακούσει στη διαπασών το The Idiot album του Iggy Pop και στη συνέχεια θα κρεμαστεί στην κουζίνα του. Η γυναίκα του θα βρει το πτώμα την επόμενη μέρα και θα συνειδητοποιήσει ότι ο Curtis χρησιμοποίησε το σκοινί της απλώστρας των ρούχων. Οι New Order θα είναι η φυσική συνέχεια των Joy Division και παρόλα τα hits που κατά καιρούς μας έδωσαν, η προσωπικότητα του Ian Curtis θα επισκιάζει μέχρι σήμερα την καριέρα τους.

Richard Manuel – The Band (4/3/1986)
Ο Robbie Robertson ήταν ο εγκέφαλος, ο Levon Helm, ο Rick Danko και ο Garth Hudson ήταν σπουδαίες μουσικές προσωπικότητες, αλλά η ψυχή αυτής της τεράστιας μπάντας, που άνοιξε νέους δρόμους στο αμερικάνικο rock, ήταν ο Richard Manuel. Ο πιανίστας και τραγουδιστής των Band ήταν επίσης μια εκρηκτική προσωπικότητα που έζησε το rock lifestyle όσο ελάχιστοι. Η ηρωίνη, η κοκαϊνη και το άφθονο αλκοόλ –λέγεται ότι έφτασε να πίνει οκτώ μπουκάλια Grand Marnier την ημέρα- δεν διέλυσαν μόνο τον ίδιο αλλά διατάραξαν και τις ισορροπίες στο συγκρότημα. Οι Band διαλύθηκαν για πρώτη φορά το 1976, μετά από μια συναυλία που απαθανάτισε ο Martin Scorsese στο ιστορικό “The Last Waltz”. Μερικά χρόνια αργότερα, και αφού ο Manuel είχε αποτοξινωθεί, το συγκρότημα επανήλθε χωρίς τον Robertson. Στις 4 Μαρτίου 1986 , μετά από μια συναυλία στη Florida, ο Manuel ευχαρίστησε τον Hudson για τα “25 χρόνια καταπληκτικής μουσικής” και επέστρεψε στο ξενοδοχείο. Εκεί συνάντησε τον Helm και αφού συζήτησαν για μουσική και ταινίες του είπε ότι θα πήγαινε για λίγο στο δωμάτιο του. Δεν ξαναβγήκε ποτέ. Το επόμενο πρωί η σύζυγος του τον βρήκε απαγχονισμένο. Δίπλα του υπήρχε ένα άδειο μπουκάλι Grand Marnier και μερικά γραμμάρια κοκαϊνης. “Ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια δεν θα πιστέψω ότι το έκανε επίτηδες. Δεν υπήρχαν ενδείξεις ότι ήθελε να αυτοκτονήσει. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι επρόκειτο για ένα ηλίθιο ατύχημα” είπε ο Rick Danko λίγες μέρες αργότερα.

Chris Acland – Lush (17/10/1996)
Ο ντράμερ των Lush βρισκόταν πάντα σε δεύτερο πλάνο, αφού ο φακός εστίαζε συνεχώς στην Miki Berenyi και την Emma Anderson. Ακόμα και αν περνούσε απαρατήρητος, η ζωή σε ένα συγκρότημα δεν του ταίριαζε.  Σε συνέντευξη του στο Select είχε πει ότι “πέρασα μια φάση που αισθανόμουν άχρηστος. Δεν έκανα τίποτα στη ζωή μου και περίμενα από τους άλλους να κάνουν πράγματα για εμένα, επειδή εγώ δεν γράφω τραγούδια. Και δεν ήθελα να συνεχίσω να ζω σαν φοιτητής. Όταν πλησιάζεις τα 30 θέλεις να ξεφύγεις από αυτό. Η ύπαρξη σου είναι αναξιοπρεπής όταν είσαι σε ένα συγκρότημα. Μετά από λίγο καιρό σε κάνει να αισθάνεσαι κάλπικος”. Ούτε η επιτυχία που γνώρισαν οι Lush με το “Lovelife” τον έκανε να αλλάξει γνώμη. Μετά από μια εξαντλητική και όχι ιδιαίτερα πετυχημένη περιοδεία στις ΗΠΑ με τους Gin Blossoms, οι Lush επέστρεψαν στην Αγγλία με κομμένα φτερά και ο Acland βρέθηκε ξανά αντιμέτωπος με την κατάθλιψη. Έφυγε από το Λονδίνο και πήγε στο σπίτι των γονιών του, όπου αυτοκτόνησε στις 17 Οκτωβρίου 1996. Το συγκρότημα διαλύθηκε αμέσως μετά τον θάνατο του.

Michael Hutchence – INXS (22/11/1997)
Λίγο πολύ γνωρίζουμε για τους INXS, τη μεγάλη αυτή μπάντα από την Αυστραλία που με σκληρή δουλειά και άλλο τόσο σκληρή προώθηση και επιμονή, κατάφεραν και έγιναν από τα πλέον hot ονόματα στα 80s, στη σκηνή για την οποία συνηθίσαμε να χρησιμοποιούμε και το pop και το rock για να την περιγράψουμε. Συνεχής δισκογραφική παρουσία και ένα τεράστιο breaktrough με τον δίσκο Kick του 1987. Θα ξεχωρίσει φυσική η ηγετική φιγούρα του Michael Hutchence πίσω από το μικρόφωνο, αυτού του ομορφόπαιδου που όσο poser και σεξουαλικός ήταν με την καλή έννοια, άλλο τόσο ζεστή και ώριμη ήταν η φωνή του που έντυνε τη μουσική των INXS. Σχέση με το super model Helena Christenssen, σχέση με την παρουσιάστρια της τηλεόρασης Paula Yates, διαμάχες για κηδεμονία παιδιών με τον Bob Geldof πρώην σύντροφο της Yates, αρχετυπικό ροκσταριλίκι με τις αυθεντίες και τα κλισέ του. Driving under the influence, ναρκωτικά. μπλεξίματα με το νόμο. Και φυσικά κατάθλιψη. Που θα οδηγήσει στην αυτοκτονία του Hutchence στο δωμάτιο 524 του Ritz Carlton στο Σίδνει. Και σαν καλό ροκ παραμύθι που δε σέβεται τον εαυτό του, οι INXS έστησαν reality show αργότερα τύπου X-Factor για να βρούνε τον αντικαταστάτη του. Ήταν αναντικατάστατος. Απλά τότε δεν το ήξεραν.

Rozz Williams – Christian Death (1/4/1998)
Οι Christian Death ήταν πάντα ένα συγκροτήματα που δίχαζε. Ανεξάρτητα όμως από τη γνώμη που μπορεί να έχει κάποιος γι’ αυτούς και τον αραχνιασμένο gothic κόσμο τους, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Rozz Williams πίστευε κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα του. Σύμφωνα τον Ron Athey, ο οποίος ήταν σύντροφος του για μια τριετία, ο Williams ήταν “ένας αληθινός ρομαντικός που θυσίασε τη φυσιολογική ζωή, την ευτυχία και την υγεία του για χάρη του καλλιτεχνικού οράματος και ένας άνθρωπος που καταστράφηκε από τους δαίμονες του”. O Athey είπε επίσης ότι ο τραγουδιστής των Christian Death είχε εμμονή με το 1334, τη χρονιά στην οποία ο Μαύρος Θάνατος είχε φτάσει στη μεγαλύτερη έξαρση του, και ήταν λογικό να αυτοκτονήσει στα 34 του.

Την παραμονή του θανάτου του, ο Williams έβλεπε με τον φίλο του, Ryan Wildstar, ένα biopic της διάσημης χορεύτριας Isadora Duncan. Ο Wildstar αποφάσισε να πάει για ύπνο πριν τελειώσει η ταινία και ο Williams διαμαρτυρήθηκε λέγοντας του ότι θα χάσει το τέλος. “Ξέρω ότι η Duncan πέθανε επειδή την έπνιξε το μαντήλι της που πιάστηκε στη ρόδα του αυτοκινήτου” απάντησε ο Wildstar. Την επόμενη ημέρα τον βρήκε απαγχωνισμένο στην κρεβατοκάμαρα του. Ο Williams άφησε σε ένα τραπεζάκι διάφορα προσωπικά αντικείμενα του, μεταξύ των οποίων ήταν η κάρτα Ταρώ “Ο Κρεμασμένος”.

Screaming Lord Sutch (16/6/1999)
Αν είναι να διαλέξει ο King Diamond τους τρεις αγαπημένους του καλλιτέχνες, ο Βρετανός Screaming Lord Sutch θα είναι σίγουρα μέσα σ’αυτούς. Μεγαλωμένος χωρίς πατέρα και με τη μητέρα του να τα βγάζει δύσκολα πέρα, θα ζήσει όλη την έκρηξη του ροκ στην Αγγλία από πρώτο χέρι. Πρωτεργάτης του Shock Rock, έθεσε μαζί με τον Arthur Brown τις βάσεις ώστε να γίνει αποδεκτή η εκκεντρική θεατρικότητα στις συναυλίες και στη ροκ έκφραση. Αυτοσαρκαστικός ο ίδιος του, παραδεχόταν ότι δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο φωνητικό ταλέντο, παρόλα αυτά κλασικές έχουν μείνει οι εμφανίσεις του ως Jack The Ripper ενώ μέχρι κι οι White Stripes έχουν εκφράσει την εκτίμηση τους διασκευάζοντας τον. Ταυτόχρονα είχα σημαίνοντα ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας και παρόλο που δεν εκλέχθηκε ποτέ σε κάποιο ιδιαίτερο αξίωμα, απολάμβανε τον σεβασμό τόσο των Torries, όσο και των Liberals και των Εργατικών. Όλα αυτά φυσικά δεν ήταν αρκετά ώστε να καταπολεμήσει την μανιοκατάθλιψη που τόσο τον ταλαιπωρούσε. Και αυτό που δε θα ξεπερνούσε ποτέ ήταν ο θάνατος της μητέρας του το 1997, παραμονές των Εθνικών εκλογών. Ο Screaming Lord Sutch θα βρεθεί κρεμασμένος στις 16 Ιουνίου του 1999.

Stuart Adamson – The Skids / Big Country (16/12/2001)
Οι Skids ήταν μια μπάντα στα τέλη της δεκαετίας του 70 η οποία ανέβηκε στο άρμα του punk και εξείρε την προσφορά της Σκωτίας στο συγκεκριμένο είδος. Το single Into The Valley θα σταθεί η μεγαλύτερη τους στιγμή και η μπάντα θα διαλυθεί το 1982. Ο κιθαρίστας Stuart Adamson θα ξεχωρίσει και μετά τη διάλυση των Skids θα προχωρήσει στο σχηματισμό των Big Country, ενός ιδιαίτερου σχήματος που θα ακούγεται σαν μια πιο σκληρή έκδοση των Duran Duran, με επιρροές από τη folk μουσική. Ο Adamson ήταν ο ιθύνων νους για τη μπάντα η οποία θα ηχογραφούσε και θα περιόδευε ασταμάτητα μέχρι και το 1999. Παρόλο όμως την γέννηση των δύο παιδιών του στα 80s θα αντιμετώπιζε πολλά προσωπικά προβλήματα, ενώ θα είχε θέμα και με το αλκοόλ με αποτέλεσματα να παρακολουθήσει ουκ ολίγες συνεδριάσεις των Ανώνυμων Αλκοολικών. Στις 16 Δεκεμβρίου του 2001 θα βρεθεί νεκρός στη ντουλάπα του δωματίου του στο Best Western Plaza Hotel στη Honolulu. Θα έχει κρεμαστεί με ηλεκτροφόρο καλώδιο. Παρόλο που δεν κατάφερε να αναγνωριστεί όσο θα ήθελε εν ζωή, διάφοροι καλλιτέχνες θα πλέξουν το εγκώμιο του μετά θάνατον, όπως ο The Edge των U2 και οι Green Day που θα διασκευάσουν το The Saints Are Coming των Skids για φιλανθρωπικό σκοπό.

Dave Lepard – Crashdiet (13/1/2006)
Εκ Σουηδίας ορμώμενοι και εκπροσωπόντας το μουσικό είδος που έχει ίσως λοιδωρηθεί περισσότερο από κανένα άλλο στην ιστορία του ροκ τουλάχιστον, έκαναν μεγάλο θόρυβο γύρω από το όνομα τους το 2005 καθώς όλοι λέγανε ότι το glam ήταν αυτό που λέμε «back with a vengeance». Ο δίσκος Rest In Sleaze ήταν κορυφή, με το Riot In Everyone να είναι σίγουρα το Youth Gone Wild της δικιάς μου γενιάς των 30+. Κι όλα αυτά χάρις στον χαρισματικό frontman Dave Lepard που σαν ένα υποτιθέμενο μπάσταρδο του Michael Monroe πήρε το sleaze glam από το χέρι και φαινόταν να το οδηγεί ξανά στη δόξα. Δυστυχώς η ιστορία θα γραφόταν πολύ διαφορετικά. O Lepard βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του στις 20 Ιανουαρίου το 2006, με την ιατροδικαστική εξέταση να δείχνει ότι η αυτοκτονία έλαβε χώρα περίπου στις 13 του μηνός. Οι ενδείξεις έδειχναν κατάθλιψη κάτι που σύμφωνα με μαρτυρίες, ο Lepard έκρυψε τόσο από την οικογένεια του όσο κι από τους φίλους του. Ήταν μόλις 25 χρονών. Η μπάντα ένα μήνα μετά τον τίμησε σε ένα ειδικό live, αποφάσισε προσωρινά να διαλυθεί αλλά με τα πολλά προσέλαβαν νέο τραγουδιστή συνεχίζοντας να ηχογραφούν μέχρι σήμερα. Λίγο να ακούσεις το ντεμπούτο πάντως καταλαβαίνεις, πως αν ζούσε ο Lepard τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά.

rockyourlife.gr

ROCK YOUR LIFE TEAM THE ROCK DAILY POST