Διανύοντας τη Μεγάλη Εβδομάδα καταλήγουμε στο εξής συμπέρασμα: Το Πάσχα χρειάζεται το δικό του χαρακτηριστικό soundtrack

Ναι σίγουρα τη Μεγάλη Εβδομάδα τη χαρακτηρίζει το πένθος οπότε η μουσική δεν είναι ίσως η πιο σωστή επιλογή και σίγουρα υπάρχει και ο εγχώριος πασχαλινός σταρ Πέτρος Γαϊτάνος, αλλά πόσο Γαϊτάνο μπορεί να αντέξει κάποιος; Το rockyourlife.gr έψαξε στα άδυτα της δισκογραφίας και μάζεψε μερικά τραγούδια για να φτιάξει ένα soundtrack, που θα μπορούσε να «ντύσει» το χριστιανικό δράμα των ημερών. Διαβάστε παρακάτω τις πέντε επιλογές.

White Rabbit – Jefferson Airplane (Surrealistic Pillow, 1967)
Πάσχα χωρίς λαγούς γίνεται; Όχι βέβαια, καθώς ο θρύλος θέλει τους λαγούς, συχνά ντυμένους με μικροσκοπικά ρούχα, να κουβαλάνε στα καλά παιδιά αυγά, γλυκά και δώρα για το Πάσχα (κάτι αντίστοιχο με τον Άγιο Βασίλη). Το έθιμο του πασχαλινού λαγού πρωτοεμφανίστηκε στη Γερμανική παράδοση το 17o αιώνα, και έχει τις ρίζες του σε παγανιστικές αντιλήψεις, όπου οι λαγοί ήταν σύμβολα γονιμότητας και μαζί με τα αυγά συμβόλιζαν το ξύπνημα της φύσης, μετά το χειμώνα. Με την ίδια μορφή (άσπρος και ντυμένος με μικροσκοπικό σακάκι) εμφανίζεται επίσης και στο, όχι και τόσο, παιδικό παραμύθι του Lewis Carroll «Η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων» όπου είναι ουσιαστικά αυτός που ακολούθησε η Αλίκη και έπεσε στην τρύπα που την οδήγησε στο μαγικό κόσμο. Από αυτόν το λαγό, εμπνεύστηκε η Grace Slick των Jefferson Airplane το 1967 το τραγούδι «White Rabbit». Το κομμάτι έγινε τελικά ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια του psychedelic rock, και όχι άδικα, καθώς οι στίχοι του μας μιλάνε για κάμπιες που καπνίζουν ναργιλέ, μανιτάρια που σου ταρακουνάνε το μυαλό, χάπια που σε ψηλώνουν και σε μικραίνουν. Η ίδια η Slick δήλωσε μετά από χρόνια ότι εμπνεύστηκε τους στίχους αφού είχε πάρει LSD και άκουγε επί 24 ώρες το άλμπουμ «Sketches Of Spain» του Miles David μέχρι που «έκαψε τον εγκέφαλο της».

Sheep – Pink Floyd (Animals, 1977)
Ένα άλλο ζώο το οποίο πρωταγωνιστεί αυτές τις μέρες, είναι το αρνί, ειδικότερα την Κυριακή του Πάσχα, αφού στο πασχαλινό τραπέζι δίνουν και παίρνουν οι χαρακτηρισμοί όπως «λουκούμι το αρνί», «μήπως βγήκε πολύ αλμυρή η πέτσα;», «ήθελε λίγο ψήσιμο ακόμη» κ.ά. Το έθιμο του ψητού αρνιού είναι δανεικό από την Ιουδαϊκή παράδοση. Πιο συγκεκριμένα, οι Ιουδαίοι σκλάβοι στην Αίγυπτο, «θυσίασαν» ένα αρνί, και με το αίμα του έβαψαν τις πόρτες τους, έτσι ώστε ο Θεός που θα πέρναγε με σκοπό να εξολοθρεύσει τα πρωτότοκα των ανθρώπων και των ζώων στην Αίγυπτο, βλέποντας το αίμα θα προσπέρναγε το σπίτι. Στη συνέχεια έψησαν το αρνί και αφού το έφαγαν, έφυγαν από την Αίγυπτο για τη γη της επαγγελίας (αυτό είναι το ιουδαϊκό Πάσχα). Στη χριστιανική παράδοση, ο αμνός συμβολίζει τον αθώο που θυσιάζεται για να σώσει τους άλλους, ή τους πιστούς που ως πρόβατα χρειάζονται έναν «ποιμένα» για να τους καθοδηγεί. Με αυτή τη δεύτερη εκδοχή συμφωνεί και ο πολιτικά ανήσυχος Roger Waters, ο οποίος χρησιμοποιεί το χαρακτηρισμό «πρόβατα» για εκείνους τους πολίτες οι οποίοι δεν έχουν δική τους άποψη, δίνοντας στους ισχυρούς «ποιμένες» το δικαίωμα να τους κακομεταχειρίζονται. Την άποψη του αυτή την εμπλούτισε με μερικούς παραμορφωμένους στίχους της Καινής Διαθήκης, την έντυσε με μουσική, και μας έδωσε το κομμάτι «Sheep».

The Judas Kiss – Metallica (Death Magnetic, 2008)
Ο Ιούδας Ισκαριώτης, αποτελεί μια από τις σημαντικές μορφές του Πασχαλινού δράματος. Άλλωστε αν δεν ήταν αυτός να προδώσει τον Ιησού, μπορεί τα πράγματα να μην είχαν πάρει τη γνωστή τροπή. Ο Ιούδας λοιπόν, αφού τα συμφώνησε με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, πρόδωσε με ένα φιλί τον δάσκαλο του, και τον έστειλε στη φυλακή, και όλα αυτά για το ευτελές ποσό των τριάντα αργυρίων (σημερινά 200 ευρώ). Η ιστορία θέλει τον Ιούδα να επιστρέφει τα αργύρια και κυνηγημένος από τις τύψεις να αυτοκτονεί. Από τότε το όνομα του έγινε συνώνυμο του προδότη, του ξεπουλημένου, του άπληστου και άλλων παρόμοιων χαρακτηρισμών, αλλά επίσης έγινε και έμπνευση για πίνακες ζωγραφικής, βιβλία, τραγούδια. Ένα από αυτά είναι και το «The Judas Kiss» των Metallica, το οποίο αφηγείται τη μάχη που δίνει κάποιος με τους δαίμονες του, και το δέλεαρ να πουλήσει την ψυχή του για να ησυχάσει. Το κομμάτι βρίσκεται στο «Death Magnetic», στην προσπάθεια της μπάντας να επιστρέψει στα παλιά metal λημέρια της.

https://www.youtube.com/watch?v=7mK3LHSg0jY

Pilate – Pearl Jam (Yield, 1998)
Μιλώντας για μορφές του Πασχαλινού δράματος, δεν πρέπει να παραλείψουμε τον Πόντιο Πιλάτο. Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν ο έπαρχος της Ιουδαίας, και εκείνος που επικύρωσε τη θανατική καταδίκη του Ιησού. Ο Πόντιος Πιλάτος μυρίστηκε ότι κάτι δεν πάει καλά με την καταδίκη, και σαν δίκαιος έπαρχος που ήθελε να είναι, έθεσε στο λαό το ερώτημα: Ιησού ή Βαραββά, και ο όχλος από κάτω διάλεξε να απελευθερωθεί ο Βαραββάς, σεσημασμένος κακοποιός και δολοφόνος. Τότε ήταν που είπε και την γνωστή φράση «νίπτω τας χείρας μου» και αποποιήθηκε κάθε ευθύνης. Για το τέλος του Πόντιου Πιλάτου υπάρχουν αρκετές εκδοχές. Μια από τις ιστορίες τις οποίες ενέπνευσε, λέει ότι ο Πιλάτος αυτοεξορίστηκε στην κορυφή ενός βουνού και ζούσε εκεί με το σκύλο του. Με αυτή την εκδοχή, η οποία περιέχεται στο βιβλίο «The Master Αnd Margarita» του Mikhail Bulgakov ταυτίστηκε σε μια περίοδο αβάσταχτης μοναξιάς ο μπασίστας των Pearl Jam, Jeff Ament και έγραψε τους στίχους για το τραγούδι «Pilate» το οποίο περιέχεται στον δίσκο «Yield».

Personal Jesus- Johnny Cash (American IV: The man comes around, 2002) Depeche Mode (Violator, 1990)
Φτάνοντας στο τέλος, αφήσαμε τον πρωταγωνιστή των ημερών, ο οποίος σαν γνήσιος super star άφησε το μάταιο τούτο κόσμο με τρόπο θεαματικό, αναστήθηκε και αναλήφθηκε στους ουρανούς. Ο Χριστός Ανέστη λοιπόν και είναι πολλοί εκείνοι που τον λατρεύουν, και άλλοι πολλοί που τον μισούν. Την λατρεία ενός πιστού προς τον Ιησού διέκρινε ο Martin Gore των Depeche Mode, όταν διάβαζε τα λόγια αγάπης που έγραφε η Priscilla Presley για τον Elvis στην αυτοβιογραφία της, και έγραψε το «Personal Jesus» το 1990. Μια δεκαετία αργότερα, οι στίχοι έπεσαν στα χέρια του Johnny Cash, ο οποίος αποφάσισε ότι θα τους δώσει το χαρακτήρα ενός gospel τραγουδιού, έβαλε τον John Frusciante να κάνει τα μαγικά του με την κιθάρα, και μας έδωσε το περίφημο, πιο southern, cover του ήδη κλασσικού των Depeche Mode.

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Μένει στην Αθήνα τα τελευταία 14 χρόνια. Αγαπάει τα ξωτικά όλων των φυλών, τον Batman, τον Tarantino, τους Pink Floyd και τον Nick Cave. Στο Game of Thrones είναι με τους Stark και σίγουρα δεν έχει ξεπεράσει ακόμη το θάνατο του Nedd Stark στον πρώτο κύκλο. Θα ήθελε να μένει στην άκρη μιας λίμνης σε ένα πέτρινο σπίτι στη Σκωτία.