Μπορούν οι Greta Van Fleet να γίνουν το next big thing της rock;

R NEWS TEAM
Posted on Φεβρουάριος 04, 2019, 6:50 πμ
20 secs

Αναλύουμε το φαινόμενο των Αμερικανών rockers.

Την ώρα που σχεδόν το σύνολο του μουσικού Τύπου, αφιερώνει τόνους μελανιού αναλύοντας το φαινόμενο Greta Van Fleet, δύο συντάκτες του rockyourlife.gr αποφάσισαν να επιδοθούν σε ένα «μπρα ντε φερ» για χάρη του συγκροτήματος που μέσα σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια πολύ ισχυρή οπαδική βάση αλλά και μια εξίσου ηχηρή στρατιά από πολέμιους, χωρίς μάλιστα κανείς από τους δύο να ταυτίζεται αυστηρά με τη μία ή την άλλη πλευρά.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΟΓΙΑΤΖΑΚΗΣ: Το rock θα σωθεί από αυτούς που κοιτούν μπροστά, όχι πίσω

«Can Greta Van Fleet save Rock & Roll»”, «3 Brothers, Best Friend Make Rock Relevant Again», «Will Greta Van Fleet really Save Rock again?», «Greta Van Fleet didn’t save rock. They confirmed its death». Αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα των τίτλων που επιστρέφει το Google αν το ρωτήσεις τι παίζει με το συγκρότημα από το Michigan που φαίνεται να έχει κερδίσει τις καρδιές των Αμερικάνων και όχι μόνο.

Φυσικά δεν είναι μόνο οι γραφιάδες του μουσικού τύπου που αναλύουν μέχρι εξαντλήσεως το φαινόμενο Greta Van Fleet. Μουσικοί που ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να είσαι superstar, όπως ο Slash, o Billy Corgan και ο Gene Simmons, μιλούν με τα καλύτερα λόγια για αυτούς και τους ανοίγουν διάπλατα όλες τις πόρτες, ενώ η κουβέντα και το namechecking έχουν επεκταθεί πέρα από τα στενά όρια του κόσμου της μουσικής. Πριν από λίγες μέρες άκουσα το όνομα τους από Αμερικάνους αθλητικούς δημοσιογράφους την ώρα συζητούσαν για τα play offs του NFL.

Ο θόρυβος δεν είναι παράλογος. Με τον πρώτο δίσκο τους οι Greta Van Fleet σκαρφάλωσαν πολύ γρήγορα στις υψηλότερες θέσεις του Billboard και μετακόμισαν από τα clubs στις αρένες. Για πολλούς είναι η ένεση αδρεναλίνης που χρειαζόταν το rock για γίνει ξανά συναρπαστικό ή πολύ απλά, όπως διαβάσατε στους τίτλους της αρχής, οι σωτήρες του. Και, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, το «Anthem Of The Peaceful Army» είναι αληθινά καλό, αν αποφασίσεις να αγνοήσεις τον ελέφαντα στο δωμάτιο: τους Led Zeppelin.

Εγώ δεν μπορώ προσποιηθώ ότι το δωμάτιο είναι άδειο και για αυτό μάλλον κλίνω προς την άποψη του Robert Plant, ο οποίος αντιμετώπισε σε πρόσφατη συνέντευξη του τους Greta Van Fleet με μια ελαφριά ενόχληση. O Plant δεν συμπάθησε ποτέ τους αντιγραφείς των Led Zeppelin, όπως θυμούνται πολύ καλά οι Kingdom Come και ο David Coverdale. Και όπως φαίνεται ακόμα δεν τους συμπαθεί ιδιαίτερα, από τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος κάνει στην προσωπική του καριέρα ό,τι είναι δυνατό για να αποστασιοποιηθεί από αυτούς.

Ο τραγουδιστής των Led Zeppelin δεν φοβάται μην του κλέψει κάποιος το στέμμα, ούτε νοιάζεται ιδιαίτερα για το μέλλον ή τη σωτηρία του rock. Βλέπει όμως το προφανές. Ούτε οι Greta Van Fleet ούτε κανένας άλλος μπορεί να γίνει αληθινά σημαντικός ανακυκλώνοντας τις συνταγές ενός ηρωικού αλλά μακρινού παρελθόντος. Το να αντιγράφεις τους Led Zeppelin το 2018, ακόμα κι αν το κάνεις με στιλ, μοιάζει περισσότερο με απόδειξη συνθετικής ανωριμότητας και έλλειψης φρέσκων ιδεών παρά με οτιδήποτε σχετικό με Σωτήρες.

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι το rock χρειάζεται σωτηρία -μια άλλη, πολύ μεγάλη κουβέντα- αυτή θα έρθει από κάποιον ο οποίος θα έχει το βλέμμα στο παρόν και το μέλλον και όχι μισό αιώνα πίσω. Η ιστορία αυτής της μουσικής έχει γραφτεί από τολμηρούς οραματιστές και μοναδικές προσωπικότητες που απευθύνονταν κατά κύριο λόγο στους έφηβους και τους νέους ενήλικες κάθε εποχής. Τους Greta Van Fleet δεν θα τους κατανοήσουν τόσο αυτοί όσο οι μπαμπάδες και οι μαμάδες τους που θα βρουν μια διέξοδο για να θυμηθούν τα νιάτα τους. Αυτό δεν είναι κακό, αλλά με κανένα τρόπο δεν ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της μουσικής.

Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε τους Greta Van Fleet ήσυχους και να μην φορτώνουμε τους ώμους τους με υπερβολικές προσδοκίες που μόνο κακό θα τους κάνουν. Ας τους αφήσουμε να πουλήσουν εκατομμύρια και να γεμίσουν γήπεδα. Ας τους δεχτούμε ως ένα καλό και πετυχημένο νέο rock συγκρότημα, σε μια περίοδο που αυτά σπανίζουν. Αλλά ας μη χάσουμε το μέτρο και ας συνειδητοποιήσουμε ότι το 2019 η μουσική χρειάζεται κάτι διαφορετικό από αυτό που χρειαζόταν το 1971.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ: Να φέρουν τη δική τους γενιά σε επαφή με το κλασικό rock

Το όνομά τους φιγουράρει στο εξώφυλλο του τελευταίου τεύχους του Classic Rock. Από μόνο του βέβαια το γεγονός αυτό θα μπορούσε εύκολα να προσπεραστεί, όμως εδώ δεν μιλάμε για ένα οποιοδήποτε τεύχος του περιοδικού που σε πείσμα των καιρών επιμένει να κρατάει ψηλά τη σημαία του έντυπου μουσικού -και δη rock- Τύπου. Βλέπετε, τον Ιανουάριο του 2019 συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ των Led Zeppelin και οι ιθύνοντες του περιοδικού αποφάσισαν να το γιορτάσουν την ημερομηνία-ορόσημο κυκλοφορώντας ένα διπλό τεύχος, με τα δύο εξώφυλλα να είναι αφιερωμένα, το ένα στο συγκρότημα που όρισε το κλασικό ροκ και το άλλο στους Greta Van Fleet, τους οποίους πολλοί, για την ακρίβεια πάρα πολλοί, ήδη αντιμετωπίζουν ως το αύριο του είδους. Ενός είδους που αναζητά (;) εδώ και χρόνια από κάπου να πιαστεί.

Σε μια εποχή που λίγο έως πολύ όλα κάτι θυμίζουν, μια παρέα 20χρονων αποτελούμενη από τρία αδέλφια και τον κολλητό τους, με επιρροές από δισκογραφία που οι περισσότεροι από εμάς καλά καλά δεν είχαμε ακούσει στα 30 μας, εμφανίστηκαν (σχεδόν) από το πουθενά και κυκλοφόρησαν ένα δίσκο που από τις πρώτες κιόλας νότες έκανε πολλά φρύδια να ανασηκωθούν.

Μόλις λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του «Anthem Of The Peaceful Army» οι Greta Van Fleet μετρούν ήδη τέσσερις υποψηφιότητες στα φετινά Grammy, οι οποίες βέβαια αφορούν το «From The Fires» του 2017, όμως ο πανικός που ήδη προκαλεί το full length ντεμπούτο τους είναι εξαιρετικά πιθανό να μετρήσει πολύ περισσότερο. Την ίδια ώρα το όνομά τους φιγουράρει πολύ ψηλά στα billing μεγάλων φεστιβάλ, σε θέσεις αντιστρόφως ανάλογες της φτωχής (αριθμητικά) δισκογραφικής τους παρουσίας.

Αν όλα αυτά συνδυαστούν με λόγια θαυμασμού που έχουν κατά καιρούς βγει από το στόμα προσωπικοτήτων που η άποψή τους βαρύνει πολύ περισσότερο από τη δική μας (πολύ πρόχειρα και χωρίς καμία αναζήτηση θα θυμηθώ τον Slash, τον Gene Simmons και τον Alex Lifeson), μπορείς πολύ εύκολα να σκεφτείς «…και ποιος είμαι εγώ που θα υποστηρίξω το αντίθετο;».

Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι τα επιχειρήματα περί του αντιθέτου δεν στέκουν. Και εδώ ακριβώς είναι ο μεγάλος κίνδυνος και το μεγάλο στοίχημα ταυτόχρονα για τους Greta Van Fleet: ότι με την ίδια ευκολία που κάποιοι τους έχουν ήδη δώσει το χρίσμα των «σωτήρων της rock» ή των «νέων Led Zeppelin», κάποιοι άλλοι τους στήνουν στον τοίχο, κατηγορώντας τους ότι δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να εκμοντερνίζουν τον ήχο των Led Zeppelin.

Ακόμα και έτσι πάντως, μπορεί να θυμηθεί κανείς άλλο συγκρότημα που να το έχει πετύχει αυτό στο βαθμό που το κάνουν οι Greta Van Fleet. Και για να δανειστώ μια ατάκα από την κριτική του Στέλιου Μπασμπαγιάννη στο «Anthem…», είχε κανένα από τα συγκροτήματα που επιχείρησαν κάτι ανάλογο στο παρελθόν την πηγαία έμπνευση και τη νεανική αυθάδεια των Greta Van Fleet; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι!

Γιατί στην τελική, το θέμα δεν είναι τόσο αν οι Greta Van Fleet θυμίζουν στους παλιούς τους Led Zeppelin που τόσο γρήγορα, άδικα και άδοξα αποσύρθηκαν, αλλά αν μπορούν να φέρουν τη δική τους γενιά σε επαφή με το κλασικό rock με τέτοιο τρόπο ώστε μετά από 50 χρόνια οι σημερινοί νέοι να γιορτάζουν την επέτειο του «Anthem Of The Peaceful Army» και όχι τα 100 χρόνια του «Led Zeppelin».

R NEWS TEAM
ROCK YOUR LIFE NEWS TEAM - THE ROCK DAILY POST