Posted On 20 Ιουλίου 2017 By In ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, Προτεινόμενα With 404 Views

Mr. Tangerine Man: Ο Donald Trump στον κόσμο της μουσικής

Οι τελευταίες εβδομάδες δεν είναι καλές για τον Donald Trump. Η μυστική συνάντηση του γιου του με μια Ρωσίδα δικηγόρο, η οποία του είχε υποσχεθεί στοιχεία σε βάρος της Hillary Clinton, έχει προκαλέσει σεισμό στις ΗΠΑ και πλέον κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πως θα τελειώσει η ιστορία της παρέμβασης των Ρώσων στις πρόσφατες αμερικάνικες εκλογές.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Trump δέχεται πυρά από παντού και βλέπει τη δημοτικότητα του να κατρακυλά στα χαμηλότερα επίπεδα που είχε πρόεδρος των ΗΠΑ τα τελευταία 70 χρόνια. Όλα αυτά δεν θα ενδιέφεραν το rockyourlife.gr αν δεν είχαν και τη μουσική πλευρά τους, αφού στη σκοτεινή ιστορία εμπλέκεται και ο ατζέντης του τραγουδιστή Emin Agalarov. Μην αισθάνεστε άσχημα αν δεν τον ξέρετε. Ο Agalarov είναι ένας Enrique Iglesias της στέπας, ο οποίος περνά την ώρα του τραγουδώντας επειδή ο πατέρας του είναι ένας από τους πλουσιότερους ολιγάρχες του Αζερμπαϊτζάν και συνεργάτης του Trump. Αυτή η επιχειρηματική σχέση, η οποία περιελάμβανε τη διοργάνωση καλλιστείων, έφερε τον πρόεδρο των ΗΠΑ να παίζει τον εαυτό του σε ένα video clip του Emin. Είναι λίγο περισσότερο κακόγουστο από όσο φαντάζεστε, αλλά προκαλεί και ένα ερώτημα: ποια είναι η σχέση του Trump με τη μουσική και ποια είναι η εικόνα που έχουν γι’ αυτόν οι καλλιτέχνες με κριτήριο τους στίχους τους;

Αν εξαιρέσουμε αυτή την εμφάνιση στο video clip του γιου του συνεργάτη του ο Trump ευτυχώς δεν έχει ανακατευτεί με τη μουσική, πράγμα που είναι λίγο περίεργο αν σκεφτεί κανείς ότι κατά καιρούς τον έχουμε δει να επιχειρεί στους κλάδους του επίπλου, των επιτραπέζιων παιχνιδιών και της βότκας. Η μουσική όμως έχει ανακατευτεί με αυτόν, αφού ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναφέρεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε εκατοντάδες τραγούδια. Από το 1989, όταν οι Beastie Boys του αφιέρωσαν μια ρίμα στο “Johnny Ryall”, μέχρι σήμερα, o Τραμπ έχει γίνει αντικείμενο σάτιρας αλλά και θαυμασμού για τα πλούτη και την προσωπικότητα του. Μη σας προκαλεί ανατριχίλες ο θαυμασμός, όλα έχουν την εξήγηση τους.

Αυτοί που κυρίως γράφουν για τον Ντόναλντ Τραμπ είναι οι καλλιτέχνες του hip hop. Οι αναφορές από rock καλλιτέχνες είναι λίγες και έχουν αρχίσει να αυξάνονται από το 2015 και μετά, όταν ο επιχειρηματίας αποφάσισε να διεκδικήσει το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων. Όταν μιλάμε για τους στίχους του hip hop θα πρέπει να συνυπολογίσουμε δύο πράγματα. Το πρώτο είναι το συνεχές namechecking. Οι rappers αρέσκονται να συγκρίνουν και να συγκρίνονται, να χρησιμοποιούν παρομοιώσεις και να μιλούν κολακευτικά ή υποτιμητικά για τους άλλους. Έτσι, όποιος είναι λιγότερο ή περισσότερο γνωστός στην Αμερική έχει περάσει με κάποιο τρόπο στους στίχους των τραγουδιών, και αυτό περιλαμβάνει τους πάντες. Πολιτικοί, αθλητές, ηθοποιοί και πολλοί άλλοι έχουν διαβάσει ρίμες που μιλούν γι’ αυτούς. Ο Trump δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Το δεύτερο που πρέπει να σημειώσουμε είναι η εμμονή μεγάλου ποσοστού -ίσως πλειοψηφικού- των καλλιτεχνών του hip hop με τον πλούτο και τη λάμψη. Δεν είναι η ώρα να αναλύσουμε τις αιτίες, αλλά η εικονογραφία και η στιχουργική του hip hop έχει χρήματα, αυτοκίνητα, κοσμήματα και στρατιές από όμορφες γυναίκες. Διαχρονικά ο Trump υπήρξε κάτι σαν role model για όλους αυτούς τους καλλιτέχνες παρά το γεγονός ότι είναι ένας λευκός μισσαλόδοξος μεγιστάνας, ο οποίος κοινωνικά και πολιτικά στέκεται απέναντι τους. Άλλωστε, δεν έχουν όλοι την κοινωνική συνείδηση των Public Enemy, των De La Soul και του Kendrick Lamar. Όλα τα παραπάνω τα αποδεικνύει και η στατιστική.

Η ιστοσελίδα FiveThirtyEight, η οποία ανήκει στο ESPN και ειδικεύεται στη στατιστική ανάλυση, ερεύνησε το πως αντιμετωπίζεται ο Trump από τους καλλιτέχνες του hip hop και σε πόσα τραγούδια του είδους γίνεται αναφορά σε αυτόν. Σύμφωνα με τα στοιχεία που προέκυψαν, μέχρι το καλοκαίρι του 2016 το όνομα του μετέπειτα POTUS είχε ακουστεί τουλάχιστον μια φορά σε 266 τραγούδια. Οι αναλυτές της ιστοσελίδας τα χώρισαν σε “θετικά”, “αρνητικά” και “ουδέτερα”, ανάλογα με το είδος της αναφοράς. Αυτό που προέκυψε ήταν ότι για την περίοδο από το 1989 μέχρι το 2014 το 60% των αναφορών ήταν θετικές και μόνο το 13% αρνητικές. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τραγούδι “We Gon Make It” όπου ο Diddy γράφει “I spend absurd money, private bird money/That Bill Gates, Donald Trump, Bloomberg money», αποθεώνοντας τον επιχειρηματία για τα χρήματα του. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, η Hillary Clinton για την οποία έγινε ακριβώς η ίδια έρευνα, είχε 17% θετικές αναφορές και περίπου 35% αρνητικές. Φυσικά, ο Trump δεν θα μπορούσε να αφήσει τόση αγάπη να περάσει ανεκμετάλλευτη. Όταν ο λευκός ράπερ Mac Miller έγραψε το τραγούδι “Donald Trump”, το οποίο σήμερα έχει ξεπεράσει τα 130 εκατομμύρια views στο YouTube, ο ίδιος ο Trump έφτιαξε ένα βιντεάκι για να τον συγχαρεί και να του πει πόσο περήφανος είναι. Το ότι λίγο καιρό αργότερα του ζήτησε χρήματα και τον απείλησε με μηνύσεις επειδή χρησιμοποίησε το όνομα του χωρίς άδεια είναι μια ασήμαντη αλλά πολύ χαρακτηριστική τραμπική λεπτομέρεια.

Το 2015 ο Trump μπήκε στην πολιτική και ο κόσμος του hip hop στράφηκε εναντίον του. Σύμφωνα με τα ευρήματα του FiveThirtyEight, την περίοδο Ιανουάριος 2015 – Ιούλιος 2016 γράφτηκαν 67 τραγούδια στα οποία γίνεται αναφορά σε αυτόν. Τα 34 είναι “αρνητικά” και μόνο τα 16 είναι “θετικά”. Και μιλάμε για μια περίοδο που δεν περιλαμβάνει ούτε τους τελευταίους μήνες της προεκλογικής εκστρατείας ούτε την πρώτη περίοδο της επεισοδιακής προεδρίας του. Την απάντηση για αυτή την αλλαγή στάσης δίνουν οι Mingo, ένα τρίο από την Ατλάντα, που έγραψαν τραγούδια υπέρ του και εναντίον του. “Γράφαμε ότι θέλουμε να γίνουμε πλούσιοι, ότι θέλουμε να γίνουμε ικανοί και αισθανόμασταν ότι ήμασταν οι Donald Trump της γειτονιάς και του δρόμου. Πλέον, αντί να γράφουμε ότι θέλουμε να έχουμε όσα λεφτά έχει αυτός λέμε ‘γάμησε τον’ επειδή μας έδειξε τι είδους άνθρωπος είναι”.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ο κόσμος του rock δεν ενδιαφέρθηκε για τον Trump όσο αυτός κοίταζε τις επιχειρήσεις του και δεν ενδιαφερόταν για την πολιτική. Οι μόνες άξιες λόγου αναφορές που εντοπίζονται μέχρι και το 2014 είναι στο “Paid” του Kid Rock και στο “Free Radicals” των Flaming Lips όπου ο Wayne Coyne γράφει «You’re turning into a poor man’s Donald Trump, I know those circumstances make you wanna jump». Από εκεί και μετά αρχίζει να χαλάει ο κόσμος. Ο Richard Thompson γράφει το “Fergus Laing” όπου επιτίθεται στον Trump για τα γήπεδα γκολφ που θέλει να φτιάξει στη Σκωτία, η Fiona Apple αφιερώνει το “Small Hands” στο –πολυσυζητημένο πλέον- μέγεθος των δακτύλων του, οι θρύλοι του hardcore D.O.A. αλλάζουν τον τίτλο του “Fucked Up Ronnie”, που είχαν γράψει για τον Ronald Reagan, και το κάνουν “Fucked Up Donald”, o Todd Rundgren συνθέτει το “Tin Foil Hat” και οι Prophets Of Rage το “The Party’s Over”. Σε αυτά πρέπει να προστεθεί το φιλόδοξο project “50 Days 30 Songs” στο οποίο συμμετείχαν ονόματα όπως οι REM, οι Franz Ferdinand, ο Bob Mould, οι Death Cab For Cutie και πολλοί άλλοι με τραγούδια κατά του Trump, ενώ πρέπει να γίνει αναφορά και στο “The Last Refugee” από τον καινούργιο δίσκο του Roger Waters, ο οποίος δεν διστάζει να γράψει στη σκηνή, με όσο πιο μεγάλα και φωτεινά γράμματα γίνεται, “Fuck Trump” και “Trump Is A Pig”. Και μάλλον έπεται συνέχεια.

Στέλιος Βογιατζάκης

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.