Πως θα φαινόταν σε έναν οπαδό του heavy metal αν οι στίχοι μερικών πολύ αγαπημένων τραγουδιών του έβρισκαν ένα νέο νόημα και μια νέα ιστορία να διηγηθούν, διαφορετική ίσως από αυτή για την οποία τους προόριζαν οι δημιουργοί τους; Προφανώς δεν υπάρχει μόνο μια απάντηση, και ίσως να μην είναι αυτό που επιδιώκει με τις «Μυστηριώδεις Ονειροπλασίες» του, ο συγγραφέας Γιάννης Γιαννακαρώνης.

Στα επτά διηγήματα φαντασίας που περιλαμβάνονται στο τρίτο βιβλίο του Γιαννακαρώνη –έχουν προηγηθεί οι «Μεταλλικές Ιστορίες» και «Η Τέφρα της Ψυχής»- οι στίχοι τραγουδιών των Iron Maiden, των Metallica, των Rush, των Moonspell, των Manilla Road και πολλών άλλων, γίνονται ο σκελετός που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να χτίσει τον δικό του κόσμο ή να εξηγήσει τις ψυχολογικές διακυμάνσεις των χαρακτήρων του. Για παράδειγμα, στο έκτο διήγημα που έχει τίτλο «The Prisoner», οι στίχοι του ομώνυμου τραγουδιού των Iron Maiden δίνουν τον τόνο για το τι θα πραγματεύεται η ιστορία που θα διαβάσουμε. Ωστόσο, ο Γιαννακαρώνης προτιμά να εξηγήσει λεπτομερώς τη λειτουργία ενός ευρύτερου παγκόσμιου συστήματος στο οποίο κάθε κίνηση παρακολουθείται εξαντλητικά και η ατομικότητα των πολιτών δεν έχει καμία σημασία.

«Κάθε λεπτομέρεια της ζωής σου κοσμεί το περιεχόμενο του ηλεκτρονικού φακέλου στον οποίο αναφέρομαι. Από πιο σημαντική μέχρι την πιο ασήμαντη. Από την αύξηση που πήρες πέρσι το Σεπτέμβριο στη δουλειά σου μέχρι το παρατσούκλι του συμμαθητή σου που καθόταν στο τρίτο θρανίο της τελευταίας τάξης στο δημοτικό. Γνωρίζουν τι έφαγες προχθές το μεσημέρι, ακόμα και τι ώρα έκανες έρωτα με τη γυναίκα σου χθες το βράδυ» διαβάζουμε, και το γεγονός ότι ο αυτός που μιλά απευθύνεται στον «Number 6» αποτελεί ένα έξυπνο κλείσιμο του ματιού στους οπαδούς του heavy metal και ένα δείγμα αγάπης για το είδος.

Φυσικά, ο Γιαννακαρώνης δεν εμπνέεται μόνο από το heavy metal. Ο Goethe, ο Lovecraft, οι μυθολογίες του κόσμου, ο Nicolas Poussin, η Καινή Διαθήκη, τα προηγούμενα έργα του και πολλές άλλες προσλαμβάνουσες εμπλουτίζουν τα διηγήματα του. «Στις νουβέλες εμφανίζονται κι αρκετά ακόμα στοιχεία, φαινομενικά ετερόκλητα και ασύνδετα μεταξύ τους, που όμως δεν είναι τίποτε άλλο από μέλη ενός κοινού λογοτεχνικού σώματος, που συνυπάρχουν αρμονικά κι αλληλεπιδρούν αδιάκοπα» γράφει ο ίδιος στην εισαγωγή του.

Πολύ συχνά, η λογοτεχνία του φανταστικού λειτουργεί ως παραβολή για τα προβλήματα και τα αδιέξοδα του σύγχρονου κόσμου. Ο Γιαννακαρώνης το γνωρίζει καλά και τονίζει ότι χρησιμοποιεί τη σοφία των παραδόσεων του παρελθόντος με στόχο να αδράξει ο αναγνώστης το παρόν και να προετοιμαστεί για το αβέβαιο μέλλον. Η περιγραφή της φανταστικής χώρας Ypteg που επιχειρεί στο «Mephisto» θυμίζει επικίνδυνα την Ελλάδα του 2017, αλλά γίνεται με στεγνό ρεπορταζιακό τρόπο και χωρίς βάθος. Αυτό είναι και το σημείο που η γραφή του χωλαίνει, όταν βγαίνει από το χώρο της φαντασίας και μπαίνει στα χωράφια της πραγματικότητας. Αλλά, κατά τα λοιπά έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά διηγημάτων που προσφέρει τροφή για σκέψη.

Γιάννης Γιαννακαρώνης-Μυστηριώδεις Ονειροπλασίες
Εκδόσεις iWrite.gr
Σελ: 180

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.