ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Neil Peart: A Farewell To The King

Το rockyourlife αποχαιρετά τον άνθρωπο που άλλαξε το μουσικό γίγνεσθαι. Κείμενο: Γιάννης Πούλλος, Μπάμπης Καλογιάννης …Και ξαφνικά γέμισε το inbox με μηνύματα από άσχετους φίλους που ρωτούσαν «ρε συ, τόσο σπουδαίος ήταν αυτός ο Neil Peart που έχει ρίξει τα social από χτες;». Η πρώτη σκέψη διαβάζοντας τα ήταν ο…

Το rockyourlife αποχαιρετά τον άνθρωπο που άλλαξε το μουσικό γίγνεσθαι.

Κείμενο: Γιάννης Πούλλος, Μπάμπης Καλογιάννης

…Και ξαφνικά γέμισε το inbox με μηνύματα από άσχετους φίλους που ρωτούσαν «ρε συ, τόσο σπουδαίος ήταν αυτός ο Neil Peart που έχει ρίξει τα social από χτες;». Η πρώτη σκέψη διαβάζοντας τα ήταν ο Neil Peart δεν ήταν… παραμένει σπουδαίος.

Τόσο σπουδαίος ώστε ο θάνατός του να προκαλεί μαζικές αντιδράσεις, που έκαναν ακόμα και ανθρώπους που νόμιζαν ότι το 2112 είναι αριθμός πινακίδας κυκλοφορίας αυτοκινήτου, να ασχοληθούν με την περίπτωσή του, αλλά φυσικά και με τους Rush. Και αν υπάρχει κάτι για το οποίο ο ίδιος ο Neil θα έπρεπε να αισθάνεται αδικημένος είναι το γεγονός ότι στο παρελθόν έστρεψε πάνω του το ενδιαφέρον σχετικών και άσχετων για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με αυτά που αφήνει πίσω του.

Ο πρώτος είναι το άσχημο παιχνίδι που του έπαιξε η μοίρα και του στέρησε μέσα σε λίγους μόλις μήνες τις δύο γυναίκες της ζωής του, την κόρη του Selena αρχικά και την σύζυγό του Jackie στη συνέχεια.

Ο δεύτερος είναι, φυσικά, ο βιολογικός θάνατός του. Ένας θάνατος ο οποίος, πέρα από τη θλίψη που έχει προκαλέσει σε όλους όσοι μεγαλώσαμε με τη μουσική των Rush, τους στίχους και το αψεγάδιαστο drumming του, σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, το οριστικό και αμετάκλητο κλείσιμο ενός από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία της μουσικής. Γιατί αν υπάρχει έστω και ένας εκεί έξω που μπορεί να φανταστεί την τριάδα από τον Καναδά με κάποιον άλλο πίσω από το drum kit ας έρθει να μας το πει… Αν μάλιστα ανήκεις σε εκείνους που είχαν την τύχη, το προνόμιο, την ευλογία να δουν τους Rush ζωντανά, η σκέψη και μόνο ότι το συγκρότημα μπορεί να συνέχιζε με κάποιον άλλον όταν ο Peart ανακοίνωσε ότι αποσύρεται λόγω τενοντίτιδας διαγραφόταν μονομιάς από το μυαλό σου…

Όπως αποδείχτηκε, βέβαια, η «τενοντίτιδα» ήταν κάτι πολύ πιο σοβαρό αλλά θα ήταν άδικο για τον ίδιο να στρέψει ξανά τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του για ακόμα έναν δυσάρεστο λόγο. Για κάτι που αυτήν τη φορά δεν θα του επέτρεπε να καβαλήσει ξανά τη μηχανή του, όπως έκανε το 1997 μετά τον χαμό της γυναίκας και της κόρης του και να γράψει μετά ακόμα ένα θεραπευτικό κεφάλαιο στα δικά του… ημερολόγια μοτοσυκλέτας που το 2001 οδήγησαν στην επανασύνδεση των Rush. Μια επανασύνδεση που το 2004 έφερε τους Καναδούς ξανά στην Ευρώπη για πρώτη φορά μετά το 1992, στο πλαίσιο της περιοδείας για τα 30 τους χρόνια.

Η επιστροφή αυτή κινητοποίησε και αρκετό κόσμο από την Ελλάδα. Ένας από τους 14 σταθμούς του ευρωπαϊκού σκέλους της «R30: 30th Anniversary Tour» ήταν και το Μάντσεστερ, το οποίο προτίμησαν πολλοί Έλληνες, καθώς αποτελούσε πιο οικονομική επιλογή σε σχέση με τις υπόλοιπες βρετανικές πόλεις που επισκέφθηκαν.

Τα εισιτήρια για τη συναυλία της 12ης Σεπτεμβρίου 2004 αγοράστηκαν από τον Ιανουάριο, τα αεροπορικά και η διαμονή κλείστηκαν κάνα δυο μήνες μετά… Ευτυχώς το καλοκαίρι του Euro και των Ολυμπιακών Αγώνων βοήθησε ώστε ο καιρός να περάσει γρήγορα μέχρι να έρθει η βραδιά όπου τρεις ώρες ήταν αρκετές ώστε η έννοια «συναυλιακή εμπειρία» να μπει σε νέες βάσεις. Και μαζί με αυτήν, να διαγραφεί από τη μνήμη σου κάθε drum solo που είχες δει μέχρι τότε και (νόμιζες ότι) σε είχε εντυπωσιάσει.

Αν από την άλλη ανήκεις σε εκείνους που δεν κατάφεραν να τους δουν ζωντανά, μπορείς να δεις ξανά την τελευταία σκηνή της «Τελευταίας Σταυροφορίας». Εκεί που ο πατέρας του Ιντιάνα Τζόουνς, που ερμήνευσε μαγευτικά ο Σον Κονερι, του λέει να αφήσει το Ιερό Δισκοπότηρο διότι δεν έχει νόημα να το πάρουν μαζί τους. Αργότερα του εξήγησε ότι είχε ήδη βρει τη φώτιση απλά με το να ανακαλύψει πως η αναζήτηση στην οποία αφιέρωσε τη ζωή του τον δικαίωσε 100%. Είναι το συναίσθημα που βιώνεις όταν από ατυχία ή ηλιθιότητα δεν τους είδες ζωντανά. Νιώθεις όμως ευλογημένος που απλά έγινες μάρτυρας του μαγικού κόσμου των Rush και τον αφομοίωσες στη ζωή και την καθημερινότητα σου.

Υπό αυτήν την έννοια, ο Neil Peart ήταν ένας μέντορας ζωής. Ήρθε η ώρα λοιπόν να μιλήσουν οι στίχοι του για τον εαυτό του. Ο Neil Peart «έπεσε έξω» σε πολλά από αυτά που έγραψε. Ήταν ο ίδιος so much larger than life («Can any part of life be larger than life? «). Η κληρονομιά και το αποτύπωμα του θα είναι αθάνατα για πολλές δεκαετίες («We are all immortal for a limited time»). Ο Neil ήταν ένα μοναχικό και ευαίσθητο παιδί που κατέληξε να γίνει αγαπητός και αποδεκτός από το σύνολο της μουσικής κοινότητας («Nowhere is the dreamer or the misfit so alone»). Ο Neil ήταν μέλος μίας από τις ελάχιστες μπάντες που ποτέ δεν έχασαν τον πυρήνα των οπαδών τους, ποτέ δεν τους έκαναν να αμφιβάλλουν, από όσα στάδια κι αν πέρασε το μεγαθήριο που λέγεται Rush τα τελευταία 45 χρόνια («One likes to believe in the freedom of music, But glittering prizes and endless compromises shatter the illusion of integrity»).

Θα ξεχωρίσουμε δύο στίχους. Δύο μαθήματα ζωής που μόνο αυτός μπορούσε να δώσει: «If you choose not to decide you still have made a choice» και «Changes aren’t permanent, but change is». Σαν την πρώτη ακρόαση του «2112», του απόλυτου life changing τραγουδιού. Αρκούσε ένα χτύπημα στο ταμπούρο από τον Neil και η μυσταγωγία των στίχων του για να σε απομακρύνει από τη στείρα μουσική πραγματικότητα και να σε τοποθετήσει σε έναν κόσμο ιδιαίτερο. Ήχος που μέχρι και σήμερα θα μπορούσε να είναι κρυφή ανακάλυψη ενός… προχώ παλιοροκά. Το τραγούδι που όσες φορές κι αν το ακούσεις δε θα φτάσουνε. Διότι πάντα θα ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο μέσα σε αυτό, όσα χρόνια κι αν περάσουν…

Από εκείνη τη μαγική νύχτα στο Manchester Evening News Arena έχουν περάσει 15 χρόνια και τέσσερις μήνες. Η οικογένεια έχει μεγαλώσει και μάλιστα ένα μέλος της έχει πάρει πολύ ζεστά την ενασχόληση με τα drums. Πριν από λίγες μέρες ένα 14χρονο αγόρι είδε τη θλίψη στα μάτια του πατέρα του και τα ποσταρίσματα των σύγχρονων drummers που ακολουθεί και κατάλαβε…

«Μπαμπά, για πες μου για αυτόν τον Neil Peart, γιατί γράφουν όλοι για αυτόν;». Επειδή είναι μοναδικός, ξεχωριστός, του απάντησα. Τα υπόλοιπα θα τον αφήσω να τα ανακαλύψει μόνος του στην πορεία. Άλλωστε, το υλικό είναι εκεί και τον περιμένει…

*Μέρος του φωτογραφικού υλικού που συνοδεύει το κείμενο προέρχεται από το επίσημο tour book της R30 περιοδείας

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...

Latest from ΠΡΟΣΩΠΑ

Go to Top