ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ TOP STORIES/ΠΡΟΣΩΠΑ

Ο Geoff Tate πηγαίνει ανάποδα στον μονόδρομο

Την ώρα που οι Queensrÿche φαίνεται να διάγουν μια δημιουργική δεύτερη νιότη εκείνος επιμένει να πορεύεται μόνος του στον δρόμο του παρελθόντος το οποίο όμως ο ίδιος έχει κατά καιρούς αποκηρύξει. Η είδηση ότι ο Geoff Tate, μετά την περιοδεία για τα 30 χρόνια του «Operation: Mindcrime», σκοπεύει να πράξει το…

Την ώρα που οι Queensrÿche φαίνεται να διάγουν μια δημιουργική δεύτερη νιότη εκείνος επιμένει να πορεύεται μόνος του στον δρόμο του παρελθόντος το οποίο όμως ο ίδιος έχει κατά καιρούς αποκηρύξει.

Η είδηση ότι ο Geoff Tate, μετά την περιοδεία για τα 30 χρόνια του «Operation: Mindcrime», σκοπεύει να πράξει το ίδιο το 2020 για τα τριακοστά γενέθλια του «Empire» (κυκλοφόρησε στις 20/8/1990) πέρασε μάλλον στα ψιλά, ή τουλάχιστον δεν πήρε την ίδια έκταση, ενδεικτικό ίσως της διαχρονικότητας και της επιδραστικότητας του «O:M».

Λίγες μέρες αργότερα όμως, η ανακοίνωση των ημερομηνιών του πρώτου σκέλους της εν λόγω περιοδείας στις ΗΠΑ έκρυβε ακόμα μία έκπληξη καθώς στο banner που ανέβηκε στα social media αναγράφεται ότι εκτός από το «Emprire» θα παρουσιαστεί στην ολότητά του και το «Rage for Order». Το πιο πειραματικό ίσως album των Queensrÿche έγινε πριν από λίγες μέρες 33 ετών (κυκλοφόρησε στις 27/6/1986) αλλά πέρα από το γεγονός ότι συμπλήρωσε τα χρόνια του Ιησού δεν μπορούμε να βρούμε κάποια άλλη σοβαρή δικαιολογία για την επιλογή του Geoff Tate να το συμπεριλάβει στην επερχόμενη περιοδεία, για την οποία δεν γνωρίζουμε – προς το παρόν τουλάχιστον – αν θα περάσει και από τα μέρη μας.

Για κάποιους μουσικούς οι επετειακές περιοδείες αποτελούν αφορμή να βγουν από τη ναφθαλίνη ή, ακόμα χειρότερα, από την ανυποληψία και να αναβιώσουν μνήμες προσβλέποντας σε σημαντικά κέρδη

Η αλήθεια είναι ότι οι anniversary tours έχουν δώσει την αφορμή σε πάρα πολλούς καλλιτέχνες και συγκροτήματα να βγάλουν από τη ναφθαλίνη και να ξαναπαίξουν ζωντανά υλικό που για διαφορετικούς λόγους έμενε για χρόνια εκτός setlist. Για κάποιους άλλους πάλι οι εν λόγω περιοδείες αποτελούν αφορμή να βγουν οι ίδιοι από τη ναφθαλίνη ή, ακόμα χειρότερα, από την ανυποληψία και να ξανανέβουν στη σκηνή αναβιώνοντας μνήμες και, σε κάποιες περιπτώσεις, αποκομίζοντας σημαντικά κέρδη.

Η περίπτωση του Geoff Tate ανήκει μάλλον στην δεύτερη κατηγορία, ειδικά από τη στιγμή που η όποια προσπάθειά του να πραγματοποιήσει ένα αξιοπρεπές restart μετά τους Queensrÿche δεν έτυχε ιδιαίτερα… θερμής υποδοχής (είτε με τη μορφή solo καριέρας είτε ως Operation: Mindcrime).

Η επεισοδιακή αποχώρησή του το 2012 από τους ’Rÿche και η χρονοβόρα δικαστική διαμάχη με τους πρώην συνοδοιπόρους του οδήγησε στη δημιουργία δύο συγκροτημάτων που σχεδόν ασελγούσαν πάνω στο όνομα που οι ίδιοι έχτισαν. Ισως ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα γκρουπ με τόσο σημαντική παρακαταθήκη. Η φθορά βέβαια είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα και τη ζήσαμε κι εμείς μέσα από τις συναυλίες που έδωσαν στη χώρα μας. Κι αν η πρώτη, τον Ιούλιο του 2003 στον Λυκαβηττό, αποτελούσε την εκπλήρωση ενός απωθημένου, ένα χρόνο μετά μόνο όποιος εθελοτυφλούσε δεν έβλεπε το «κουρασμένο» συγκρότημα που εμφανίστηκε στο Rockwave κάτω από τους Nightwish(!!!) κι έπαιξε ολόκληρο το «Mindcrime» αφήνοντας την αίσθηση της αγγαρείας. Οσο για εκείνη του 2006, στο πλαίσιο της προώθησης του «Operation: Mindcrime ΙΙ» (θα πέσει φωτιά να μας κάψει), μία που έγινε και μία που την ξεχάσαμε…

Ο Geoff Tate ξέρει πολύ καλά ότι αν επιχειρήσει να βγει σε περιοδεία με ένα setlist που θα αποτελείται από το «Kings & Thieves» και το «The New Reality» το πιθανότερο είναι να παίζει μπροστά τους roadies

Η κατάσταση αυτή έμελλε να αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Με τα εναπομείναντα μέλη να έχουν κρατήσει το όνομα και τον Tate να είναι εκείνος που έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να παίζει τα παλιά album των Queensrÿche στην ολότητά τους, γινόμαστε μάρτυρες μιας εκ διαμέτρου αντίθετης πορείας, με το συγκρότημα να κοιτάζει μπροστά και τον κύριο Tate… πίσω. Την ώρα που οι Queensrÿche φαίνεται να διάγουν μια δημιουργική δεύτερη νιότη, έχοντας μάλιστα βρει εδώ και καιρό στο πρόσωπο και… στο λαρύγγι του Todd La Torre τον άνθρωπο που μπορεί να δώσει στο συγκρότημα την απαραίτητη φρεσκάδα υπηρετώντας ταυτόχρονα πιστά το ένδοξο παρελθόν, ο Geoff Tate επιμένει να πορεύεται μόνος του στον δρόμο του παρελθόντος, αλλάζοντας μάλιστα σαν τα πουκάμισα τους μουσικούς που καλούνται να στηρίξουν τη ζωντανή απόδοση δίσκων, η αξία των οποίων παραμένει ανεξίτηλη όσα χρόνια και αν περάσουν. Μια αξία που πέρα από την συνθετική και εκτελεστική αρτιότητα έχει ως βασικό όπλο την έντονη συναισθηματική φόρτιση, η οποία είναι σχεδόν αδύνατο να αποδοθεί ζωντανά από μουσικούς γυρολόγους.

Ο Geoff Tate ξέρει πολύ καλά ότι αν επιχειρήσει να βγει σε περιοδεία με ένα setlist που θα αποτελείται από το «Kings & Thieves» και το «The New Reality» το πιθανότερο είναι να παίζει μπροστά τους roadies. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν η επιλογή να πορευθεί στηριζόμενος αποκλειστικά στο παρελθόν του δεν είναι ούτε παράλογη ούτε, φυσικά, λανθασμένη. Για να είμαστε δίκαιοι, είναι μονόδρομος. Όταν όμως στα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει έχεις αποκηρύξει ποικιλοτρόπως αυτό το παρελθόν τότε το πράγμα αποκτά μια άλλη διάσταση. Και φυσικά δεν αναφέρομαι στην πιθανότητα επαναπροσέγγισης. Αυτό είναι κάτι που και οι δύο πλευρές έχουν αποκλείσει, απλώς ο Tate το τονίζει λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους Queensrÿche, πράγμα λογικό αφού η σχετική ερώτηση απευθύνεται πρωτίστως σε αυτόν. Ακόμα και σήμερα όμως ο ίδιος επιμένει να αναφέρεται στους πρώην συνοδοιπόρους του όχι με τα ονόματά τους αλλά με την ιδιότητά τους (ο μπασίστας, ο κιθαρίστας, ο ντράμερ κ.ο.κ.), χαρακτηρίζοντας μάλιστα τη σχέση του με τα υπόλοιπα μέλη, όταν εκείνος ήταν ακόμα η φωνή των Queensrÿche, ως αυστηρά επαγγελματική, όχι φιλική. Σαν να γυρίσεις τον κόσμο με το ταίρι σου και όταν χωρίσεις να επιστρατεύσεις το photoshop για να εξαφανίσεις τα ίχνη του από τις αναμνήσεις. Και όταν αργότερα θυμάσαι αυτά τα ταξίδια να μιλάς μόνο για τα μέρη που πήγες…

Με έναν κιθαρίστα, έναν μπασίστα, έναν ντράμερ και έναν πληκτρά, λοιπόν, ο Tate θα παίξει ολόκληρο το «Empire» και το «Rage for Order». Μάλιστα, κάποια από τα κομμάτια θα παιχτούν για πρώτη φορά ζωντανά. Κι επιπλέον, θα μπορέσει ο ίδιος να ανταποκριθεί σε τόσο υψηλών απαιτήσεων ερμηνείες; Πρόκειται για ερωτήματα και  ιδιαιτερότητες που δημιουργούν σκεπτικισμό και χαμηλές προσδοκίες, σαν αυτές που είχε ο κόσμος που πήγε να τον δει στα 30ά γενέθλια του «Operation: Mindcrime», τον περασμένο Φλεβάρη. Το πρόβλημα όμως με τις χαμηλές προσδοκίες είναι ότι μπορείς να τις φτάσεις ή και να τις ξεπεράσεις πολύ εύκολα…

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...

Latest from TOP STORIES

Go to Top