Posted On 29 Ιανουαρίου 2016 By In ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ With 1147 Views

Ο James LaBrie μιλάει στο rockyourlife.gr για το νέο album των Dream Theater «The Astonishing»

Λίγο πριν το «The Astonishing» βρεθεί στα ράφια των δισκοπωλείων, το rockyourlife επικοινώνησε με τον τραγουδιστή των Dream Theater, ο οποίος μίλησε για τη διαδικασία παραγωγής του album, την πρόκληση της ζωντανής απόδοσής του και αποκαλύπτει ποιος (δεν) θα ήθελε να τον αντικαταστήσει σε περίπτωση που αποχωρούσε από το συγκρότημα.

Το «The Astonishing» είναι αναμφίβολα ένα από τα πλέον πολυαναμενόμενα album του 2016. Σε μια περίοδο που οι φωνές που υποστήριζαν ότι το συγκρότημα έχει πέσει στην παγίδα να επαναλαμβάνει τον εαυτό του, οι πληροφορίες για ένα μεγαλεπήβολο concept άλμπουμ έβαλαν από νωρίς στην πρίζα τους οπαδούς των Dream Theater. Τα δύο τραγούδια που δόθηκαν αργότερα στη δημοσιότητα κατέστησαν παραπάνω από σαφές ότι ήμασταν μπροστά σε κάτι πραγματικά… astonishing. Και μπορεί οι Petrucci και ο Rudess να μονοπώλησαν το συνθετικό κομμάτι, όμως ο James LaBrie είναι αυτός που έχει τον εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο να δώσει με τη φωνή του σάρκα και οστά σε επτά  διαφορετικούς χαρακτήρες.

Tο rockyourlife επικοινώνησε μαζί του και ο τραγουδιστής των Dream Theater έλυσε όσες περισσότερες απορίες μπορούσαν να λυθούν στον περιορισμένο χρόνο που είχαμε στη διάθεσή μας.

 Σε ό,τι αφορά τώρα το συνθετικό μέρος, αυτό το ανέλαβαν αποκλειστικά ο John και ο Jordan (Rudess), κάτι που συνέβη για πρώτη φορά.

Το «Metropolis part II» είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ένας δίσκος – σταθμός για τους Dream Theater. Γιατί όμως πέρασε τόσο πολύς καιρός μέχρι να κυκλοφορήσετε ένα δεύτερο concept album;
Η κυκλοφορία ενός τέτοιου album είναι μια ξεχωριστή και επίπονη στιγμή για κάθε μπάντα. Θέλει πολύ χρόνο και ενέργεια οπότε δεν είναι κάτι που μπορείς να κάνεις κάθε δύο ή τρία χρόνια. Σε ό,τι αφορά καθαρά τους Dream Theater, θεωρούμε ότι προκειμένου να έχει την επίδραση που κάθε concept album πρέπει να έχει, καλό θα ήταν να μεσολαβήσει ένα σημαντικό χρονικό διάστημα ανάμεσά τους. Είχαμε εξαρχής ξεκαθαρίσει μεταξύ μας ότι δεν θα κάναμε κάτι παρόμοιο άμεσα παρά μόνο όταν θα είχαμε κάτι ξεχωριστό να δώσουμε στον κόσμο. Η υποδοχή του «Metropolis part II» ήταν πραγματικά ενθουσιώδης συνεπώς το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τότε κάνει ακόμα πιο μεγάλη την προσμονή των οπαδών μας για το «The Astonishing». Αυτή η προσμονή άλλωστε αποτελεί το βασικό συστατικό που τρέφει την μοναδικότητα ενός concept album.

Μπορείς να μας μιλήσεις λίγο την ιστορία του «The Astonishing»; Τίνος ιδέα ήταν και ποια ήταν η συμβολή κάθε μέλους στο συνθετικό και στιχουργικό κομμάτι;
Πριν από περίπου δυόμισι χρόνια ο John Petrucci μας μίλησε για την ιστορία που είχε στο μυαλό του. Μετά από ένα χρόνο είχε ήδη γράψει το μεγαλύτερο μέρος της και μας την παρουσίασε. Από την πρώτη στιγμή που τη διάβασα κατάλαβα ότι ήταν κάτι μοναδικό, από τη διάπλαση των χαρακτήρων και την αλληλεπίδρασή τους μέχρι τον τρόπο που ξετυλιγόταν το κουβάρι. Η δουλειά που είχε κάνει ο John ήταν εκπληκτική, δημιούργησε έναν φανταστικό κόσμο και έχτισε ένα στιχουργικό πλαίσιο που να βγάζει νόημα και να υποστηρίζει με τον καλύτερο τρόπο τη ροή της ιστορίας ώστε να γίνει ελκυστική και να μπορεί να αφομοιωθεί εύκολα από τον κόσμο που θα ακούσει το άλμπουμ. Σε ό,τι αφορά τώρα το συνθετικό μέρος, αυτό το ανέλαβαν αποκλειστικά ο John και ο Jordan (Rudess), κάτι που συνέβη για πρώτη φορά.

Το γεγονός ότι οι υπόλοιποι τρεις δεν συμμετείχατε στο συνθετικό κομμάτι δεν σας προκάλεσε κάποια αμηχανία;
Όχι, κάθε άλλο. Όταν ήρθε η ώρα να γράψουμε το μπάσο, τα τύμπανα και τα φωνητικά είχαμε απόλυτη ελευθερία να κάνουμε ό,τι αισθανόμασταν ότι έπρεπε να γίνει ώστε να προκύψει το καλύτερο αποτέλεσμα.

jameslabriein

Δεν περνάει μέρα που να μην μελετώ τα κομμάτια και να τραγουδάω σχεδόν όλο το album

Το «The Astonishing» εκτός από πειραματικό είναι και εξαιρετικά πολύπλοκο album. Από το πρώτο άκουσμα δίνει την εντύπωση ότι παιδευτήκατε πολύ για να το ολοκληρώσετε. Είναι έτσι;
Έχεις απόλυτο δίκιο. Όταν αρχίσαμε να προσεγγίζουμε αυτό το album συνειδητοποιήσαμε από την πρώτη στιγμή ότι έπρεπε να σκεφτούμε τα πάντα, ότι κάθε λεπτομέρεια μετράει. Δεν είναι απλά ότι ο John ήρθε με κάποιες ιδέες και εμείς λέγαμε «ωραίο ακούγεται, προχωράμε», αλλά είχαμε μια ιστορία που έπρεπε να υποστηρίξουμε. Διαβάζοντας αυτούς τους τόσο εμπνευσμένους στίχους τα συναισθήματα που ξυπνούσαν ήταν πολύ έντονα και θυμάμαι τον Jordan να προσπαθεί να τα ντύσει με τη μουσική του. Χρησιμοποιώντας λοιπόν την ιστορία ως οδηγό τόσο ο Jordan όσο και ο John κατάφεραν να γράψουν τη μουσική που ταίριαζε με το στιχουργικό περιεχόμενο κάθε κομματιού και σε απόλυτη ακρίβεια με τη χρονική αλληλουχία των γεγονότων. Το αποτέλεσμα είναι ένα εξαιρετικά μεστό album όπου τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς λόγο. Ακόμα και η δομή των κομματιών έχει αλλάξει. Η μέση διάρκεια είναι γύρω στα τέσσερα λεπτά με το μεγαλύτερο να είναι επτά λεπτά, δεν υπάρχουν τα μακρόσυρτα επικά τραγούδια που έχει συνηθίσει ο κόσμος από τους Dream Theater, πολύ απλά γιατί κάτι τέτοιο δεν θα υποστήριζε το concept. Επρεπε λοιπόν να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε να παντρέψουμε τους στίχους με τη μουσική σε ένα album με πολύ μεγάλη διάρκεια, κάτι που, όπως πολύ σωστά είπες, μας παίδεψε αρκετά.

Ο τρόπος που τραγουδάς σε αυτό το album είναι ξεχωριστός; Διαφορετικές χροιές και κλίμακες, ακούγεσαι σαν ηθοποιός που παίζει πολλούς ρόλους. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό για σένα;
Για ακόμα μια φορά έπεσες μέσα. Ο τρόπος που ερμηνεύω τα τραγούδια είναι θεατρικός, όπως θα έκανα σε μια παράσταση ή μια rock όπερα. Όταν ενσαρκώνεις επτά διαφορετικούς χαρακτήρες (σ.σ. πέντε άνδρες και δύο γυναίκες) δεν πιάνεις απλά το μικρόφωνο και βγάζεις την ενέργεια και το πνεύμα του κομματιού. Εδώ πρέπει να δώσεις ταυτότητα σε κάθε χαρακτήρα μέσα από τη φωνή ώστε να ξεχωρίζει και να είναι αναγνωρίσιμος, αλλάζοντας τη χροιά και εμπλουτίζοντάς την με διαφορετικά συναισθήματα. Προσπάθησα λοιπόν να είμαι συγκεντρωμένος και να ερμηνεύσω κάθε προσωπικότητα με τρόπο που να καθιστά ξεκάθαρο στον ακροατή ποιος είναι αυτός που πρωταγωνιστεί κάθε φορά χωρίς να χρειάζεται να έχει μπροστά του το booklet με τους στίχους. Ηταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα να παίξω επτά διαφορετικούς ήρωες. Το έχω κάνει στο παρελθόν αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα, τόσο στο «Scenes from a Memory» όσο και σε άλλα άλμπουμ όπως τo «Human Equation» των Ayreon ή στο «Leonardo: The Absolute Man» του Trent Gardner, αλλά εδώ μιλάμε για μια πολύ μεγαλύτερη πρόκληση. Επρεπε να γίνω ο καθένας από αυτούς.

Πώς μπορεί ένας τραγουδιστής να καταφέρει να ενσαρκώσει επτά διαφορετικούς χαρακτήρες επί σκηνής χωρίς… να τρελαθεί;
(Γέλια) Αναμφίβολα θα είναι μια τεράστια πρόκληση αλλά έχω προετοιμαστεί πολύ καλά. Δεν περνάει μέρα που να μην μελετώ τα κομμάτια και να τραγουδάω σχεδόν όλο το album. Ανυπομονώ όμως… Βλέπεις, θα είμαι αυτός «ο ένας» που θα πρέπει να αλλάζει τη φωνή του ανάλογα με τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει και μάλιστα με μαθηματική ακρίβεια, αλλά είμαι πανέτοιμος και απόλυτα σίγουρος ότι αυτό που ακούτε στο CD θα μεταφερθεί και στις συναυλίες.

Η αλήθεια είναι ότι όταν έρθει η ώρα να παίξουμε στο Παρίσι θα είναι μια συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή

Στο album υπάρχουν πολλά χορωδιακά μέρη, φυσικά όργανα που σε συνδυασμό με το concept αναγάγουν το «The Astonishing» σε κάτι σαν soundtrack ταινίας; Πώς θα αποδοθεί όλη αυτή η ατμόσφαιρα στις συναυλίες;
Η παραγωγή που έχουμε ετοιμάσει για αυτήν την περιοδεία είναι κάτι εκπληκτικό. Το στιχουργικό περιεχόμενο του «The Astonishing» είναι τέτοιο που για να αποδοθεί σωστά απαιτεί υποστήριξη μέσα από γιγαντοοθόνες και εικονογράφηση που θα οπτικοποιούν την ιστορία και θα εξηγούν τι ακριβώς συμβαίνει σε κάθε τραγούδι. Σίγουρα η παραγωγή αυτή θα παρουσιάζει αυτό που ο καθένας θα φανταζόταν για το «The Astonishing» αν επρόκειτο για μια ταινία. Στην πραγματικότητα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια πολύ ωραία ταινία. Πέρα όμως από το οπτικοακουστικό κομμάτι, κομβικό ρόλο στην παραγωγή του σόου θα παίξει ο φωτισμός. Εχουμε ρίξει μεγάλο βάρος σε αυτόν τον τομέα, έχει γίνει καταπληκτική δουλειά από τον υπεύθυνο φωτισμού με τον οποίο μελετήσαμε διεξοδικά το project και σε συνδυασμό με το οπτικό μέρος, το αποτέλεσμα θα είναι πραγματικά φαντασμαγορικό.

dreamtheaterin2

Να υποθέσω ότι αυτός είναι ο λόγος που επιλέξατε να παρουσιάσετε το «The Astonishing» σε θέατρα και όχι σε μεγάλα κλαμπ ή αρένες;
Ακριβώς. Όταν κάνεις μια τέτοιου είδους μουσική παρουσίαση όπου είσαι στη σκηνή για δυόμιση ώρες και παίζεις κάτι στην ολότητά του, πρέπει να είσαι στο κατάλληλο περιβάλλον προκειμένου να πετύχεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Όχι ότι δεν θα μπορούσε το σκηνικό αυτό να μεταφερθεί σε αρένες αλλά δεν θα υπάρχει αυτή η αμεσότητα που προσφέρει ένας χώρος όπως το θέατρο, που είναι πολύ πιο αντιπροσωπευτικός για αυτό που εμείς θέλουμε να πετύχουμε. Σε έναν τέτοιο χώρο οι οπαδοί μας θα μπορέσουν να γίνουν κομμάτι της παράστασης, να εισχωρήσουν στον κόσμο που έχουμε δημιουργήσει και να ζήσουν μια μοναδική συναυλιακή – θεατρική εμπειρία. Ολες οι αίθουσες στις οποίες θα παίξουμε είναι ιδανικές γι’ αυτό που θα παρουσιάσουμε.

Εκτός από το «The Astonishing» θα υπάρχουν και άλλα τραγούδια στο setlist;
Το μόνο που ξέρω προς το παρόν είναι ότι θα παίξουμε όλο το νέο album από την αρχή μέχρι το τέλος και μόνο αυτό.

Ο David Bowie ήταν μια πραγματική ιδιοφυΐα

Είστε έτοιμοι να ξεκινήσετε για το πρώτο μέρος της ευρωπαϊκής σας περιοδείας. Πόσο σας έχουν επηρεάσει τα γεγονότα του περασμένου Νοεμβρίου με τις επιθέσεις στο Παρίσι;
Στις αρχές του Δεκεμβρίου ο John Petrucci, ο Jordan Rudess κι εγώ κάναμε μια περιοδεία για την προώθηση του album και μια από τις στάσεις που κάναμε ήταν στο Παρίσι. Ολοι εκεί μας ρωτούσαν τη γνώμη μας για τα φρικτά αυτά γεγονότα και το πώς αισθανόμασταν. Στην ιδέα και μόνο ότι κάποιοι μπορούν να γίνουν τόσο βάρβαροι και βίαιοι, χωρίς να λογαριάζουν καθόλου την ανθρώπινη ζωή δεν μπορείς να μείνεις ανεπηρέαστος. Πόσο μάλλον όταν είσαι επαγγελματίας μουσικός που δίνει συναυλίες σε όλον τον κόσμο και συνειδητοποιείς ότι τα πράγματα δεν είναι πια όπως πριν. Το βλέπεις στα μάτια του κόσμου, εισπράττεις όλη αυτήν την αρνητική ενέργεια. Η αλήθεια είναι ότι όταν έρθει η ώρα να παίξουμε στο Παρίσι (σ.σ. στις 5 και 6 Μαρτίου) θα είναι μια συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή, ακριβώς επειδή καταλαβαίνουμε τι περνάνε και επειδή η σχέση που έχουμε αναπτύξει με το γαλλικό κοινό όλα αυτά τα χρόνια είναι ξεχωριστή. Προσωπικά τρελαίνομαι όταν σκέφτομαι ότι έχουμε παίξει στο Bataclan, νομίζω ήταν το 1997 ή 1998, ενώ έχω παίξει εκεί και το 2005 κατά την προσωπική μου περιοδεία. Κλονίζεσαι και μόνο στη σκέψη ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί στον οποιονδήποτε.

jameslabriein2

James, το 2015 ήταν μια χρονιά που σημαδεύτηκε από το χαμό εμβληματικών προσωπικοτήτων από το χώρο της μουσικής; Υπάρχει κάποιος από αυτούς που σε επηρέασε περισσότερο;
Νομίζω ότι ο David Bowie, τον οποίο ακούω συνέχεια και για τον οποίο τρέφω τον απόλυτο σεβασμό, ήταν πρωτοποριακός όσο λίγοι, μια πραγματική ιδιοφυία. Παρουσίαζε πάντα τη δουλειά του με τρόπο τόσο πομπώδη και θεατρικό που τον έκανε μοναδικό. Από εκεί και πέρα, σίγουρα ο Lemmy τον οποίο έχω συνδέσει με τα εφηβικά μου χρόνια. Στενοχωρήθηκα επίσης πολύ όταν έμαθα τα νέα για τον Glenn Frey. Μολονότι δεν είμαι από αυτούς που κάθονταν να ακούσουν τους δίσκους των Eagles αναγνωρίζω ότι επρόκειτο για έναν εξαιρετικά ταλαντούχο και χαρισματικό μουσικό που άσκησε τεράστια επιρροή. Εχεις δίκιο όμως… δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι το 2015 ήταν μια καταραμένη χρονιά, έφυγαν μουσικοί που ήταν πραγματικά είδωλα.

Δυο χρόνια μετά την κυκλοφορία του ομότιτλού σας album, πώς βλέπεις πλέον αυτή την κυκλοφορία; Η προσωπική μου γνώμη αλλά και πολλών οπαδών είναι ότι ήταν ένα album αδύναμο και ίσως υπερβολικό να του δώσετε ως τίτλο το όνομα του συγκροτήματος. Εσύ τι πιστεύεις;
(Γέλια) Φυσικά και δεν συμφωνώ. Ωστόσο η μουσική είναι τόσο υποκειμενική και ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του η οποία είναι απόλυτα σεβαστή ακόμα και αν δεν συμφωνούμε με αυτήν. Δεν μπορώ να αλλάξω την άποψη κανενός. Προφανώς και υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσει το συγκεκριμένο άλμπουμ, τι να κάνουμε… Εγώ πιστεύω ότι περιέχει καταπληκτικά τραγούδια, όπως το «The Bigger Picture» που είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουμε γράψει, ή το «Illumination Theory» που αναδεικνύει για ακόμα μια φορά την επική πλευρά των Dream Theater. Διαφωνώ λοιπόν, αλλά ταυτόχρονα σέβομαι απόλυτα το γεγονός ότι κάποιοι αισθάνονται έτσι όπως αισθάνονται για το «Dream Theater». Δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα με αυτό.

Στο σημείο αυτό η ευγενέστατη τηλεφωνήτρια παρενέβη για να μας υπενθυμίσει ότι ο χρόνος τελειώνει. Είχε έρθει η ώρα για την τελευταία και… υποθετική ερώτηση 

James, ας υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή αποχωρείς από τους Dream Theater αλλά έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις εσύ τον αντικαταστάτη σου. Ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;
(Εδώ η χροιά της φωνής του άλλαξε, έγινε λόγο πιο… σκοτεινή, πιθανότατα δεν του άρεσε ή δεν έπιασε το πνεύμα της ερώτησης) Δεν ξέρω κάποιον που θα ήθελα να πάρει τη θέση μου αν έφευγα από το συγκρότημα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να τα καταφέρει. Σίγουρα υπάρχουν αξιόλογοι τραγουδιστές εκεί έξω αλλά δεν ξέρω… ίσως ο Freddie Mercury αν ήταν ακόμα μαζί μας (γέλια). Με όλο τον σεβασμό προς όλους τους εξαιρετικούς τραγουδιστές, πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον αυτήν τη στιγμή.

Ok James, σε ευχαριστώ πολύ και σε χαιρετώ με την ευχή το δεύτερο σκέλος της περιοδείας σας να περιλαμβάνει και την Ελλάδα.
Εγώ σε ευχαριστώ.

 

Tags :

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, βρέθηκε στο «Εθνος» και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες. Αντε βγάλε άκρη...