Posted On 27 Απριλίου 2017 By In CRISIS POINT, Προτεινόμενα With 777 Views

Ο Mark Lanegan μας ταξιδεύει στην Αμερικανική μουσική ιστορία

Το «μη αναγνωρισμένο παιδί του Tom Waits», όπως πολύ εύστοχα έχει χαρακτηριστεί καλλιτεχνικά ο Mark Lanegan, κυκλοφορεί αύριο Παρασκευή 28 Απριλίου το νέο του προσωπικό album με τίτλο «Gargoyle» και εμείς βρήκαμε ευκαιρία να ανατρέξουμε στη δισκογραφία του.

Έχοντας πίσω του ένα πλήθος από solo albums, συμμετοχές και συνεργασίες, ο Αμερικανός τραγουδοποιός αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές μουσικές περσόνες της γενιάς του.

Το rockyourlife.gr κάνει μια βουτιά στην προσωπική δισκογραφία του και βάζει τα albums στα οποία συμμετείχε ως κύριος δημιουργός ή ερμηνευτής από το λιγότερο καλό στο καλύτερο.

15. Soulsavers – It’s Not How Far You Fall, It’s the Way You Land (2007)
Η δεκαετία 2000 – 2010 βρήκε τον Mark Lanegan ιδιαίτερα ανοιχτό και θετικό στην κουλτούρα των συνεργασιών. Και αν οι συμμετοχές στα albums των Queens Of The Stone Age, Mondo Generator, Melissa Auf der Maur μοιάζουν κομμένες και ραμμένες για τη φωνή και την περσόνα του, η συνύπαρξη του με τους Soulsavers φάνηκε ακόμα πιο περίεργη και από αυτή με την Isobel Campbell έναν χρόνο πριν. Το Βρετανικό ηλεκτρονικό ντουέτο των Rich Machin και Ian Glover που λίγα χρόνια πριν είχαν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο τους «Tough Guys Don’t Dance» έψαχναν έναν πιο «γήινο» και ζεστό ήχο και με τον Lanegan στα φωνητικά ήξεραν πως πετύχαιναν διάνα. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας είναι ένα album με κάποιες καλές στιγμές, όπως η διασκευή στο «Spiritual» αλλά και το «Kingdoms Of Rain», με την ανομοιογένεια ωστόσο στις συνθέσεις να σου αφήνει στο τέλος μια μάλλον πικρή γεύση και την αίσθηση πως οι δημιουργοί άφησαν κάτι στη μέση. Ευτυχώς, τόσο οι Soulsavers όσο και ο Lanegan έδειξαν να κατανοούν αυτό το μειονέκτημα και δύο χρόνια μετά θα συνεργαστούν εκ νέου στο καταπληκτικό «Broken» που θα συναντήσουμε παρακάτω.

14. Mark Lanegan & Duke Garwood – Black Pudding (2013)
Έχοντας δουλέψει μαζί έναν χρόνο πριν στο εκπληκτικό «Blues Funeral», Mark Lanegan και Duke Garwood αποφασίζουν να δοκιμάσουν εκ νέου τη χημεία τους, αυτή τη φορά σε ένα νέο full-length. Απαλλαγμένοι προφανώς από το άγχος της εμπορικής επιτυχίας, το ντουέτο συνεργάζεται δημιουργώντας ένα album στο οποίο οι δύο καλλιτέχνες αφήνουν το στίγμα τους, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Και αν σε πρώτη ανάγνωση η περσόνα του Lanegan επισκιάζει τα πάντα, το σκοτεινό και μελωδικό παίξιμο του Garwood είναι αυτό που τελικά κερδίζει τις εντυπώσεις βρίσκοντας εδώ ελεύθερο πεδίο δημιουργίας. Άλλοτε βαρύ και σκοτεινό, άλλοτε μελωδικό και άλλοτε pop, το stripped-down songwriting που βασίζεται στις ακουστικές κιθάρες και τα σχεδόν απαγγελτικά φωνητικά με τις απαραίτητες πινελιές στα κρουστά, το πιάνο και τα πλήκτρα, μπορεί να μην είναι ο καλύτερος δίσκος στην πλούσια καριέρα του Lanegan, πρόκειται όμως για ένα ειλικρινές album που δημιουργήθηκε με καθαρά καλλιτεχνικούς όρους. Και μη μου πείτε πως κομμάτια όπως τα «Mescalito», «War Memorial» και «Shade Of The Sun» δεν είναι ικανά να σας χαρίσουν απολαυστικές εσωτερικές νυχτερινές ακροάσεις…

13. Isobel Campbell & Mark Lanegan – Ballad Of The Broken Seas (2006)
Θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να καταγραφόντουσαν σε video οι πρώτες αυθόρμητες αντιδράσεις των οπαδών του Mark Lanegan, στο άκουσμα της συνεργασίας του με την πρώην τραγουδίστρια των Belle & Sebastian, Isobel Campbell. Σκεφτείτε το λίγο, από τη μια η αιθέρια ύπαρξη από την Σκοτία με την αγγελική φωνή από την άλλη ερμηνείες πνιγμένες στο αλκοόλ και τον καπνό. Μιλάμε για την απόλυτη αντίθεση. Είναι καταδικασμένη μια τέτοια συνύπαρξη; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Και αν υφολογικά φαίνεται να τους χωρίζει ωκεανός (για να κάνουμε και μια αναφορά στον τίτλο του album), το καλλιτεχνικό ντουέτο τα καταφέρνει μια χαρά και βρίσκει την απαραίτητη χημεία. Η Campbell έχει αναλάβει το βάρος της σύνθεσης, με τη μουσική να χαρακτηρίζεται ως «pop δωματίου» με αρκετά κινηματογραφικά και Americana στοιχεία και τον Lanegan να βρίσκει τον δικό του χώρο για να λάμψει. Με την παραγωγή σύμμαχο, το «Ballad Of The Broken Seas» αποδεικνύει πως αφενός η διαφορετικότητα μπορεί να βγάλει διαμάντια και αφετέρου πως η απόφαση της Campbell να αφήσει τους Belle & Sebastian και να αφιερωθεί στην προσωπική της καριέρα ήταν η σωστή.

12. Isobel Campbell & Mark Lanegan – Hawk (2010)
Μια καλλιτεχνική συνύπαρξη που αρχικά αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό («Ballad Of The Broken Seas», 2006) και σταδιακά άρχισε να κερδίζει έδαφος («Sunday At Devil Dirt, 2008), έφτασε επιτέλους η στιγμή να καταξιωθεί Το τρίτο album συνεργασίας μεταξύ του Lanegan και της συμπαθέστατης Σκοτσέζας είναι σίγουρα το πιο μελωδικό και αυτό με τους περισσότερους μουσικούς «χυμούς». Μάλιστα, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, το μεγαλύτερο μερίδιο αυτής της επιτυχίας πρέπει να πιστωθεί στην πρώην τραγουδίστρια των Belle And Sebastian, η οποία είναι υπεύθυνη για σχεδόν όλα όσα συμβαίνουν σε αυτό το album. Ο Lanegan τραγουδάει σε 8 κομμάτια, με αποκορύφωμα το «Come Undone», δείχνοντας πως ακόμα και αν δεν είναι ο ίδιος απόλυτος πρωταγωνιστής, μπορεί να δώσει συναίσθημα και μουσικότητα σε ένα κατά βάση noir-Americana δίσκο με επιρροές από τα 50s. Η συμμετοχή του folk τραγουδιστή Willy Mason σε δυο συνθέσεις δίνει αυτόν τον ωμό country/blues ήχο που θα αναζητήσουν αρκετοί fans, ενώ αν θέλετε συναίσθημα, οι ερμηνείες της Campbell στα «Sunrise» και «To Hell And Back Again» θα σας κάνουν να ανατρέξετε αρκετές φορές στο «Hawk».

11. Mark Lanegan – I’ll Take Care Of You (1999)
Το πρώτο από τα δύο albums με διασκευές έρχεται μετά από τρείς πραγματικά σπουδαίες προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, στις οποίες ο Lanegan συστήθηκε ξανά μουσικά στους οπαδούς, όχι πλέον ως frontman ενός εκ των κορυφαίων σχημάτων της σκηνής του grunge του Seattle, αλλά ως ένας μοναχικός τροβαδούρος που αγαπά τα blues, τα gospel, την soul/RnB και την folk. Το «I’ll Take Care Of You» θα μπορούσε συνεπώς να είναι η απάντηση στο γιατί ο Lanegan έκανε αυτή την στροφή στην καριέρα του, με τον δημιουργό να εκθέτει τα ακούσματα που τον διαμόρφωσαν ως καλλιτέχνη. Από τον Eddie Floyd στους Leaving Trains και από τον Buck Owens στον Jeffrey Lee Pierce, ο Lanegan ξεδιπλώνει με μαεστρία τις μουσικές του επιρροές, ασχέτως αν σε σχέση με το επόμενο album διασκευών του εδώ μένει περισσότερο πιστός στις αυθεντικές εκτελέσεις. Ερμηνευτικά πιο εξωστρεφής -πράγμα λογικό αν αναλογιστούμε πως αρκετά από τα κομμάτια που τραγουδάει έγιναν επιτυχίες- με την φωνή του να μην είναι τόσο μουντή και θλιμμένη, ο Lanegan κάνει κατάθεση ψυχής τραγουδώντας μερικά από τα κομμάτια που έκαναν και τον ίδιο να πιάσει μικρόφωνο στα χέρια του. Τίμιο και ειλικρινές.

10. Isobel Campbell & Mark Lanegan – Sunday At Devil Dirt (2008)
Έχω την εντύπωση πως το «Sunday At Devil Dirt» είναι το πιο pop album του Mark Lanegan και αυτό που ξεφεύγει περισσότερο από το ύφος του. Η εικόνα που μου έρχεται από τις ηχογραφήσεις είναι ενός Lanegan απόλυτα ήρεμου, αραχτού και απαλλαγμένου από σκοτούρες να απαγγέλει με σχεδόν οκνηρή διάθεση τους στίχους του. Από την άλλη, η Campbell που έχει επωμιστεί -όπως σε όλες τις συνεργασίες της με τον Lanegan- το συνθετικό και στιχουργικό βάρος, καταφέρνοντας να κεντρίσει το ενδιαφέρον μας αμείωτο με την ορχηστρική vintage pop των 60s. Με το «Come On Over (Turn Me On)» να αποτελεί το απόλυτο highlight του δίσκου, η μουσική σύμπραξη των δύο καλλιτεχνών που ξεκίνησε δυο χρόνια πριν με το «Ballad Of The Broken Seas» δείχνει να κερδίζει ολοένα και περισσότερους fans. Μοναδική μου ένσταση το γεγονός πως τα περισσότερα από τα folk/country στοιχεία «στριμώχνονται» στο δεύτερο μισό του LP δημιουργώντας έτσι μια σχετική ανομοιογένεια που όμως συνολικά δεν μοιάζει ικανή να ρίξει την ποιότητα.

09. Mark Lanegan – Imitations (2013)
Δύο είναι τα στοιχεία που κάνουν το «Imitations» ιδιαίτερα αγαπητό σε μένα αλλά και θεωρώ ένα αρκετά ενδιαφέρον μουσικό project. Πρώτον, το γεγονός πως ο Lanegan δεν διασκευάζει απλά, αλλά περνά τις συνθέσεις μέσα από το δικό του καλλιτεχνικό φίλτρο κάνοντάς τες κτήμα του. Δεύτερο και ίσως σημαντικότερο, το ότι ο ερμηνευτής χωρίς κανένα κόμπλεξ βάζει δίπλα στους ήρωες της παιδικής το ηλικίας όπως ο Frank Sinatra, ο John Cale και ο Andy Williams καλλιτέχνες της γενιάς του (Nick Cave) ή ακόμα και νεότερους όπως η Chelsea Wolfe. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ένα πανέμορφο album με άλλοτε νοσταλγική και άλλοτε πειραματική και σκοτεινή διάθεση. Προσωπικά, θεωρώ πως ο Lanegan δίνει σε αυτόν τον δίσκο μερικές από τις πιο όμορφες ερμηνείες της καριέρας του (ακούστε τα «She’s Gone» και «Deepest Shade») πραγματοποιώντας ένα μουσικό ταξίδι που στο τέλος του θα σε αφήσει με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη. Αν με ρωτούσαν πως πρέπει να είναι ένα album διασκευών, το «Imitations» θα ήταν ένα από τα πρώτα που θα μου ερχόντουσαν στο μυαλό.

08. Soulsavers – Broken (2009)
Οι Soulsavers διόρθωσαν την μετριότητα του «It’s Not How Far You Fall, It’s the Way You Fall» με έναν δίσκο που ομολογουμένως ελάχιστοι πίστευαν πως θα κάνει τέτοιο γκελ. Έχοντας περιοδεύσει εκτεταμένα μετά την κυκλοφορία του δεύτερου album τους και εξασφαλίζοντας τις συμμετοχές των Jason Pierce (Spiritualized), Mike Patton (Faith No More), Richard Hawley, Gibby Haynes (Butthole Surfers) και Rosa Agostino, το «Broken» μοιράζεται ανάμεσα στο rock και τα blues από τη μια και το trip-hop, τα ambient ηλεκτρονικά μέρη αλλά και τα soundtracks από την άλλη. Αν αφήσουμε στην άκρη το δεδομένο πρόβλημα ομοιογένειας που υπάρχει, το «Broken» σε κερδίζει με τον Lanegan να παραμένει ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής, άλλοτε σκοτεινός όπως στο εναρκτήριο «Death Bells» και άλλοτε πιο ήρεμος και γλυκός όπως στο «You Will Miss Me When I Burn», χωρίς να μειώνεται η συμβολή των υπολοίπων guests και ιδιαίτερα της Agostino, η οποία καταφέρνει και κάνει την έκπληξη. Πολυεπίπεδο και μελωδικό, το «Broken», αν και αποτελεί περισσότερο προϊόν ομαδικής δουλειάς, αποτελεί σημαντική προσθήκη στην πλούσια δισκογραφία του Lanegan.

07. Mark Lanegan Band – Phantom Radio (2014)
Το πρώτο μισό της δεκαετίας που διανύουμε βρίσκει τον Lanegan σε δαιμονιώδη φόρμα να κυκλοφορεί 3 studio albums μέσα σε λιγότερο από πέντε χρόνια. Τον βρίσκει επίσης μπροστά στη «νέα τάξη πραγμάτων», που θέλει συγκροτήματα και καλλιτέχνες να ακολουθούν το μοτίβο album-περιοδεία-album, χωρίς διαλείμματα. Και αν αυτά δεν είναι αρκετά, μάθετε πως για τις ηχογραφήσεις των drums σε αρκετά από τα κομμάτια του δίσκου, ο Lanegan χρησιμοποίησε την εφαρμογή FunkBox στο κινητό του. βάζοντας όλες αυτές τις παραμέτρους στο τραπέζι, τα σημάδια έδειχναν πως το «Phantom Radio» θα ήταν ένας μάλλον βιαστικός, άδειος ως και αδιάφορος δίσκος… Μόνο που ο Mark Lanegan μας διαψεύδει πανηγυρικά. Δίχως να χάνει την ταυτότητά και τον σκοτεινό χαρακτήρα του, βάζει περισσότερα μοντέρνα στοιχεία στον ήχο του σε σχέση με τις 2 προηγούμενες δουλειές του, κάνοντας το «Phantom Radio» ακόμα πιο σύγχρονο. Αρκετοί είπαν για ένα beat-oriented album, κάτι που προσωπικά θεωρώ υπερβολή, αν και τα trip-hop στοιχεία έχουν έντονη παρουσία. Από την άλλη, κάποιοι μίλησαν για τον Mark Lanegan του 21ου αιώνα, κάτι που ενδεχομένως να είχε στο νου του και ο δημιουργός όταν αποφάσιζε να γράψει αυτό το υλικό. Όπως και να έχει, εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια αρκετά τολμηρή συλλογή τραγουδιών, με τον Lanegan να διατηρεί τα στοιχεία που τον έκαναν σπουδαίο («I Am The Wolf», «Torn Red Heart») κοιτάζοντας όμως και την επόμενη μέρα. Κάπως έτσι δε σκέφτονται οι μεγάλοι δημιουργοί;

06. Mark Lanegan – Scraps At Midnight (1998)
Το «Scraps At Midnight» έχει ιδιαίτερη βαρύτητα γιατί φτιάχτηκε από τον Lanegan γνωρίζοντας πως οι Screaming Trees αποτελούσαν ουσιαστικά παρελθόν. Έχοντας αυτό στο νου, μπορούμε να θεωρούμε πως με αυτόν τον δίσκο ο Αμερικανός τραγουδιστής ουσιαστικά απομακρύνεται οριστικά από το μουσικό ύφος των θρύλων του grunge, προτιμώντας να βαδίσει σε πιο ακουστικά και μελαγχολικά μονοπάτια. Συνοδοιπόρος του σε αυτό το τρίτο του album είναι ο Mike Johnson των Dinosaur Jr. Μαζί δημιουργούν έναν αρκετά «ήσυχο» δίσκο εξερευνώντας -όπως και στα προηγούμενα δύο albums- την πλούσια ιστορία της Αμερικής. Και αν στα «The Winding Sheet» και «Whiskey For The Holy Ghost» οι επιρροές των Tom Waits και Leonard Cohen είναι ξεκάθαρες, το «Scraps At Midnight» θα σας φέρει στο μυαλό τον Nick Cave αλλά και τον Chris Isaak. Τα «Hospital Roll Car» και «Hotel» που ανοίγουν το album βρίσκουν τον Lanegan πιο μελωδικό από ποτέ, με τους παλμούς να πέφτουν στη συνέχεια και τις ερμηνείες να έχουν πιο μινιμαλιστική προσέγγιση. Ο επίλογος γράφεται με το σπουδαίο «Because Of This», την πιο περιπετειώδη στιγμή στη μέχρι τότε solo πορεία του Lanegan.

05. Mark Lanegan Band – Blues Funeral (2012)
Σύμφωνοι, καλές οι μουσικές συμπράξεις με την Isobel Campbell, τους Soulsavers και τους UNKLE, καλές και οι συμμετοχές στα LPs των Queens Of The Stone Age, όμως 8 χρόνια αναμονής για έναν προσωπικό δίσκο ήταν πολλά. Πανέξυπνα σκεπτόμενος, ο Lanegan δε «δεινοσαυρίζει» και με την αλλαγή της δεκαετίας, έχοντας φυσικά αρκετές προσλαμβάνουσες από τις συνεργασίες του, αλλάζει τσιπάκι και αρχίζει να βάζει στον ήχο του νέα στοιχεία που θα κάνουν επίκαιρη τη μουσική του στη νέα εποχή. Εδώ για παράδειγμα αρκετά κομμάτια γράφονται σε πλήκτρα με τη συνοδεία drum machine και όχι με τον παραδοσιακό τρόπο (κιθάρα/φωνή). Και αν αυτό για κάποιους μπορεί να ακούγεται αποτρεπτικό ως και αποκρουστικό, κομμάτια όπως το αγαπημένο μου «Gray Goes Black» δείχνουν τον δρόμο που θέλει να πάρει στη νέα δεκαετία ο Lanegan, με την ηχητική του παλέτα να ανοίγει περισσότερο από το κλασικό rock στο soul και από το gospel στην electronica. Και όλα αυτά δίχως ο Lanegan να κάνει εκπτώσεις στην περσόνα που υποστηρίζει και -κυρίως- δίχως να ανοίγει την πόρτα ώστε να μπει περισσότερο φως στο σκοτεινό του δωμάτιο.

04. Mark Lanegan – The Winding Sheet (1990)
Κοιτάζοντας τα credits στο «The Winding Sheet» και ρίχνοντας μια ματιά στα ονόματα των συντελεστών και των παραγωγών του, δεν έχεις παρά να περιμένεις ένα θυμωμένο, θορυβώδες και με τους ενισχυτές στο κόκκινο album. Σωστά; Αμ δε!… Ο Mark Lanegan στο προσωπικό του ντεμπούτο πιάνει στο ύπνο τους fans των Screaming Trees και απέναντι στα οργισμένα grunge/rock n roll riffs των τελευταίων, αντιπαραβάλει τον μελωδικό και μινιμαλιστικό εαυτό του. Ακουστικές -κυρίως- κιθάρες, ποιητικά φωνητικά και σκοτεινές μελωδικές ερμηνείες, συνθέτουν τον καμβά του album, με τον Lanegan, σε πλήρη συνάρτηση με το εξώφυλλό, να παρουσιάζεται άκρως συναισθηματικός και ηλεκτρικά απογυμνωμένος. Όταν όμως αποφασίζει να ροκάρει, όπως στο «Down In The Dark», το κάνει με τον πλέον πειστικό τρόπο. Και αν όλα τα παραπάνω δε σας αρκούν, δεχθείτε τη γνώμη του Dave Grohl που θεωρεί το συγκεκριμένο LP ως ένα από σημαντικότερα που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ και την βασική επιρροή πίσω από το «Unplugged» των Nirvana. Χρειάζεστε κάτι άλλο για να πειστείτε;

03. Mark Lanegan – Bubblegum (2004)
Με αρκετούς stars όπως η PJ Harvey, οι Josh Homme/Nick Oliveri (Queens Of The Stone Age), ο Greg Dulli (The Afghan Whigs) και οι Duff McKagan και Izzy Stradlin των Guns N Roses να συμμετέχουν στο album, το «Bubblegum» υποσχόταν μια επιστροφή του Lanegan σε πιο rock φόρμες. Και μπορεί το εναρκτήριο «When Your Number Isn’t Up» να σε βάζει στην πρίζα χωρίς τελικά να σου δίνει το rock ξέσπασμα που επιθυμείς, το «Hit The City» όμως που ακολουθεί θα σου θυμίσει τον Lanegan που συνεργάστηκε με τους Queens Of The Stone Age στα «Rated R» και «Songs For The Deaf». Πιο κιθαριστικό και θορυβώδες, το «Bubblegum» μας θυμίζει πως ο Lanegan αγαπά με το ίδιο πάθος την soul και το punk, τη folk και το rock n roll. Και αν νομίζετε πως το «Bubblegum» δεν είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση, λόγω των συμμετοχών ή λόγω της απόφασης του Lanegan να βάλει δίπλα στο όνομά του για πρώτη φορά τη λέξη «Band», αρκεί να ρίξετε μια ματιά στους στίχους των τραγουδιών που σε αρκετές περιπτώσεις εκθέτουν με άκομψο τρόπο τα πάθη και τις αδυναμίες του.

02. Mark Lanegan – Whiskey For The Holy Ghost (1994)
Αν το «The Winding Sheet» εντυπωσίαζε με την απλότητα και την αμεσότητα του, το δεύτερο album του Mark Lanegan θα σε συνεπάρει με την μουσικότητα του. Δίχως να χάνεται η μαγεία του ντεμπούτου του, και με το σκηνικό να έχει στηθεί όπως ακριβώς αποτυπώνεται και στο εξώφυλλό, το «Whiskey For The Holy Ghost» συνεχίζει το ταξίδι στην Αμερικανική μουσική ιστορία. Η προσθήκη βιολιού, πιάνου και σαξοφώνου κάνει τις ακουστικές συνθέσεις πιο πλούσιες και περιπετειώδεις, με τις ερμηνείες του Lanegan να είναι απλά συγκλονιστικές. Και μπορεί το «Whiskey For The Holy Ghost» να μην ανήκει στα χαρακτηριστικά grunge ακούσματα, είναι όμως με άνεση ένα από τα κορυφαία albums που βγήκαν μέσα από αυτή την μουσική έκρηξη που γινόταν στην Αμερική στις αρχές και τα μέσα εκείνης της δεκαετίας.

01. Mark Lanegan – Field Songs (2001)
Έχοντας στο πλευρό του σε αυτό το πέμπτο του album τους Richard Johnson (Dinosaur Jr) και Ben Shepherd (Soundgarden), έχω την πεποίθηση πως ο Mark Lanegan συνθέτει τον πιο πλήρη δίσκο του βάζοντας στις συνθέσεις του περισσότερο χρώμα. Οι ανατολίτικες μελωδίες με τη συνοδεία γυναικείων φωνητικών και κρουστών στο «No Easy Action» και οι φωνητικές μελωδίες στο «Resurrection Song»  για παράδειγμα, η κιθάρα στο «Don’t Forget Me» αλλά και η -τολμώ να πω- uplifting ερμηνεία του στο «Kimiko’s Dream House» είναι μερικά μόνο από τα δείγματα της αρτιότητας του «Field Songs» το οποίο ξεχειλίζει από μουσικότητα. Βεβαίως, όπως και στις προηγούμενες τέσσερις δουλειές του, έτσι και εδώ, οι folk/Americana αναφορές κυριαρχούν, όμως η αίσθηση μου είναι πως σε αυτόν τον δίσκο τα όργανα και οι μελωδίες έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο και δεν αποτελούν απλά το χαλί πάνω στο οποίο ξεδιπλώνει ο δημιουργός τις μουντές ερμηνείες του. Ακόμα και το bluesy instrumental «Blues For D» με την υποβόσκουσα ψυχεδέλεια του δένει τέλεια με τον υπόλοιπο δίσκο και μας χαρίζει μια απίστευτα μελωδική στιγμή. Περνώντας τα χρόνια, έχω πλέον πειστεί πως το «Field Songs» είναι ένα από τα πρώτα αριστουργήματα του 21ου αιώνα και ένας κλασικός δίσκος που σε εκπλήσσει από την αρχή ως το τέλος του.

Tags :

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ

Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να βομβαρδίζει το internet με ύλη. Αγαπάει το βινύλιο και πιστεύει πως η μαγεία της rock μουσικής βρίσκεται στις πιο απλές μορφές της.