ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ IN FOCUS/TOP STORIES

Ο μεγαλύτερος εχθρός του ραδιοφώνου σήμερα είναι ο Carlos Santana

Σε μια περίοδο που το rock ραδιόφωνο κάνει συνεχώς επιτυχής αναφορές στα 80s και τα 90s, ο νέος δίσκος του Carlos Santana φάνταζε ιδανικό αποκούμπι για όλους όσους περίμεναν ένα νέο “Smooth” για να ανανεώσουν της ραδιοφωνικές τους λίστες. Άνθρωποι που κρύβουν τις μουσικές τους αδυναμίες περίμεναν να έχουν επιτέλους…

Σε μια περίοδο που το rock ραδιόφωνο κάνει συνεχώς επιτυχής αναφορές στα 80s και τα 90s, ο νέος δίσκος του Carlos Santana φάνταζε ιδανικό αποκούμπι για όλους όσους περίμεναν ένα νέο “Smooth” για να ανανεώσουν της ραδιοφωνικές τους λίστες.

Άνθρωποι που κρύβουν τις μουσικές τους αδυναμίες περίμεναν να έχουν επιτέλους ένα τραγούδι στα χέρια τους που μπορεί να παίζει κάθε 45 λεπτά στον ραδιοφωνικό αέρα και να είναι ταυτόχρονα ringtone στο κινητό τους.

Ευτυχώς, ο κύριος Santana διέψευσε τους πάντες κατηγορηματικά. Διέψευσε ακόμα και όλους εκείνους τους ινσταγκαμικούς tech freaks που περίμεναν να βάλουν το βινύλιο στο πικάπ τους, απολαμβάνοντας τους ήχους του «Africa Speaks» μέσα από τα χιλίων ευρώ, ακουστικά τους.

Και όλα αυτά γιατί; Γιατί ο Carlos Santana 50 χρόνια μετά, επέλεξε να κάνει ότι έκανε με απόλυτη επιτυχία το 1969 με το «Jingo». Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι της μόδας. Το 1969, ο κόσμος του Woodstock ήταν έτοιμος να δεχτεί αυτό που o Μεξικανός κιθαρίστας είχε στο μυαλό του. Το «Jingo» του Νιγηριανού Babatunde Olatunji είχε τον ιδανικό ρυθμό για να παρασύρει μια ολόκληρη γενιά που στην πλειοψηφία τους ήταν hippies ενώ ταυτόχρονα είχε πρόσβαση σε LSD. Μια γενιά που έβλεπε για πρώτη φορά τον άνθρωπο να πατάει στο φεγγάρι, τον John Lennon να ξαπλώνει ολόγυμνος με την Yoko Ono στο κρεβάτι και τον Jimmi Hendrix να δρέπει δάφνες με την επιτυχία του «Purple Haze». Το κοινό ήθελε να κουνηθεί και να ταρακουνηθεί μέσα στην ψυχεδέλεια και η αφρικανική μουσική την πρόσφερε απλόχερα.

«Περίμενα να κάνω αυτό το album από την εποχή που ηχογραφήσαμε το ντεμπούτο μας. Παίζω αφρικανική μουσική από τότε που μπορώ να θυμηθώ, από τότε που έμενα ακόμα στην Τιχουάνα. Ακόμα και όταν άκουγα Ben E. King, Jackie Wilson και ειδικά blues πάντα αισθανόμουν ότι στην ουσία ήταν αφρικανική μουσική. Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να αποτίσω φόρο τιμής στο συγκεκριμένο είδος και η αλήθεια είναι ότι μου πήρε πολύ.»

Το 2019 ο κόσμος όμως είναι εντελώς διαφορετικός. Αφρικανική μουσική θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να ακούνε οι hipsters αλλά και πάλι αυτό δεν θα ήταν αρκετό. Ακόμα και η jazz που εκ των πραγμάτων έχει μπολιασμένο το DNA της με αφρικανικούς ρυθμούς, έχει εξελιχθεί ως είδος που απευθύνεται σε μια συγκεκριμένη ελίτ που ξοδεύει πραγματικό χρόνο για ακρόαση και δεν χρησιμοποιεί την μουσική ως χαλί για τις δουλειές του σπιτιού, το πλύσιμο του αυτοκινήτου και της περιήγησης στο facebook.

Ο Carlos Santana 50 χρόνια μετά, επέλεξε να κάνει ότι έκανε με απόλυτη επιτυχία το 1969 με το “Jingo”. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι της μόδας.

Ο άνθρωπος που στην ουσία δημιούργησε τον όρο latin rock κατάφερε σε συνεργασία με τον Rick Rubin να ηχογραφήσει ένα ωριαίο κιθαριστικό αριστούργημα για το οποίο δεν ήμουν προετοιμασμένος. Γνωρίζοντας καλά το τι θέλει να κάνει και έχοντας στο πλευρό του την γνωστή ισπανίδα τραγουδίστρια Concha Buika, o Santana δημιούργησε έναν εκπληκτικό συνδυασμό latin, jazz, rock και παραδοσιακής αφρικανικής μουσικής που πλην ελάχιστων εξαιρέσεων είναι τόσο αντιεμπορικό που η πλειοψηφία των ραδιοφωνικών σταθμών δεν θα αντιληφθεί καν ότι κυκλοφόρησε.

Θα σχολιάσει κάποιος, και δικαιολογημένα, ότι στο ραδιόφωνο δεν πρόκειται να ακούσεις ούτε τα καινούρια τραγούδια του Bruce Springsteen, εσύ περιμένεις να ακούσεις ψυχεδελικούς αφρικανικούς ρυθμούς; Η αλήθεια είναι πως όχι, δεν τρέφω αυταπάτες.

Μπορεί κάποιοι ραδιοφωνικοί σταθμοί που απευθύνονται σε συγκεκριμένα target group και που συνήθως οι ακροατές γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους, να επιχειρήσουν να εντάξουν στα playlist τους ένα ή δύο από τα κομμάτια του «Africa Speaks» αλλά αυτό σίγουρα δεν μεταφράζεται σε ραδιοφωνική αποδοχή και επιτυχία. Του αντιθέτου μάλιστα, επιβεβαιώνει το γεγονός ότι o δίσκος δεν είναι εύκολος και ότι οι πιθανότητες κάποιος στο αυτοκίνητο να αλλάξει σταθμό είναι ιδιαιτέρως αυξημένες.

Ο Santana είχε για ακόμα μια φορά την επιλογή να καλέσει όσους celebrity τραγουδιστές επιθυμούσε που ακόμα και αν τους έδινε να ερμηνεύσουν γραμμές από τον τηλεφωνικό κατάλογο, οι συνθέσεις θα εκτινάσσονταν στις κορυφαίες θέσεις των charts. Δεν το έκανε όμως.
Μοναδική «εμπορική» εξαίρεση του album αποτελεί το μαγευτικό «Breaking Down The Door», το οποίο θα μπορούσε να είναι άνετα ιδανικό μουσικό σκηνικό σε κάποια κατασκοπική ιστορία του John le Carre κάπου στην Αβάνα.

Ο Rick Rubin παρόλα τα κουσούρια του ή καλύτερα παρόλα τα κουσούρια που του έχουν προσάψει, είναι γεγονός ότι βάζοντας το χέρι του στην κονσόλα προσυπογράφει αυτόματα συμβόλαιο εγγυημένης ποιότητας. Μπορεί οι Slipknot να έχουν παράπονα απ’ αυτόν αλλά δε νομίζω ότι στο «VOL.3» δεν έκανε καλή δουλειά. Το τι σχέσεις μπορεί να δημιουργεί με τους μουσικούς ή ποια μπορεί να είναι η συμπεριφορά του σίγουρα δεν αφορά τον ακροατή.  

«Όταν βρεθήκαμε με τον Rick Rubin με ρώτησε. «Στο «Supernatural» είχες πολλούς καλεσμένους. Με ποιους θέλεις να συνεργαστείς αυτή τη φορά;». «Θέλω μόνο δύο γυναίκες. Την Buika και την Laura Mvula».

Ξέροντας ότι το Woodstock φέτος τον περιμένει να ηγηθεί στην επανασύσταση του, ο Santana αποφάσισε για ακόμα μια φορά στην καριέρα του να ρισκάρει. Προτίμησε να βάλει τη συναισθηματική του εξάρτηση με τους αφρικανικούς ρυθμούς σε προτεραιότητα βάζοντας την ραδιοφωνική επιτυχία στην άκρη. Έτσι και αλλιώς οι περισσότεροι τον Αύγουστο στο Woodstock θα αδημονούν να ακούσουν ένα «Black Magic Woman», ένα «Evil Ways» ένα «Smooth» ή ένα «Jingo» απλά για την ιστορία. Είπαμε, ο ίδιος ρισκάρει. Άλλωστε το έχει κάνει πολλές φορές στην καριέρα του.

«Έχω κατηγορηθεί ότι έχω κάνει προσπάθειες να «αυτοκτονήσω» την καριέρα μου έξι ή εφτά φορές στο παρελθόν. Για μένα σημαντικό είναι να μαθαίνεις. Θέλω να παραμείνω το επτάχρονο παιδί που διψά για περιπέτεια και που κάποιες φορές θα βγει στο ραδιόφωνο και κάποιες όχι. Το βασικό όμως είναι να είσαι αληθινός στο τι θέλει να κάνει η καρδιά σου».

Οι δηλώσεις του Carlos Santana είναι από τη συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στο Stereogum.com 

Ο Σάββας Στανής γεννήθηκε στην Κομοτηνή την χρονιά που οι AC/DC κυκλοφόρησαν το Back in Black και από τότε η σχέση του με την rock μουσική είναι μια σχέση εξάρτησης. Είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού fan club των Dream Theater “Infinite Dreams” (1999), βραβευμένο από την Warner Music και από την ifpi για την αύξηση των πωλήσεων του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Υπήρξε συντάκτης των περιοδικών Rock On και Rock Hard με μόνιμες στήλες, συνεντεύξεις και studio reports συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Έχει καθίσει πίσω από την κονσόλα του Atlantis Fm 105,2, αυτοαποκαλείται foodie και λατρεύει να αξιολογεί burger οπουδήποτε ανακαλύπτει ότι τα σερβίρουν. Αποκαλεί Άγιο τον Anthony Bourdain και θεωρεί τεράστιο πλήγμα που δεν κατάφερε να τον γνωρίσει από κοντά.

Latest from IN FOCUS

Go to Top