Είμαι έτοιμη για την κατακραυγή του κοινού αισθήματος αλλά ας παραδεχτούμε επιτέλους ότι οι 30 Seconds to Mars θα ήταν μία δευτεροτριτοτέταρτη μπάντα χωρίς το χαρισματικό τους frontman.

Επειδή με υποθέσεις όμως δεν γίνεται η δουλειά, αντιθέτως οι αριθμοί μιλάνε οι Jared και Shannon Leto μαζί με τον Tomo Milicevic δημιούργησαν το 1998 στο LA την κατά τας γραφάς post-grunge rock μπάντα τους ονόματι Boiled Hard την οποία και μετονόμασαν σε 30 Seconds to Mars (αφού πρώτα πέρασαν από μία στιλιστική φάση Tokio Hotel πριν τους Tokio Hotel) ως μία «μεταφορά που συμβολίζει το μέλλον». Οι 30 Seconds to Mars παρά τις αμφιλεγόμενες κριτικές και το διχασμένο rock κόσμο είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα σε διεθνές επίπεδο σύγχρονα rock συγκροτήματα, μετράνε ήδη 4 album, 15 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, μία δικαστική διαμάχη με την EMI, την εταιρεία παραγωγής τους, ένα rockumentary για πάρτη τους με τίτλο Artifact, με θέμα την προαναφερθείσα διαμάχη και με σκηνοθέτη τον Jared Leto υπό το ψευδώνυμο Bartholomew Cubbins, ένα ρεκόρ Γκίνες και πολλά πολλά πολλά πολλά concert shows ξακουστά για την τρελή ενέργεια και το «χαμό» που κάνει το συγκρότημα και πείθει μέχρι και τους πιο απαιτητικούς. Μεταξύ μας ο Leto τον κάνει όλο το χαμό γιατί ναι οκ είναι αναμφισβήτητα ένας ταλαντούχος μουσικός, αλλά κυρίως είναι ένας χαρισματικός σταρ με εξαιρετικές ικανότητες marketing ως αρμόζει στο κάθε επιτυχημένο προϊόν που με περηφάνια εξάγει το Hollywood.

Όταν ο Leto μετακόμισε στο Los Angeles για να γίνει σκηνοθέτης, αφού είχε παρατήσει το λύκειο, άρχισε να συμμετέχει σε φοβερά αποτυχημένα family sitcoms ενώ το μεγάλο break ήρθε με το ρόλο του Jordan Catalano στο “My So-Called Life.” Φήμες λένε ότι μέχρι και σήμερα ο Leto απαγορεύει σε δημοσιογράφους να τον ρωτάνε για αυτό το τηλεοπτικό του πέρασμα.

Η σειρά αυτή που προφανώς ακυρώθηκε μάλλον τον τραυμάτισε καθώς παράτησε απότομα την περσόνα του έφηβου καρδιοκατακτητή και τώρα επιλέγει πιο rock καταστάσεις, με μικρούς ρόλους σε σημαντικές ταινίες που αν μη τι άλλο δείχνουν σε πρώτη φάση το γούστο των επιλογών του να καλυτερεύει. Το 1999 για παράδειγμα συμμετέχει στο Fight Club με ξανθό πλατινέ μαλλί στο ρόλο του “Angel Face” και πετάει από πάνω του το τηλεοπτικό στίγμα των 90s που «χαντάκωσε» πολύ κόσμο, να τα λέμε αυτά. Την ίδια χρονιά εμφανίζεται στο Girl Interrupted στον πρώτο ρόλο του που ενθουσιάζει τους κριτικούς. Η ανανεωμένη έμπνευση του Leto ως κινηματογραφικό πλέον πρόσωπο συμπίπτει και με το ξεκίνημα των 30 Seconds to Mars με τους οποίους οδηγούνται και στο δισκογραφικό τους ντεμπούτο με δίσκο ομώνυμο με την μπάντα τους.

Οι κριτικοί διχάζονται με αυτό το νέο entry στη μουσική σκηνή, ενώ τα μέσα μιλάνε για τους «νέους Pink Floyd». Σε αυτό που συμφωνούν όλοι ανεξαιρέτως είναι στο όνομα του Jared Leto που σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται brand name, είτε ορισμένοι τον «κράζουν» σαν ξιπασμένο είτε άλλοι τον εξαίρουν σαν ποιητή/καλλιτέχνη που θα αναγνωριστεί μετά το θάνατό του ως αρμόζει σε ανάλογες περιπτώσεις. Καθόλου το θάνατο δεν περιμένει ο Jared για να αναγνωριστεί (ας χτυπήσω ξύλο τον γλωσσοφάγαμε και μόλις ολοκλήρωσε και μυστήριο ρόλο) και συνεχίζει ακάθεκτος να δοκιμάζει στο σινεμά, γρατζουνώντας παράλληλα ακριβές κιθάρες. Το 2000 καταφέρνει να γίνει παγκοσμίως γνωστός και κινηματογραφικά αποδεκτός ως Harry Goldfarb στο απαιτητικό Requiem for a Dream του Aronofsky, καθώς και να κλέψει τις εντυπώσεις με τον αλαζονικό Paul Allen στο American Psycho, δύο ρόλους που ωθούν τον σινεκόσμο να τον πάρει στα σοβαρά.

Παρά το πλέον γεμάτο πρόγραμμα του Leto, η σχετική επιτυχία του πρώτου album ενθαρρύνει τα παιδιά να συνεχίσουν την πορεία τους και το 2005 έρχεται ο δεύτερος δίσκος, A Beautiful Lie, που είναι εμφανώς πιο κοντρολαρισμένος αλλά και με διαθέσεις επίδειξης των potentials, γεγονός που δεν μπορεί να μην συνδυαστεί με το ανανεωμένο πρόσωπο του Leto στις κινηματογραφικές επιλογές του το οποίο αν ήταν ταινία θα είχε το A Beautiful Lie soundtrack. Οι γκρίνιες βέβαια δεν λείπουν, καθώς αρκετοί θεωρούν το κινηματογραφικό χάρισμα του Jared διαφημιστικό προσωπείο για ένα δίσκο που ισχυρίζονται «αγγίζει τα όρια του μελοδράματος». Όταν είσαι στην Αμερικάνικη μουσική σκηνή και έχεις frontman μία αδιαμφισβήτητη, λαμπερή σταρούμπα, όμως, με χίπικα παιδικά χρόνια και με συνιδρυτή του συγκροτήματος τον αδερφό του, η επιτυχημένη πορεία προς το αμερικάνικο όνειρο είναι εγγυημένη. Έτσι, το A Beautiful Lie εκτοξεύει τους 30 Seconds to Mars σε επίπεδα πλατίνας (και η πλατίνα στην Αμερική είναι νούμερο όχι Πετρέλης) ενώ το μαλλί του Jared είναι πλέον κορακί.

Μετά από αυτό και με εξαίρεση το Chapter 27 (2007) όπου ο Leto παίρνει 30 κιλά για να υποδυθεί τον δολοφόνο του John Lennon και δείχνει ότι δεν αστειεύεται, μένει λίγο εκτός κινηματογράφου και είναι κυρίως frontman ενώ ετοιμάζει με τη μπάντα το τρίτο και πιο επιτυχημένο album τους This Is War (2009). Παράλληλα η περιοδεία τους θα γίνει η πιο μακρά διαρκείας περιοδεία από rock συγκρότημα ever που λένε κάνοντας ένα ωραιότατο ρεκόρ Γκίνες και αποδεικνύοντας πως ό,τι χάνουν στο δίσκο οι 30 Seconds to Mars το κερδίζουν στο live, όπου ο Jared όπως καταλαβαίνετε δίνει ρεσιτάλ, μουσικό και μη, κάθε βράδυ ανεξαιρέτως και απαντάει σε αυτούς που κατηγορούν τα live των 30 Seconds to Mars ως «φούσκες» γεμάτες από Letiκούς fans κερδίζοντας κάθε βράδυ καινούριους fans που, ναι όντως, θα ξαναπάνε μόνο για εκείνον.

https://www.youtube.com/watch?v=0jcSk9M9LWE

Έχουμε περάσει τώρα στην εποχή που ο Leto πειραματίζεται με τα όρια του και με τα όρια γενικότερα και του βγαίνει. Ενώ, η μπάντα βρίσκεται στη μέση μιας μηνυσάρας, με το συμπάθιο, από την εταιρεία παραγωγής τους που τους κατηγορεί για παραβίαση συμβολαίου και κινδυνεύει να τους κοστίσει 30 εκατομμύρια δολάρια, ο Leto σκηνοθετεί ντοκιμαντέρ με θέμα τη δικαστική αυτή διαμάχη υπό το ψευδώνυμο του  Bartholomew Cubbins. Γιατί; Επειδή μπορεί! Και ενώ με αυτή του την κίνηση δημιουργεί αρκετούς εχθρούς,  το checkmate έρχεται το 2013 με το Dallas Buyers Club όταν και θα κερδίσει τελειωτικά πια όλον τον πλανήτη με την Οσκαρική πλέον ερμηνεία του ως transgender γυναίκα που πάσχει από AIDS. Μέσα στο όλο σουξέ οι 30 Seconds to Mars φυσικά κυκλοφορούν το τρίτο τους album με τίτλο Love, Lust, Faith, and Dreams, γιατί μόνο χαζοί δεν είναι, album που εύκολα σκαρφαλώνει στο νούμερο 6 των Billboards, ενώ επιβεβαιώνει και μουσικά τη φανερή διάθεση της φάσης του Leto να «πικάρει» τα όρια του.

Όσο για τη Rayon, ο Leto σχοινοβατεί μεταξύ ευαισθησίας και δυναμικής σε κάθε ξεχωριστό καρέ και πλέον φέρνει τον εαυτό του στην εμπροσθοφυλακή του Hollywood μέσα από μία πορεία μακρά, αν και όπως αστειεύεται ο ίδιος πολλοί νομίζουν πως το Dallas Buyers Club είναι η πρώτη του ταινία.

Αν με ρωτάτε τον προτιμώ ηθοποιό (παρότι ο ίδιος διαφωνεί) αν και πιστεύω ότι η μουσική του πορεία του δίνει μία ώθηση η οποία εκεί που τον γειώνει ξαφνικά τον εκτοξεύει δίνοντας του την αυτοπεποίθηση να ελιχθεί εντυπωσιακά από τη Rayon στο Joker του Suicide Squad, που κυκλοφορεί στις 25 Αυγούστου. Η ταινία αυτή μιμείται λίγο την πορεία της μπάντας του Leto. Τα πάει για αρχή πολύ καλά στο box office παρά το ότι όλοι θεωρούν ότι θα πατώσει, οι κριτικοί είναι στην καλύτερη επιφυλακτικοί με αυτό που έχει να δείξει, ενώ οι fans μαλώνουν μεταξύ τους για το αν πήγαν να τη δουν απλώς και μόνο γιατί ο Jared είναι ο τέταρτος Joker του σινεμά. Ένας Joker αρκετά διαφορετικός από τους προηγούμενους που δε φοβάται όμως τη σκιά κανενός εκτός ίσως από αυτή του ηθοποιού που βρίσκεται πίσω από το λευκό μακιγιάζ, τα τατουάζ και τα πράσινα τώρα μαλλιά. Καλός κακός Joker δεν ξέρω καθώς ο ρόλος του είναι του δεκάλεπτου και η ταινία μπάζει από παντού μεταξύ μας. Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι ο Leto ξεσήκωσε πάλι το σύμπαν και είτε το ήθελε είτε όχι (το ήθελε) διαφήμισε την ταινία του με το μόνο τρόπο που ξέρει να λανσάρει το «προϊόν» του όλα αυτά τα χρόνια, με τη χαρισματική του περσόνα (και το θεληματικό του πιγούνι μεταξύ μας).

 

Με σπουδές στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες και με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!