Ο θάνατος του Dave Hlubek μας έκανε να ακούσουμε ξανά τη δισκογραφία των Molly Hatchet

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Posted on Σεπτέμβριος 14, 2017, 10:48 μμ
2 mins

Στις 3 του περασμένου μήνα, ο Dave Hlubek έφυγε στα 66 του αφήνοντας πίσω μια πολύ μεγάλη μουσική κληρονομιά. Ο rock ύμνος που ακούει στο όνομα «Fall Of The Peacemakers» φέρνει περήφανα την υπογραφή του και μαζί με το συγκρότημα του, τους μεγάλους Molly Hatchet, αφήνει πίσω του μια πλειάδα εντυπωσιακών τραγουδιών, τραγουδιών που τους εξασφαλίζουν μια υπέρλαμπρη θέση στο Hall Of Fame του southern rock. Οι οπαδοί του group αναμένουν (αναμένουμε) με αγωνία τις επόμενες κινήσεις του φυσικού ηγέτη της μπάντας Bobby Ingram μετά το θάνατο του συνοδοιπόρου του και μέχρι τότε το rockyourlife.gr αρπάζει την ευκαιρία για μια ενδελεχή ματιά στη δισκογραφία του group, πάντα με την προσπάθεια για εξισορρόπησης του υποκειμενικού με το αντικειμενικό. Πάμε λοιπόν, τα albums των Molly Hatchet από το λιγότερο καλό ως το καλύτερο:

Justice (2010)
Είναι πάντα ευχάριστη η περίπτωση ενός Crisis Point όπου το συγκρότημα δεν έχει αυτό που ονομάζουμε κακό album. Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι μια δισκογραφία δε μπορεί να έχει τις αδύναμες στιγμές της. Μια ψιλοτέτοια είναι η περίπτωση του «Justice» για τους Molly Hatchet το οποίο χωρίς να απογοητεύει είναι σίγουρα από εκείνα τα albums που μετά τις σχετικά ενθουσιώδεις πρώτες ακροάσεις, θα μαζέψει σκόνη σε κάποιο ράφι σε σχετικά σύντομο διάστημα. Θέματα και συνθετική προσέγγιση που έχουμε ξανακούσει, αρκετά καλογυαλισμένος ήχος ακόμα για τους Ηatchet της δεύτερης περιόδους (πχ στα τύμπανα), με τα εισαγωγικά «Been To Heaven Been To Hell» και «Safe In My Skin» να ξεχωρίζουν, μαζί με το ομώνυμο τραγούδι. Τελευταίο studio album μέχρι στιγμής για τη μπάντα κι αναμένουμε με αγωνία το επόμενο πόνημα της, αν αυτό φυσικά υπάρξει μετά το θάνατο του Hlubek.

Lightning Strikes Twice (1989)
Η δεκαετία του 80 δε θα τελειώσει με υποδειγματικό τρόπο για τους Molly Hatchet καθώς σε αυτό που γινόταν φανερό ως το τέλος της πρώτης περιόδου του συγκροτήματος, θα κυκλοφορήσουν έναν άνισο δίσκο, τον έβδομό τους κατά σειρά. Η χρήση του πιάνου αφαιρεί αρκετή από την σκληράδα που είχε ταυτιστεί με το group και το είχε κάνει να ξεχωρίσει από το σωρό των υπολοίπων Skynyrd wannabees, και το συνολικό πακέτο τραγουδιών, παρόλο που σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό – για Molly Hatchet μιλάμε- έμελλε να ξεχαστεί σχετικά γρήγορα. Με AOR προεκτάσεις ο ήχος του album, κάτι που άλλους τους ενοχλεί και άλλους όχι, θα μας χαρίσει το πολύ καλό «Heart Of My Soul» που κλείνει το δίσκο, καθώς και την εξαιρετική διασκευή στο τεράστιο «Hide Your Heart» των Kiss, που μιλάει για το συμμοριτοπόλεμο στις ΗΠΑ, τραγούδι που έχει τραγουδηθεί επίσης από Bonnie Tyler και την θεά Robin Beck.

Warriors of the Rainbow Bridge (2005)
Κλασικό album της δεύτερης περιόδου της μπάντας, το «Warriors Of The Rainbow Bridge» θα ικανοποιήσει απόλυτα τους οπαδούς της μπάντας που είχαν καλομάθει από τα «Kingdom Of XII» και «Devil’s Canyon». Τα χαρακτηριστικά του ήχου των Hatchet είναι όλα εδώ, με τα heavy southern riffs του Ingram να δίνουν και να παίρνουν, και το γρέζι του Phil McCormack να είναι σε πολύ κατάσταση. Καθαρή, rock παραγωγή, και περιορισμένη to the point χρήση του πιάνου. Αυτό που λείπει ίσως από τον εν λόγω δίσκο είναι εκείνο το μεγάλο κομμάτι – έπος όπως είχαν συνηθίσει σε παλιότερες κυκλοφορίες οι Molly Hatchet, καθώς το «Rainbow Bridge» είναι φιλόδοξο μεν, θα χαθεί σε μια μετριότητα δε. Από την άλλη δυνατό και ζόρικο το «Son Of The South» σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα του δίσκου που σε κάθε περίπτωση αποτελεί μια αξιόλογη κυκλοφορία από το group.

The Deed is Done (1984)
Το 1984 οι Molly Hatchet μόλις είχαν τελειώσει ένα σερί φοβερών κυκλοφοριών που τους είχαν κάνει stars του είδους τους. Ήταν εν μέρει λογικό να πέσουν τόσο τα γκάζια κι οι ταχύτητες όσο ίσως κι η ποιότητα των ίδιων των τραγουδιών εν τέλει. Αυτό φυσικά δεν εμπόδισε το «The Deed Is Done» να αποκτήσει το status του αξιόλογου album, παρόλη την keyboard-oriented προσέγγιση του και την εν γένει AOR ατμόσφαιρα. Το «Satisfied Man» θα μείνει στην ιστορία ως ένα από τα μεγάλα hits της μπάντας, το «Stone In Your Heart» είναι ένα τραγούδι που άνετα θα μπορούσαν να έχουν γράψει οι FM (!) ενώ η συμμετοχή του μακαρίτη πλέον τραγουδιστή των Survivor, Jimi Jamison, είναι η πλέον ενδεικτική για τη μουσική κατεύθυνση του album. Μεταβατικός δίσκος που παρόλα αυτά είχε τις πολύ αξιόλογες στιγμές του και περνάει άνετα το μέσο όρο.

Take No Prisoners (1981)

Τέταρτο album για το συγκρότημα και παρόλο που μετά από τρεις εκπληκτικούς δίσκους η έμπνευση δε δείχνει να χάνεται, εντούτοις βλέπουμε κάποια μικρά μικρά σημαδάκια κορεσμού. Ίσως φταίει το γεγονός ότι οι ίδιοι τους είχαν θέσει τον πήχυ πολύ ψηλά αλλά έτσι γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις. Η απουσία του Danny Joe Brown σε κάποιους είναι αισθητή, σε κάποιους όχι, τα δε τραγούδια του δίσκου -με λίγο πιο ελαφρύ ήχο από τα προγενέστερα albums- που θα μιλάνε ακόμα στην καρδιά των fans είναι τα «Bloody Reunion», «Respect Me In The Morning» καθώς και το γουστόζικο «Lady Luck». Το «Take No Prisoners» είναι ένας πολύ καλός δίσκος που έτυχε απλά να έρθει από μια μπάντα που έτυχε να κάνει ένα μεγάλο σερί μέχρι τότε, με αποτέλεσμα να υπάρξει η σύγκριση. Στα συν κι η συμμετοχή της Katey Sagal (Married with Children, Sons of Anarchy).

Silent Reign of Heroes (1998)
Το αδερφάκι του «Kingdom Of XII», θα κυκλοφορήσει δύο χρόνια πριν από αυτό και θα ακολουθούσε το δρόμο που χάραξε το πελώριο «Devil’s Canyon», για το οποίο θα μιλήσουμε πιο κάτω. Πεντακάθαρος ήχος, ο νέος Phil McCormack έχει δέσει άψογα με το συγκρότημα και αντικαθιστά επάξια τον Danny Joe Brown, ενώ ο Ingram δε στερείται καθόλου έμπνευσης, δίνοντας μερικά εξαιρετικά riffs και τραγούδια και δείχνοντας γεμάτος κέφι για τη δεύτερη νεότητα του group. Ξεχωρίζουν το εισαγωγικό «Mississippi Moon Dog» (Γενικά με τα εισαγωγικά το είχαν οι Hatchet), το «Dead And Gone» καθώς και το ομώνυμο, που συνέχισε την τεράστια παράδοση του «Fall Of The Peacemakers». Η μπάντα είχε πια εδραιώσει το όνομα της στο southern rock, δεν είχε να αποδείξει πλέον τίποτα, και άνετη κι απαλλαγμένη από άγχος, απλά έγραφε πολύ καλή μουσική προς τέρψιν όλων μας.

Kingdom of XII (2000)
Το τρίτο album της δεύτερης περιόδου του group έμελλε να είναι εξόχως ικανοποιητικό, δικαιολογώντας στο μέγιστο βαθμό την αγάπη του κόσμου για τους Hatchet, η οποία δεν είχε στερέψει καθόλου. Κιθαριστικό southern rock, χωρίς απαραίτητα να αποτελεί καινούρια πρόταση ούτε καν για την ίδια τη μπάντα, με τα refrains του, τις γέφυρες του και γενικά όλο εκείνο το πακέτο που παραπέμπει στους Skynyrd του «Last Rebel» και έκανε την ομαλή μετάβαση του southern ήχου των 70s στη νέα εποχή. Από τον δίσκο, αλλά και απ’ όλη την καριέρα των Hatchet σε μεγάλο βαθμό, θα ξεχωρίσει το έπος «One Last Ride, το «Free Bird» του καιρού του, ο ύμνος των bikers του κόσμου. Μιλάμε για κομμάτι θρύλο πλέον, απλά ακούστε το και σκεφτείτε το αγαπημένο σας «Sons Of Anarchy» να τελειώνει με αυτό αντί του «Come Join The Murder». Ναι, για τέτοιο έπος μιλάμε.

No Guts No Glory (1983)
Το πέμπτο album της μπάντας σήμανε την επιστροφή του Danny Joe Brown και εν μέρει την επιστροφή στον κλασικό ήχο των πρώτων δίσκων που έδωσε στο group το status της νέας μεγάλης ελπίδας του southern rock μαζί με τους Blackfoot. Τα πολύ καλά riffs και τα ανεβασμένα γκάζια είναι και πάλι εδώ, η παραγωγή καθαρή αν και θα μπορούσε να είναι λίγο πιο ογκώδης, ο Brown σε μεγάλα κέφια θα δώσει τον καλύτερο του εαυτό σε ύμνους όπως τα «What Does it Matter?» και «Under The Gun». Για το τέλος φυσικά αφήσαμε το ιστορικό «Fall Of The Peacemakers», ένα από τα διαμάντια στην πλούσια δισκογραφία των Molly Hatchet, έναν ύμνο που κοιτάει το «Free Bird» κατάματα και ταυτόχρονα αποτέλεσε τη μουσική βάση για ένα σωρό έπη που ακολούθησαν στην δισκογραφία της μπάντας. Η καρδιά των οπαδών και πάλι στη θέση της.

Beatin’ The Odds (1980)
Το μαγικό για τη μουσική 1980 βρήκε τους Molly Hatchet με νέο τραγουδιστή και κεκτημένη ταχύτητα από την επιτυχία των δύο πρώτων δίσκων. Το «Beatin’ The Odds» θα καταφέρει με ιδιαίτερη άνεση να διατηρήσει το momentum της μπάντας, καθώς οι ύμνοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον με το εναρκτήριο ομώνυμο να σε πιάνει από τα μαλλιά με το γκάζι και τη διάθεση του. Θα ξεχωρίσει βέβαια ιδιαιτέρως «Rambler», «Sailor» και «Dead And Gone», ενδεικτική της μελλοντικής κατεύθυνσης του group. Από την άλλη οι γνώστες του είδους θα χαρούν ιδιαιτέρως ακούγοντας στοιχεία κι από άλλα μεγαθήρια του χώρου να κάνουν την εμφάνιση τους εδώ κι εκεί, με την αύρα κυρίως των φοβερών και εξαιρετικά αδικημένων Outlaws να κάνει την εμφάνιση της εδώ κι εκεί. Εξαιρετικό album, συνέχισε την ξέφρενη πορεία του group εκείνη την εποχή και παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα αγαπημένα των οπαδών.

Devil’s Canyon (1996)
Εδώ είμαστε. Οι Hatchet έχουν να κυκλοφορήσουν album 7 χρόνια, για μια ακόμα φορά υπάρχει νέος τραγουδιστής, η μουσική έχει αλλάξει πρόσωπο κατά πολύ τα τελευταία χρόνια, η αγωνία και η αβεβαιότητα είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Το «Devil’s Canyon» κυκλοφορεί και το συμπέρασμα είναι ένα: Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Η μπάντα σε πρωτόγνωρα κέφια έχει σκληρύνει ιδιαιτέρως τον ήχο της και μας παρουσιάζει έναν southern μεταλλικό ογκόλιθο που όμοιος του δεν είχε ξανακουστεί ως εκείνη την εποχή. Το epic metal το ίδιο με τα «Devil’s Canyon» και «Tatanka», τρελή κούρσα με τα εισαγωγικά «Down From The Mountain» και «Rolling Thunder», και γενικότερα έχουμε να κάνουμε με ένα από 15-20 μεγαλύτερα comeback στην ιστορία της rock μουσικής. Ένας εκπληκτικός δίσκος που έθεσε τις βάσεις για τη μετέπειτα πορεία των Hatchet. Κλασικό όσο και απαραίτητο.

Molly Hatchet (1978)
Ντεμπούτο για το συγκρότημα ένα χρόνο μετά την τραγική απώλεια των Lynyrd Skynyrd και πραγματικά το southern rock είναι εδώ, ενωμένο δυνατό. Το νεόκοπο αυτό συγκρότημα έπιασε από την αρχή πολύ υψηλά standards μπολιάζοντας τον αμερικάνικο νότο με το γκαζιάρικο hard rock της υπόλοιπης αμερικανικής ηπείρου και το μίγμα ήταν απλά εκρηκτικό. Τα «Bounty Hunter» και «Gator Country» σε πιάνουν από το λαιμό, με το δεύτερο να αποτελεί κλασικό τραγούδι με το πλούσιο σόλο στο τέλος. Άξια αναφοράς κι η εκπληκτική διασκευή στο «Dreams» των Allman Brothers που ουσιαστικά το τραγούδι άλλαξε τόσο πολύ σε σημείο να μιλάμε για δύο διαφορετικά τραγούδια. Από τα καλύτερα debut albums όλων των εποχών, το «Molly Hatchet» έθεσε πολύ γερές βάσεις τις οποίες η μπάντα κατάφερε και ξεπέρασε στο επόμενο της πόνημα, το αξεπέραστο..

Flirtin’ With Disaster (1979)
Ένα από τα καλύτερα albums της δεκαετίας του 1970. Ένα από τα 5 καλύτερα albums του southern rock. Το καλύτερο album των Molly Hatchet. Ένα εκρηκτικό πακέτο από αγνό ανόθευτο αλήτικο southern rock με εξιστόρηση κάποιων εκ των πιο ωραίων ιστοριών που ακούσαμε ποτέ. Ένας ορυμαγδός από φοβερά riffs σε συνδυασμό με ένα ιδιαίτερα στιβαρό rhythm section. Μια φωναρά κατευθείαν από τα βάθη της Dixie, ιδανικό συμπλήρωμα στον καμβά των 9 τραγουδιών. Μια εξαιρετική διασκευή στο «It’s All Over Now». Και τέλος δύο ύμνοι που μέχρι σήμερα αποτελούν σίγουρες επιλογές στο playlist καθε self proclaimed παλιοροκά. Το «Whiskey Man», απόλυτο εισαγωγικό κομμάτι βάζει με ευκολία τον ακροατή στο πνεύμα του album. Το δε ομώνυμο «Flirtin’ With Disaster», τολμώ να πω ότι είναι το «Boys Are Back In Town» που δεν εκτιμήθηκε ποτέ, ο αιώνιος πρωταθλητής της Β Εθνικής όσον αφορά τα rock hits των 70s. Αυτά.

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννήθηκε το 1980 κι ήταν πάντα μια αντίθεση. Γούσταρε το αστικό τοπίο, τα μεγάλα κτίρια, την πολυκοσμία, και τελικά πήγε σπούδασε Γεωπονική. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταλήξει αν ανακάλυψε αυτός τις μουσικές του ή αυτές αυτόν. Του έχουν μιλήσει κατά καιρούς σε μια άλλη γλώσσα ο ΒΒ King, οι Rush, οι Skynyrd, οι Running Wild, οι Motley, οι Ratt, οι Dropkick Murphys κι αυτός τους είπε πολλά περισσότερα. Ιδεολόγος της ελευθερίας, θεωρεί πως τίποτα από όλα αυτά που περνάει η χώρα δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο παρά μόνο τη φαυλότητα ως παρονομαστή. Βρίσκει τέλος όλη τη γοητεία της μουσικής στον κοινωνικό της περίγυρο κι αυτόν προσπαθεί να αναδείξει γράφοντας.