Ο Tom Petty ήταν ο μεγαλύτερος rock επαναστάτης

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Posted on Οκτώβριος 03, 2017, 8:10 πμ
23 secs

Η επανάσταση είναι σίγουρα μια παρεξηγημένη έννοια. Ορίζεται ως η γενικευμένη εξέγερση απέναντι σε ένα καθεστώς ενώ σε επίπεδο τεχνών, η έννοια της έχει να κάνει αφενός με την καινοτομία, αφετέρου με την πρόκληση και τον αντικομφορμισμό που παρουσιάζει μια καλλιτεχνική πρόταση. Όσον αφορά τη μουσική και δη τη rock πλευρά της, εδώ και πολλές δεκαετίες, από τις απαρχές ίσως του ιδιώματος θα μπορούσε κανείς να πει πως κάθε μορφή που έμεινε στην ιστορία είχε την επαναστατική της παράμετρο. Ο Elvis, οι Beatles, οι Stones, οι Sabbath και οι Zeppelin, ο Lemmy φυσικά, το punk και το NWOBHM, το thrash και πάει λέγοντας. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που ενώνει τους προηγούμενους. Είναι δυστυχώς το γεγονός ότι σε καμιά φάση της καριέρας τους, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, δε βγήκαν έξω από αυτό που ονομάζουμε comfort zone, δεν έπαιξαν την καριέρα τους κορώνα γράμματα, η περσόνα που υιοθέτησαν έγινε πολύ γρήγορα μέρος μιας pop κουλτούρας, γεγονός που τους οδήγησε σε μια ασφαλή σχετικά, όσον αφορά την επαγγελματική δράση τους, πορεία.

Ο κύριος του οποίου τα καμώματα θα περιγράψουμε στην πορεία, έκανε το ακριβώς αντίθετο. Γι αυτό και θα έπρεπε να πιστώνεται ανάμεσα στους μεγαλύτερους επαναστάτες της rock μουσικής, αν όχι ο μεγαλύτερος. Ο μεγάλος Tom Petty. Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Μεγαλωμένος στο Gainville της Florida, πατρίδα μεταξύ άλλων των αδερφών River & Joaquin Phoenix καθώς και του Charles Bradley (ο νέος James Brown, ψάξτε τον οπωσδήποτε), ο Petty ζούσε την κλασική ζωή της Αμερικανικής επαρχίας, κάπου ανάμεσα στα κουτσουρεμένα διαβάσματα του και στο να βοηθάει τον πατέρα του στις όποιες δουλειές έκανε ο τελευταίος για να συντηρήσει την οικογένεια του. Ο μικρός Tom έδειχνε από την αρχή πως ήταν ένα δύσκολο παιδί, γεμάτο αυτοπεποίθηση, καμία σχέση με το συνήθως ευαίσθητο προσωπείο που μετουσιωνόταν κάποια χρόνια αργότερα στην όποια καλλιτεχνική δημιουργία.

Όλα άλλαξαν όταν ο Elvis Presley βρισκόταν στην περιοχή για τα γυρίσματα της ταινίας «Follow the Dream», οπότε ο Tom μέσω του θείου γνωρίζει από κοντά τον Elvis και φυσικά μαγεύεται. Μαζί με την εμφάνιση των Beatles στο show του Ed Sullivan έχουμε τα δύο κομβικά σημεία τα οποία έχουν κάνει τον Tom Petty να είναι πλέον πεπεισμένος για το τι θέλει να κάνει στη ζωή του. Το νερό μόλις έχει μπει στο αυλάκι, και ο Petty εγκαταλείπει το σχολείο για να ενταχθεί στους Mudcrutch. Η μπάντα αυτή είναι βραχύβια και θα επανασυνδεθεί πολλά χρόνια αργότερα κυκλοφορώντας έναν εκπληκτικό δίσκο, όπως αναφέρθηκε στο αφιέρωμα για το ευρύτερο southern rock. Στο καπάκι, μαζί με το φίλο συντοπίτη και συνοδοιπόρο Benmont Tench βάζουν μπροστά το όχημα τους.

Οι Tom Petty & The Heartbreakers είναι γεγονός. Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Ένα σωρό χρυσά και πλατινένια albums, άπειρες sold out συναυλίες και ένα status που λίγοι καλλιτέχνες έχουν. Όλα αυτά μέσα από την εξιστόρηση των περιπετειών του μέσου Blue Collar Αμερικάνου, τις ιστορίες για τους έρωτες, τα αδιέξοδα, τα ναρκωτικά, τις χαρές, την καθημερινότητα. Ο Tom θα ξεχωρίσει όμως. Θα κάνει την επανάσταση που ο rock κόσμος περίμενες αλλά δεν έβρισκε το πρόσωπο της. Σαν ένας άλλος μοναχικός επαναστάτης cowboy που θα τα βάλει με το τέρας και θα το νικήσει. Πολύ πριν τον Shawn Parker (Napster), πολύ πριν και από τον Mark Zuckerberg.

Βρισκόμαστε στα τέλη του 1978. Η Shelter Records στο δυναμικό της οποίας ανήκει το group, πωλείται στην ABC. Ο Petty θέλει να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους του συμβολαίου του καθώς φοβάται (και είναι λογικό) πως η αυτονομία που απολάμβαναν οι Heartbreakers στη Shelter θα χανόταν. Μέχρι να πει κύμινο, το όλο πακέτο έχει αγοραστεί από την MCA. Αν το τελευταίο όνομα δε σας θυμίζει τίποτα, απλά να πούμε ότι επρόκειτο για μία από τις πλέον κραταιές δισκογραφικές εκείνης της εποχής στο χώρο της rock, που αργότερα μετεξελίχθηκε στον κολοσσό που λέγεται σήμερα Universal.

Εκείνη την εποχή η MCA ήταν ο Μίδας των καιρών. Elton John, Cher, Olivia Newton-John, ενώ εκτός των άλλων ήταν υπεύθυνη και για το soundtrack της κλασικής ταινίας «Το Κεντρί» με το γνωστό θέμα στο πιάνο, soundtrack που εκείνη την εποχή πουλούσε σαν φρέσκο ψωμί. Ο Tom Petty θα κάνει αυτό που φαινόταν αδιανόητο. Θα μηνύσει την MCA προσδοκώντας στο να πετύχει την ανεξαρτησία των Heartbreakers. Τα νούμερα όμως είναι αμείλικτα και βλέπει ότι το ποσό που πρέπει να πληρωθεί στην εταιρεία ώστε να κερδίσει την αποπομπή της μπάντας από αυτή είναι άπιαστο. Το αμέσως επόμενο επίσης αδιανόητο βήμα ήρθε στη συνέχεια όταν ο Tom τα παίζει όλα για όλα. Θα δηλώσει χρεωκοπία. Και το θέμα δεν ήταν μόνο η υπόθεση του Petty. Ήταν ότι αυτό αποτελούσε ένα τεράστιο σοκ για τη μουσική βιομηχανία καθώς και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες θα υιοθετούσαν αυτή την πρωτοποριακή ιδέα ώστε να διευθετήσουν και αυτοί τα δικά τους προβλήματα με τις δισκογραφικές εταιρείες τους. Αν θέλετε να σκεφτείτε κάτι αντίστοιχο, θυμηθείτε την υπόθεση Μποσμάν όπου ο άσημος ποδοσφαιριστής Ζαν-Μαρκ Μποσμάν θα κερδίσει την ελευθερία του να μεταγραφεί σε άλλη ομάδα, αναγκάζοντας με την τροπή που πήρε η υπόθεση του στο Δικαστήριο, την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, να θεσπίσει νέους ειδικούς κανόνες για τη μετακίνηση παικτών μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κλείνοντας την παρένθεση λοιπόν, η MCA θα αναγκαστεί να συνθηκολογήσει και να δώσει στον Tom τους όρους που αυτός ήθελε για το συγκρότημα του, ώστε να παραμείνει στην MCA. Η μάχη είχε κερδηθεί, το τέρας είχε νικηθεί, η μουσική βιομηχανία υπέστη ένα μεγάλο σοκ προς το καλύτερο. Το κερασάκι στην όλη τούρτα; Το συγκρότημα λίγο αργότερα κυκλοφορεί το θεϊκό «Damn The Torpedoes», τον καλύτερο του δίσκο. Ήταν ο απόλυτος θρίαμβος. Το «Band Meeting» που ακολούθησε θα έμενε στην ιστορία, καθώς οι ρόλοι θα γίνονταν εντελώς διακριτοί, με τον Tom να είναι ο αδιαμφισβήτητος οδηγός του καραβιού.

Το «Damn The Torpedoes» θα σκαρφαλώσει στη 2η θέση των charts, κάτω μόνο από το «The Wall» των Pink Floyd. Οι συναυλίες τους γίνονται talk of the town, όπου κι αν παίζουν θριαμβεύουν. Το μέλλον φαίνεται ακόμα πιο λαμπρό, αλλά επειδή μιλάμε για τον Petty, το να μπει χαλινάρι στην προσωπικότητα του ήταν κομμάτι δύσκολο. Από την άλλη δεν ήταν και δύσκολο να βρεθούν οι αφορμές που θα τον εξοργίσουν, ενώ εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε η MCA δεν έμαθε από την προηγούμενη εμπειρία της εναντίον του σκληροτράχηλου μουσικού. Το «Hard Promises» είναι έτοιμο να κυκλοφορήσει και ανάμεσα στα άλλα περιέχει τη μεγάλη επιτυχία «The Waiting», με τα προβλήματα με τον drummer Stan Lynch να μη φαίνονται ικανά να ανακόψουν την πορεία της μπάντας.

Κάπου εκεί λοιπόν η MCA κάνει ξανά το θαύμα της και πάει να τα τινάξει όλα στον αέρα. Με το έτσι θέλω πηγαίνει την τιμή των albums των Heartbreakers από τα $8,98 στα $9,98 δολάρια χωρίς προειδοποίηση. Ο Tom γίνεται έξαλλος καθώς ως πετυχημένος καλλιτέχνης ξέρει πολύ καλά το κοινό του, γνωρίζει σε ποιούς απευθύνεται και ξέρει πως αυτή η διαφορά του $1 δολαρίου έχει σημασία. Βγαίνει λοιπόν στο Rolling Stone και κατηγορεί ανοιχτά την MCA και την τιμολογιακή πολιτική της. Θα κερδίσει και αυτή τη μάχη, το «Hard Promises» θα κυκλοφορήσει με την κανονική τιμή των $8,98 δολαρίων. Η συμβολή της συγκεκριμένης ιστορίας επηρέασε πολλές αντίστοιχες στη συνέχεια, με τις προνομιακές τιμές των albums να δίνουν και να παίρνουν για πολλά χρόνια. Ο Tom όμως είχε κάνει την αρχή. Για άλλη μια φορά αυτό που θα ακολουθούσε θα τον ξεπερνούσε.

Κάθε εποχή που περνάει αφήνει μια ξεθωριασμένη εικόνα στα επιτεύγματα της. Αυτά που σήμερα μοιάζουν εύκολα και απλά κάποτε ήταν Γολγοθάς. Χωρίς τους κατάλληλους ανθρώπους που θα βάλουν τα στήθια τους μπροστά οι «Γολγοθάδες» θα ήταν ακόμα εκεί.

Αυτός ήταν όλα αυτά τα χρόνια ο Tom Petty και αντίστοιχη ήταν και η φύση των τραγουδιών του. Ειλικρινής, επαναστατική, με όσο πιο in-your-face στίχους γίνεται. Ένας άνθρωπος που δεν μασούσε τα λόγια του. Το rock είναι κατεξοχήν επαναστατική μουσική, ναι. Υπάρχει η επανάσταση του image, υπάρχει ο πολιτικός αντικομφορμισμός, υπάρχει ακόμα κι ο ενεργός ακτιβισμός ενός Bob Geldof ή ακόμα κι ενός Bono, όσο παρεξηγημένος κι αν είναι ο τελευταίος με τα περίεργα κολλητηλίκια του.

Λίγοι ως ελάχιστοι όμως τα βάζουν με τα πραγματικά θηρία της υπόθεσης και βγαίνουν κερδισμένοι. Ο Tom Petty ήταν ένας από αυτούς τους ελάχιστους. Ένας ακούραστος ποιητής και μαχητής, μία από τις πιο ειλικρινείς παραστάσεις της rock κουλτούρας, ένας μουσικός και ένα συγκρότημα που σε κάνουν να νιώθεις περήφανος για τις μουσικές επιλογές σου. Ο δικός μας Tom.

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννήθηκε το 1980 κι ήταν πάντα μια αντίθεση. Γούσταρε το αστικό τοπίο, τα μεγάλα κτίρια, την πολυκοσμία, και τελικά πήγε σπούδασε Γεωπονική. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταλήξει αν ανακάλυψε αυτός τις μουσικές του ή αυτές αυτόν. Του έχουν μιλήσει κατά καιρούς σε μια άλλη γλώσσα ο ΒΒ King, οι Rush, οι Skynyrd, οι Running Wild, οι Motley, οι Ratt, οι Dropkick Murphys κι αυτός τους είπε πολλά περισσότερα. Ιδεολόγος της ελευθερίας, θεωρεί πως τίποτα από όλα αυτά που περνάει η χώρα δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο παρά μόνο τη φαυλότητα ως παρονομαστή. Βρίσκει τέλος όλη τη γοητεία της μουσικής στον κοινωνικό της περίγυρο κι αυτόν προσπαθεί να αναδείξει γράφοντας.