Odyssey Desperado: H Αιώνια Λιακάδα ενός συν τριών μουσικών μυαλών

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΣ
Posted on Ιούνιος 01, 2018, 10:00 πμ
2 mins

Πόση λιακάδα μπορεί να κρύβει μια παγκόσμια κυκλοφορία προερχόμενη από μια ταλαντούχα δημιουργική ομάδα τεσσάρων μουσικών, τριών Ελλήνων και ενός Καναδού;

Οι Odyssey Desperado τάραξαν ως κεραυνός εν αιθρία το σύγχρονο AOR / melodic hard rock σύμπαν με το εξαιρετικό ντεμπούτο άλμπουμ τους «Don’t Miss The  Sunset«. Αναμφίβολα, αποτελεί το soundtrack του φετινού καλοκαιριού και μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2018 στο εν λόγω πεδίο. Επικοινωνήσαμε ευθύς με τον Οδυσσέα Καραπολίτη -αλλά και με τους υπόλοιπους συντελεστές- για να μάθουμε περισσότερα για το project του και να εξακριβώσουμε πόση λιακάδα μπορεί να κρύβει μια παγκόσμια κυκλοφορία προερχόμενη από μια ταλαντούχα δημιουργική ομάδα τεσσάρων μουσικών, τριών Ελλήνων και ενός Καναδού.

Οδυσσέα, σύστησέ μας τον μουσικό εαυτό σου.
Από μικρός ακούω, όλη την ημέρα σχεδόν, μουσική, κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να εκφράσω συναισθήματα, λέξεις και εικόνες και στράφηκα στην κιθάρα για να τα καταφέρω. Ξεκίνησα μαθήματα αρκετά μεγάλος, στα 24, άλλαξα αρκετούς δασκάλους στην πορεία μέχρι να καταλήξω στο Θοδωρή Ζήρα τον οποίο και θεωρώ ένα σημαντικό κεφάλαιο στη μουσική ζωή μου. Eίμαι πάνω από όλα ένας fan του είδους και ένας απλός χομπίστας που μέσω της μουσικής κάνει την ψυχοθεραπεία του.

Γιατί και πώς ξεκίνησες τους Odyssey Desperado;
Το project ξεκίνησε πριν από 4 και κάτι χρόνια, όταν έφυγα από την μπάντα που είχα με πολύ καλούς φίλους, τους Dream Alley, για να ασχοληθώ αποκλειστικά με τις ιδέες μου, να τις τελειώσω και να γράψω τα κομμάτια όπως ακριβώς τα ήθελα και τα είχα στο μυαλό μου.

Γιατί η ονομασία Odyssey Desperado; Αφορμή και συμβολισμός.
Μου έχει κολλήσει η λέξη και κυρίως η έννοια του Desperado από ένα μήνυμα που είχα διαβάσει και μου άρεσε στο ομώνυμο albumτου Benny Mardones που κάπου γράφει  τα εξής:

‘We all share some things in common, our belief to the music and the fact that we all go against the grain….

But it’s the fighters who survive and we all will together

Desperados waiting for the train’  

Αν το καλοσκεφτείς όλοι μας σε αυτή τη ζωή desperados είμαστε, απελπισμένοι παράνομοι που περιμένουμε  ένα  τρένο να περάσει, το τρένο είναι διαφορετικό για τον καθένα, μπορεί να είναι αγάπη, χρήματα, όνειρα, δόξα, φήμη για κάποιους υγεία, οποιαδήποτε επιθυμία έχουμε. Οι πιο τολμηροί και οι πιο τυχεροί τα καταφέρνουν. Το υιοθέτησα, λοιπόν γιατί, εκτός του ότι μου αρέσει, συμβολίζει την προσπάθεια που έκανα όλα αυτά τα χρόνια για να βγει αυτή η δουλειά. Δυστυχώς, όμως, σαν όνομα μπάντας υπήρχε οπότε κόλλησα και το Odyssey και ξεμπέρδεψα.

Με ποια κριτήρια και πόσο εύκολη ήταν η προσέγγιση των υπόλοιπων συντελεστών: Μάνου Φατσή – φωνητικά (Session Singer, ex-Devilusion, ex-Dark Nova), Bob Katsionis keyboards/bass(Firewind, Outloud) και Paul Laine(exDanger Danger) στα δεύτερα φωνητικά;
Όταν ξεκίνησα να δουλεύω τις ιδέες μου, έψαχνα για έναν καλό πληκτρά για να τις ολοκληρώσω και το κυριότερο για έναν καλό παραγωγό. Ο Θοδωρής μού πρότεινε τον Bob, που μέχρι τότε μόνο ακουστά τον είχα, ήρθα σε επικοινωνία μαζί του και ανακάλυψα ότι άλλος έχει το όνομα και άλλος τη χάρη (γέλια), ο άνθρωπος είναι πολυμήχανος, πολυτάλαντος και πανεπιστήμων της μουσικής!

Παίζει και κάνει τα πάντα πράγμα που με διευκόλυνε απίστευτα αφού είναι αλλιώς να δουλεύεις με έναν από ότι να δουλεύεις με άλλους 4 ή και παραπάνω! Δέσαμε αμέσως και πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά.

Όταν άρχισα να ψάχνω φωνή, η αρχική μου ιδέα, ή μάλλον μία από τις ιδέες μου ήταν να προσεγγίσω ένα μεγάλο όνομα του χώρου, στο μυαλό μου ήταν ο Paul από την αρχή, οπότε τον έψαξα, τον βρήκα στο twitter, τον πολιόρκησα με μηνύματα μέχρι που αναγκάστηκε να απαντήσει ο άνθρωπος, γιατί προφανώς θα κατάλαβε ότι δεν πρόκειται να σταματήσω (γέλια). Στην επικοινωνία που είχαμε μου είπε ότι δεν μπορεί να τραγουδήσει lead λόγω των πολλών project που είχε αλλά θα έκανε ευχαρίστως backing vocals και αυτό μόνο αν του άρεσαν τα κομμάτια.

Εκείνη τη στιγμή η αλήθεια είναι ότι δεν ενθουσιάστηκα με την ιδέα και το άφησα, οπότε συνέχισα να ψάχνω πρώτη φωνή.

Σε μία συζήτηση με τον Μανώλη Τσίγκο μου πρότεινε τον Μάνο, ο οποίος μένει τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία, άκουσα κάποιες δουλειές του, μου άρεσε πολύ η φωνή του, ήρθα σε επικοινωνία μαζί του, υπήρξε φοβερή χημεία από την πρώτη στιγμή, του έστειλα ένα κομμάτι («Dreams Die Hard») για να δούμε πώς θα δέσει και μόλις μου το έστειλε πίσω κατάλαβα την παροιμία που λέει ο θυμόσοφος ελληνικός λαός, κάθε εμπόδιο είναι για καλό, τα βρήκαμε αμέσως στο οικονομικό και πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά.

Όλα είχαν μπει σε μία σειρά αλλά ήθελα το κάτι παραπάνω, το κερασάκι στην τούρτα, το κομμάτι του πάζλ που πίστευα ότι έλειπε και που θα απογείωνε την όλη προσπάθεια, οπότε επικοινώνησα ξανά με τον Paul, αυτή τη φορά μου απάντησε αμέσως, πριν από οποιαδήποτε συζήτηση συμφωνήσαμε να του στείλω ένα κομμάτι («Dreams Die Hard» πάλι) κυρίως για να δούμε το κατά πόσο θα ταιριάξουν οι 2 φωνές μεταξύ τους, αλλά και να δούμε αν θα του αρέσει. Ενθουσιάστηκε, μου το έστειλε πίσω, το άκουσα και μου έφυγε το κεφάλι, το οικονομικό ήταν διαδικαστικό και πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά.

Οι Odyssey Desperado παίζουν ένα AOR/melodic hard rock παγκόσμιας κλάσης που προέρχεται από ελληνικά μουσικά μυαλά. Ποια η συνεισφορά του κάθε μέλους στη σύνθεση της μουσικής, την ενορχήστρωση και στη στιχουργία;
Πρώτα από όλα σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Τα κομμάτια είναι δικές μου αρχικές ιδέες, μελωδίες και στίχοι. Το «Dreams Die Hard» (στο οποίο συνθετικά έχει συνεισφέρει και ο πολύ καλός φίλος Μάνος Τσιτσιγκρόνης των Farraday) και το «Wings Of Silk» (το μόνο κομμάτι που δεν είναι δικοί μου οι στίχοι) προϋπήρχαν, έως έναν βαθμό τουλάχιστον, από την εποχή των Dream Alley. Τα υπόλοιπα δουλεύτηκαν μετά με τη συνεισφορά και τη συμβολή των υπόλοιπων παιδιών σε όλα να είναι μεγάλη.

Ξεκινάω από τον Bob, με βοήθησε πάρα πολύ στις συνθέσεις, συζητούσαμε όλες τις ιδέες, έχει παίξει τα πλήκτρα (φυσικά), το μπάσο που έχει κάνει απίστευτη δουλειά, drum programming, έκανε την παραγωγή, ο τύπος είναι μία μπάντα σε έναν μόνο άνθρωπο, δεν έχω συναντήσει κάποιον άλλον που να κάνει τόσα πολλά πράγματα τόσο καλά. Έμαθα πολλά όλα αυτά τα χρόνια δουλεύοντας δίπλα του.

Ο Μάνος μπήκε στο πετσί των κομματιών, εκτός από τη φωνάρα του βελτίωσε κάποιες μελωδίες, άλλαξε και έβαλε άλλες, προσέθεσε μέρη και γέφυρες ακόμη και στίχους,  γενικότερα τα έκανε όλα πιο εύκολα και πιο όμορφα.

Ο Paul είχε φυσικά την απόλυτη ελευθερία να κάνει ότι ήθελε στα δεύτερα και είναι λίγες οι φορές που του είπα να προσθέσει ή να αλλάξει κάτι.

Θέλω να τονίσω ότι είμαι πολύ τυχερός για τις συνεργασίες αυτές και για τη χημεία που υπήρξε,  το αποτέλεσμα δεν θα ήταν τόσο καλό χωρίς τη βοήθεια τους.

Θέλω να σταθώ λίγο στην εξαιρετική ερμηνεία, στην εκφραστική και μελωδική φωνή του Μάνου Φατσή. Με δεδομένο πως ο Μάνος είναι ένας πολυτάλαντος τραγουδιστής, ο οποίος έχει τραγουδήσει ένα μεγάλο εύρος ειδών: από power/heavy μέχρι speed/thrash και hard rock πώς ήσουν βέβαιος ότι θα μπορούσε να υποστηρίξει απόλυτα το δικό σου μουσικό ηχόχρωμα;
Δεν το ήξερα αλλά το έμαθα μόλις μου έστειλε το πρώτο κομμάτι (γέλια). Ο Μάνος μπορεί να τραγουδήσει όπως λες τα πάντα, έχει μία βαθιά, ζεστή και πολύ εκφραστική φωνή, όσοι τον έχουν ακούσει σε προηγούμενες περισσότερο metal δουλειές θα εκπλαγούν ευχάριστα, η συναισθηματική του πλευρά και η ερμηνεία του στις δύο μπαλάντες με συγκλονίζει, κάθε φορά.

Η κυκλοφορία του album πήρε αρκετά χρόνια. Ο λόγος;
Πρώτα από όλα δεν είναι εύκολο να βγει ένα album ακόμα και αν είσαι επαγγελματίας μουσικός με μπάντα, πόσο μάλλον για εμένα που είμαι ένας απλός  χομπίστας χωρίς μπάντα (γέλια), ειδικά αν θες να βγει ένα αποτέλεσμα που να σε ικανοποιεί στο 100%. Ρόλο φυσικά έπαιξε η απόσταση και οι υποχρεώσεις των υπολοίπων παιδιών. Ο πιο σημαντικός λόγος όμως είναι η χρηματοδότηση. Έπρεπε να πηγαίνω βήμα βήμα.

Ποια είναι η μέχρι τώρα ανταπόκριση για το άλμπουμ σας από την Ελλάδα και το εξωτερικό;
Η ανταπόκριση είναι πάρα πολύ καλή, πράγμα που με χαροποιεί γιατί συν τοις άλλοις είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να αγγίζουν τα τραγούδια σου και αυτά που έχεις βγάλει από την ψυχή σου ανθρώπους από όλον τον κόσμο. Έχω λάβει απίστευτα κολακευτικά σχόλια και μηνύματα. Οι κριτικές μέχρι στιγμής είναι θετικότατες και είναι η καλύτερη ανταμοιβή μετά από τόσα χρόνια προσπάθειας.

Η τεχνολογία αποτελεί ευχή και κατάρα για τη μουσική βιομηχανία. Ένα album όπως στην περίπτωσή σας μπορεί να υλοποιηθεί άρτια από μουσικούς που βρίσκονται σε κάθε μέρος της γης ενώ από την άλλη, όπως συνήθως γίνεται, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα από την κυκλοφορία του όλος ο κόπος μιας μπάντας αποτυπώνεται σε ένα άψυχο link με κάποιο παράνομο download. Πού αποβλέπουν οι Odyssey Desperado με δεδομένο ότι οι ζωντανές εμφανίσεις που υπό προϋποθέσεις αποτελούν οξυγόνο είναι μάλλον μια πολύ δύσκολη συνθήκη για εσάς;
Η τεχνολογία είναι ευχή, οι άνθρωποι που την εκμεταλλεύονται λάθος είναι το πρόβλημα. Εμένα όντως με βοήθησε πάρα πολύ. Το downloading είναι πλέον μία πραγματικότητα κυρίως στις νεότερες γενιές και πλέον μια μειοψηφία ρομαντικών αγοράζουμε ακόμη CDs. Σε αυτούς τους ρομαντικούς αποβλέπω, που θα τους αρέσει η μουσική που θα ακούσουν, ακόμη και από το άψυχο link όπως λες και θα θέλουν να  έχουν τον δίσκο στη συλλογή τους, να διαβάσουν τους στίχους, τα thanks, να δουν τις φώτο, να μυρίσουν το βιβλιαράκι, μεταξύ μας είναι και αυτοί που με ενδιαφέρουν.

Τι έχεις να πεις σε όσους θεωρούν ξεπερασμένο το AOR/melodic hard rock;
Αυτή η μουσική με ξεσηκώνει, με κάνει να ονειρεύομαι και να ταξιδεύω. Οπότε εγώ προσωπικά δεν τη θεωρώ ξεπερασμένη. Αλλά ακόμη και να είναι ποτέ δεν ήμουν fashion victim.

Ποιες είναι οι δικές σου μουσικές επιρροές;
Αγαπημένη μου μπάντα είναι οι Bon Jovi. Από κει και πέρα όλο το φάσμα του AOR/hard rock από Foreigner και Survivor μέχρι Ratt και Poison, ακόμη και metal.

Αγαπημένα albums από το πεδίο του AOR/ melodic hard rock;
Είναι πάρα πολλά και για να μη αραδιάσω καμιά τεράστια λίστα αλλά κυρίως για να μην ξεχάσω κάποιο θα πω ένα από τα πιο αγαπημένα μου: το «Blaze Of Glory» του Jon Bon Jovi, είναι ένα από τα albums που έχω πάντα μαζί μου σε ταξίδια και ένας δίσκος που ζητάει ο οργανισμός μου, όταν είμαι πολύ χαρούμενος αλλά και όταν είμαι πολύ στενοχωρημένος (δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό). Δίσκος – ψυχοθεραπεία.

Ακούς άλλα μουσικά είδη;
Φυσικά, ακούω pop, metal, blues, country. Μου αρέσουν πολύ οι Enigma, γενικότερα η ατμοσφαιρική μουσική, από νέες μπάντες όπως οι 30 Seconds To Mars. Επίσης, βρίσκω πλέον πράγματα που μου αρέσουν και σε μπάντες που παλαιότερα δεν μπορούσα να ακούσω όπως οι Red Hot Chili Peppers.

Γενικότερα, όλα μπορώ να τα ακούσω ανάλογα με τη διάθεση μου και σε όλα τα είδη υπάρχει καλή μουσική και τραγούδια που μου αρέσουν απλώς τις περισσότερες μέρες έχω διάθεση για hard rock.

Ποια είναι τα βασικά θεματικά πεδία που κινούν το σύμπαν των Odyssey Desperado; Τι είναι αυτό που αφυπνίζει το δημιουργικό σας ένστικτο και ποιος γράφει τους στίχους;
Oι στίχοι είναι δικοί μου εκτός από το «Wings Οf Silk» που είναι του Νίκου Γιαννουλόπουλου, καλού φίλου και τραγουδιστή τότε στους Dream Alley. Αλλά όπως είπα και πιο πάνω προσέθεσε και ο Μάνος στίχους. Μου αρέσουν τα ευχάριστα θέματα κυρίως, οτιδήποτε σε κάνει να ξεφεύγεις από τη μίζερη καθημερινότητα και το γκρίζο της πόλης. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι στίχοι έχουν γραφτεί καλοκαίρια σε παραλίες.

Αναμφίβολα το ντεμπούτο σας αποτελεί το soundtrack του φετινού καλοκαιριού. Το album αναβλύζει καλοκαίρι, αισιοδοξία, ανάταση, φως! Πώς καταφέρνεις να διατηρείς τη λιακάδα στην ψυχή σου μέσα στον ελληνικό ζόφο; Η μουσική είναι η διέξοδος; «Dreams Die Hard» όπως λέει και το κομμάτι σας;
Χαίρομαι πολύ που το λες. Λατρεύω το καλοκαίρι, το γαλάζιο, τη θάλασσα, το σερφ, τους καλοκαιρινούς έρωτες και όλο αυτό νομίζω κατάφερα να περάσει στο album, από το εξώφυλλο μέχρι την τελευταία νότα.

Τώρα η ζωή… η ζωή λοιπόν είναι δύσκολη, οι καλές στιγμές είναι πολύ λιγότερες από τις κακές στον βίο ενός ανθρώπου, αλλά έτσι είναι και έτσι ήταν πάντα, έτσι είναι για όλους τους ανθρώπους, έτσι είναι και για εμένα, δεν είναι πάντα λιακάδα. Προσπαθώ όμως να ζω την κάθε μέρα, να γεμίζω με πράγματα που μου αρέσουν, να κυνηγώ τα όνειρά μου, να απολαμβάνω ότι ευχάριστο έρχεται και το κυριότερο να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες και τις προκλήσεις, γιατί τελικά αυτό είναι που σε ωριμάζει. Η μουσική και τα όνειρα φυσικά και είναι διέξοδος για αυτό δεν σταματούν ποτέ.

Υπάρχει κάποια πιθανότητα για ζωντανή εμφάνιση της μπάντας;
Κοίταξε, οι Odyssey Desperado είναι ένα project που δημιουργήθηκε για έναν συγκεκριμένο σκοπό ο οποίος νομίζω επετεύχθη. Από εκεί και πέρα οι μπάντες θέλουν αφοσίωση και  χρόνο που δυστυχώς δεν υπάρχει, τουλάχιστον για την ώρα. Από κει και πέρα επειδή στη ζωή δεν πρέπει να είσαι απόλυτος, θα πω απλά ότι το θεωρώ πολύ δύσκολο.

Τι να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον από τους Odyssey Desperado;
Θα δείξει, είναι νωρίς ακόμη, δεν θα πιεστώ απλά για να βγει ένα δεύτερο album. Όταν θα έχω ιστορίες να πω και κυρίως όταν βρεθεί χρόνος θα ξεκινήσει πάλι αυτή η όμορφη διαδικασία και φυσικά με την ίδια επιτυχημένη συνταγή και τους ίδιους συντελεστές.

Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Ο επίλογος σου ανήκει
Ήταν ένα εκπληκτικό ταξίδι αυτό για μένα, γνώρισα και δούλεψα με εκπληκτικούς μουσικούς και ανθρώπους για να κάνω ένα όνειρο μου πραγματικότητα. Όταν έχεις στόχο, πλάνο, επιμονή, υπομονή,  λίγο τύχη και τους κατάλληλους συνεργάτες τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει. Απόλαυσα τη διαδρομή και είμαι πολύ περήφανος και ευτυχισμένος για το τελικό αποτέλεσμα.

Hold on to your dreams cause your dreams die hard.

Σεευχαριστώ πολύ.

Bob Katsionis / Odyssey Desperado

Bob, πώς βίωσες τη συνεργασία σου με τους Odyssey Desperado;
Η αλήθεια είναι ότι από την πρώτη μέρα που ήρθε ο Οδυσσέας στο studio και μου παρουσίασε τις ιδέες του και το όλο όραμά του, είχα ήδη μια σαφέστατη εικόνα του πώς ακριβώς θα ακούγεται ο δίσκος και τι θα συμβεί μουσικά εκεί μέσα! Στην πορεία, όσο περισσότερο βλέπαμε το πως εξελίσσονται τα κομμάτια ποιοτικά και παραγωγικά, τόσο περισσότερο έβλεπε πλέον και αυτός ότι εδώ δεν έχουμε απλώς ένα αλμπουμάκι με κάποια μουσικά απωθημένα ενός μη «επαγγελματία μουσικού» άλλα μια συλλογή με συνθέσεις που μπορούν και να σταθούν αλλά και να ξεχωρίσουν σε ένα παγκόσμιο επίπεδο και νομίζω ότι το καταφέραμε. Ο Οδυσσέας ήταν απόλυτα συνεργάσιμος, με «άκουγε» σε ό,τι του έλεγα, αλλά από την άλλη ήμουν και εγώ ανοικτός σε όλες του τις παρατηρήσεις μιας και δεν ξεχνώ ποτέ ότι αυτό που για εμένα είναι «άλλη μια μέρα στη δουλειά» για έναν άνθρωπο είναι ένα όνειρο ζωής. Και αυτό τείνουν να το ξεχνάνε πολλοί συνάδελφοι, όταν υποδέχονται έναν άπειρο καλλιτέχνη.

Έχεις συνεργαστεί δισκογραφικά με μπάντες διαφορετικών ηχοχρωμάτων του σκληρού ήχου τόσο ως μουσικός όσο και ως συνθέτης, παραγωγός. Πώς καταφέρνει το ίδιο πρόσωπο κάθε φορά να μην επαναλαμβάνεται, να βγάζει τέτοιες μελωδίες και να δίνει την προστιθέμενη αξία σε κάθε δουλειά; Υπάρχει το άγγιγμα του Bob;
Καταρχάς, σε ευχαριστώ και χαίρομαι που μπορεί κάποιος να εντοπίσει το προσωπικό μου στοιχείο ακόμα και σε ετερόκλητες δουλειές. Αυτό είναι κάτι για το οποίο πραγματικά παλεύω πολλά χρόνια: ο προσωπικός ήχος. Από την άλλη, ο τομέας της παραγωγής είναι κάτι που με γοητεύει αλλά βρίσκω και απόλυτα challenging: να μπορέσεις δηλαδή να βγάλεις μέσα από έναν καλλιτέχνη/μπάντα το 100% αυτού που έχει να προσφέρει, ανοίγοντάς του παράλληλα και ένα παράθυρο προς άλλους δρόμους και κατευθύνσεις που μπορεί να υπάρχουν μέσα του αλλά φοβάται να προχωρήσει προς τα εκεί. Αυτό είναι και κάτι που αντιμετωπίζω καθημερινά: τα παιδιά φοβούνται πάρα πολύ το «κράξιμο» και τα σχόλια και μένουν σε στεγανά. Όταν για παράδειγμα πω «αυτό το refrain θέλει από πίσω ένα ντέφι» αμέσως όλοι με κοιτάνε σα ζόμπι, και μετά απλώς κάθονται και βλέπουν με ανοιχτό στόμα τα βιντεάκια των Ghost στο YouTube που βάζουν pop backing vocals και μπαλέτα!

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Να συνεχίσω να βελτιώνω τη δουλειά που κάνω σε όλους τους τομείς, ώστε να μπορώ να βοηθάω όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά να ζήσουν έστω και λίγο από το μουσικό όνειρο που είχαν όταν ήταν 15 χρονών. Εγώ έζησα τα περισσότερα από αυτά που είχα ονειρευτεί, μη σου πω και ακόμα περισσότερα, είναι για μένα μεγαλύτερη πρόκληση να το κάνω αυτό να συμβεί και σε άλλους.

Μάνος Φατσής / OdysseyDesperado

Μάνο, πώς βίωσες τη συνεργασία σου με τους Odyssey Desperado;
Η συνεργασία μου με τον Οδυσσέα ήταν εξαιρετική. Ήταν πάντα ανοιχτός στο να συζητήσει προτάσεις μου και σε ενορχηστρώσεις τραγουδιών αλλά κυρίως στις μελωδικές γραμμές της φωνής, πράγμα που δεν είναι πολύ εύκολο για κάποιον που έχει ήδη στο μυαλό του πώς θέλει να τραγουδηθούν τα τραγούδια του και το καταλαβαίνω και το σέβομαι απόλυτα αυτό. Μέσα από αυτή τη συνεργασία κέρδισα έναν πολύ καλό φίλο και είμαι πραγματικά περήφανος για αυτό το μικρό διαμάντι που δημιουργήσαμε όλη η ομάδα μαζί και τον ευχαριστώ πολύ για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε.

Έχεις συνεργαστεί δισκογραφικά με μπάντες διαφορετικών ηχοχρωμάτων του σκληρού ήχου. Από power/heavy καιspeed/thrash μέχρι τώρα melodic/hard rock μετουςOdyssey Desperado. Πώς καταφέρνει το ίδιο πρόσωπο κάθε φορά να βγάζει τέτοιες μελωδίες, φωνητικές γραμμές και ερμηνείες; Πώς γίνονται αυτές οι μεταμορφώσεις του Μάνου;
Χαχα!!! Έχει πλάκα όπως το θέτεις, ως μεταμορφώσεις. Δεν το είχα σκεφτεί έτσι ποτέ. Προσωπικά δεν το βλέπω σαν μεταμόρφωση απλώς βάζω τις μελωδίες που βγαίνουν από μέσα μου στο υλικό που έχω να δουλέψω. Οι μπάντες με τις οποίες ξεκίνησα ως πιτσιρικάς να τραγουδάω ήταν από stoner, hard rock και metal οπότε το να τραγουδάω σε διαφορετικά στυλ δεν ήταν ποτέ για μένα κάτι δύσκολο. Ίσως το αναζητούσα κιόλας. Έχω αμέτρητα ακούσματα από τη hard rock και metal μουσική κι αυτό νομίζω παίζει τεράστιο ρόλο στο πώς αντιλαμβάνομαι τις ανάγκες ερμηνείας του εκάστοτε τραγουδιού. Ας είναι καλά το φιλαράκι μου ο Βασίλης που τόσα χρόνια με «πότιζε» με μουσικάρες!

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Πριν από ενάμιση χρόνο έφυγα από τους Devilusion και πλέον δεν είμαι μέλος σε κάποια μπάντα. Πλέον έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο να προσφέρω τις υπηρεσίες μου ως session τραγουδιστής και να σου πω το διασκεδάζω και ίσως το προτιμώ και περισσότερο. Είμαι περισσότερο της δημιουργίας στο studio παρά της συχνής πρόβας και των live που απαιτεί μία μπάντα. Αυτή τη στιγμή ηχογραφώ τις φωνές για τον δίσκο των Ελλήνων hard rockers Hideaway και ευελπιστώ μέσα στο 2018 να καταφέρουν τα παιδιά να κυκλοφορήσουν τον δίσκο τους. Είμαι βέβαιος ότι κι αυτός ο δίσκος θα αγαπηθεί από τους οπαδούς του είδους γιατί έχουμε πραγματικά να δείξουμε κι εδώ μία εξαιρετική δουλειά.

Paul Laine Odyssey Desperado

Paul, πώς βίωσες τη συνεργασία σου με τους Odyssey Desperado;
Ο Οδυσσέας κι εγώ ξεκινήσαμε να μιλάμε αρχικά από τα social media και στη συνέχεια όταν έπαιξα σε μια συναυλία στην Αθήνα. Είχαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε και να μιλήσουμε για μουσική. Όταν άκουσα τι ετοίμαζε και την ποιότητα των τραγουδιών, τη μουσική και τα φωνητικά, ε… δεν μπορούσα να πω όχι! Είναι ένα σπουδαίο album και είμαι πολύ περήφανος που μπόρεσα να συνεισφέρω backing vocals σε αυτό.

Τι θυμάσαι από την περσινή σου επίσκεψη στην Ελλάδα, τη συναυλία σου στην Αθήνα και την πρώτη σου συνάντηση με τον Οδυσσέα;
Πρώτα απ’ όλα τους ανθρώπους… Οι άνθρωποι στην Ελλάδα είναι πολύ ζεστοί και φιλικοί. Σου συμπεριφέρονται ως οικογένεια. Ήμουν ενθουσιασμένος που θα ερχόμουν στην Ελλάδα καθώς ήταν ένα όνειρο από την παιδική μου ηλικία. Δάκρυα ευτυχίας κυλούσαν κατά τον ερχομό μου στην Αθήνα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι τελικά είχα έρθει! Η συνάντησή μου με τον Οδυσσέα ήταν το αποκορύφωμα του ταξιδιού μου. Συζητούσαμε και ακούγαμε μουσική για πολύ καιρό. Ήταν σπουδαίο που τελικά συνάντησα τον άνθρωπο πίσω απ’ όλα αυτά!

Πιστεύεις ως σέρφερ ότι το εναρκτήριο κομμάτι ‘Rush Of The Wave» όπως και όλο το album θα μπορούσε να μας κάνει να «καβαλήσουμε τα κύματα» πιο εύκολα; Θα μπορούσε να είναι το soundtrack αυτού του καλοκαιριού;
Όταν πρωτοάκουσα το τραγούδι σκεφτόμουν… «Είναι το τέλειο soundtrack για ένα surf film» όπως επίσης ότι είναι ένα σπουδαίο τραγούδι για να το βάζεις στο τέρμα καθώς οδηγείς για την παραλία. My kinda song! Οπωσδήποτε, θα μπορούσε να είναι στο καλοκαιρινό playlist του καθένα γι’ αυτό το καλοκαίρι, για το επόμενο, για το μεθεπόμενο…

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Απλώς να δημιουργώ μουσική, Tour, Surf. Με όποια σειρά θέλεις!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΣ
Ο Παναγιώτης Κάπος γεννήθηκε στην Αθήνα.  Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στη “Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων”. Αυτή την περίοδο εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Η σχέση του με τον κόσμο του γραπτού και μουσικού πολιτισμού είναι καθαρά βιωματική. Πάντοτε εύρισκε τρόπο να συνδυάζει αυτούς τους δύο εθισμούς: από την εποχή της γραφομηχανής, όταν κυκλοφορούσε Underground Fanzine έως την ψηφιακή εποχή με την αρθρογραφία σε διαδικτυακά περιοδικά και την επαγγελματική ενασχόληση στους τομείς των εκδόσεων και της πολιτιστικής επικοινωνίας. Πιστεύει ακράδαντα ότι η μουσική και η γραφή που αναβλύζουν ψυχή δεν γνωρίζουν χωροχρονικά όρια.