ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CULTURE/TOP STORIES

Οι μάσκες των Slipknot δεν θυσιάστηκαν όπως τα σκουλαρίκια των Disturbed

Ξεκίνησαν σχεδόν ταυτόχρονα και έχοντας τις ίδιες μουσικές βάσεις στις αποσκευές. Οι επιλογές τους όμως, μέχρι σήμερα, ήταν εντελώς διαφορετικές και δυστυχώς ή ευτυχώς ήταν αυτές που δημιούργησαν τη σημερινή πραγματικότητα. Η επιτυχία δεν βρίσκεται στο τι έχεις αλλά στο ποιος είσαι. Όταν ο Bo Bennett έγραφε το βιβλίο «Year…

Ξεκίνησαν σχεδόν ταυτόχρονα και έχοντας τις ίδιες μουσικές βάσεις στις αποσκευές. Οι επιλογές τους όμως, μέχρι σήμερα, ήταν εντελώς διαφορετικές και δυστυχώς ή ευτυχώς ήταν αυτές που δημιούργησαν τη σημερινή πραγματικότητα.

Η επιτυχία δεν βρίσκεται στο τι έχεις αλλά στο ποιος είσαι. Όταν ο Bo Bennett έγραφε το βιβλίο «Year of Success» σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του κανένα από τα συγκροτήματα που αναφέρονται στον τίτλο, αλλά η άποψη του για το τι εστί επιτυχία αντικατοπτρίζει απόλυτα τις επιλογές τους.

Θυμάμαι ακόμα την αντιμετώπιση των Slipknot στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν το μέσο ελληνικό μεταλλικό δημοσιογραφικό χαλιφάτο έκρινε τη μουσική τους με βάση τις διαφημίσεις και τα μουσικά γούστα που κυμαίνονταν ανάμεσα στους Paradise Lost, τους Stratovarius και τους Fates Warning.

Oι Slipknot κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά να εδραιωθούν σε μια χώρα που, αν και βρισκόταν μακριά από την παγκόσμια πραγματικότητα, τους χαρακτήριζε μόδα, ενώ μέχρι τότε έβαζε σε επίχρυση κορνίζα δίσκους των Hammerfall και οτιδήποτε άλλο προσπαθούσε να θυμίσει Helloween και Blind Guardian

Όπως είναι λογικό, σε μια εποχή που το internet βρισκόταν σε εμβρυακή μορφή στην Ελλάδα και η πιο προσιτή πηγή πληροφόρησης ήταν η Βίβλος του heavy metal, τότε η μετατροπή σου σε θύμα της προσωπικής μουσικής αισθητικής και αντίληψης του καθένα που μπορούσε να βρεθεί σε μια παρέα και να έχει πάνω από 100 CD, ήταν κάτι το αναμενόμενο.

Παρά τις αντίξοες τοπικές συνθήκες, οι Slipknot κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά να εδραιωθούν σε μια χώρα που, αν και βρισκόταν μακριά από την παγκόσμια πραγματικότητα τους χαρακτήριζε μόδα ενώ μέχρι τότε έβαζε σε επίχρυση κορνίζα δίσκους των Hammerfall και oτιδήποτε άλλο προσπαθούσε να θυμίσει Helloween και Blind Guardian.

Η επιτυχία των Slipknot όμως δεν βασίστηκε στις μάσκες όπως πολλοί βιάστηκαν να συμπεράνουν. Και μιλάμε για συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν άνθρωποι οι οποίοι ανεβοκατέβαζαν στα top-10 συγκροτήματα που έκαναν επιτυχία επειδή κρατούσαν σπαθιά και τσεκούρια.

Οι Slipknot στην πρόσφατη τους εμφάνιση στο show του Jimmy Kimmel

Οι Slipknot από την αρχή της καριέρας τους ήταν ειλικρινείς, πρώτα με τον εαυτό τους και στη συνέχεια με τους οπαδούς τους. Δεν δίστασαν όταν όλοι περίμεναν ένα νέο «Wait and bleed» αυτοί να δώσουν ένα «People=Shit» αντιστρέφοντας με την πρώτη, τους όρους που θέλουν τον μουσικό να υποτάσσεται στο ρεύμα της άμεσης επιτυχίας.

Όταν ήθελαν να γράψουν μπαλάντες έγραφαν το «Snuff» και έστελναν αδιάβαστους όσους περίμεναν ένα νέο «Duality». Όταν ήθελαν να πετάξουν τις μάσκες δεν το έκαναν σε βάρος αυτού που με τόσο κόπο είχαν χτίσει αλλά επέλεγαν συνειδητά να επενδύσουν στους Stone Sour και σε κάθε άλλης λογής καλλιτεχνική διέξοδο.

Μπορεί σε κάποιους να ακούγεται αστείο αλλά σημειολογικά τα σκουλαρίκια του frontman κουβαλούσαν πάνω τους όλο το μουσικό τους ύφος.

Κοινώς, το συγκρότημα από την Iowa δεν πήγαινε ποτέ με το ρεύμα της εποχής αλλά η μουσική κατεύθυνση που επέλεγε γινόταν αυτομάτως τάση για αντιγραφή.

Από την άλλη οι Disturbed κέρδισαν πολύ πιο δύσκολα την επιτυχία που τους αναλογούσε. Κουράστηκαν πολύ περισσότερο από τους Slipknot για να μπουν στα μεγάλα σαλόνια της δισκογραφίας γι’ αυτό και ίσως περίμενα να σεβαστούν περισσότερο την προσπάθεια που είχαν καταβάλει. Πίστευα ότι θα μπορούσαν να διδαχθούν από την ιστορία των KISS όταν αυτοί επέλεξαν να βγάλουν την μπογιά από τα πρόσωπά τους πριν αποφασίσουν να αφαιρέσουν τα χαρακτηριστικά σκουλαρίκια από το σαγόνι του Draiman.

Μπορεί σε κάποιους να ακούγεται αστείο αλλά σημειολογικά τα σκουλαρίκια του frontman κουβαλούσαν πάνω τους όλο το μουσικό τους ύφος.

Οι Disturbed, μετά την μαζική αποδοχή του «The Sound of Silence» προτίμησαν να εκμεταλλευτούν το ήπιο προφίλ που συνόδευσε μια μπαλάντα για να μπουν μέσα από την εκπομπή του Conan O’ Brien στο σπίτι κάθε Αμερικανού πολίτη, ενώ αν ρίξει μια ματιά κανείς στην εμφάνιση των Slipknot πριν από λίγες μέρες στο show του Jimmy Kimmel θα αντιληφθεί ότι οι κύριοι με τις μάσκες έκαναν μπάσιμο στο άντρο του συντηρητισμού με ένα εκρηκτικό mosh pit.

Οι Disturbed από την εμφάνιση τους στο show του Conan O’Brien

Δυο συγκροτήματα με τις ίδιες βάσεις και την ίδια χρονικά εκκίνηση. Την ώρα που οι πρώτοι επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της εμπορευματοποίησης της μουσικής τους, οι δεύτεροι επιλέγουν να κάνουν ξανά εμπορικό το nu metal που χλευάστηκε και πολεμήθηκε αρκετά την δεκαετία του ’90.

Η ιστορία έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι όταν κάνεις εκπτώσεις στο είναι σου με βάση την επιτυχία τότε σίγουρα αυτή κάποια στιγμή θα σου γυρίσει την πλάτη.

Υ.Γ. Διασκέδασα πολύ όταν πριν από λίγες μέρες είδα μουσικό τηλεοπτικό κανάλι να βάζει τους παρουσιαστές του να ακούσουν συγκροτήματα που εμφανίστηκαν ή πρόκειται να εμφανιστούν στο Release Festival. Στο άκουσμα των Disturbed ο παρουσιαστής απάντησε «Manowar» και όταν του είπαν ότι πρόκειται για Disturbed απάντησε «Ε, που να το ξέρω, δεν μου βάλατε το γνωστό».

Το γνωστό όπως όλοι αντιλαμβάνεστε όλοι είναι το «The Sound of Silence» των Simon & Garfunkel. Δυστυχώς, για την μάζα οι Disturbed έχουν γίνει πλέον το συγκρότημα της διασκευής τους. Πολύ κρίμα…

Ο Σάββας Στανής γεννήθηκε στην Κομοτηνή την χρονιά που οι AC/DC κυκλοφόρησαν το Back in Black και από τότε η σχέση του με την rock μουσική είναι μια σχέση εξάρτησης. Είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού fan club των Dream Theater “Infinite Dreams” (1999), βραβευμένο από την Warner Music και από την ifpi για την αύξηση των πωλήσεων του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Υπήρξε συντάκτης των περιοδικών Rock On και Rock Hard με μόνιμες στήλες, συνεντεύξεις και studio reports συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Έχει καθίσει πίσω από την κονσόλα του Atlantis Fm 105,2, αυτοαποκαλείται foodie και λατρεύει να αξιολογεί burger οπουδήποτε ανακαλύπτει ότι τα σερβίρουν. Αποκαλεί Άγιο τον Anthony Bourdain και θεωρεί τεράστιο πλήγμα που δεν κατάφερε να τον γνωρίσει από κοντά.

Latest from CULTURE

Go to Top