Οι μυστικές ζωές των μεγάλων δημιουργών του σινεμά

ΆΝΤΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Posted on Ιούλιος 31, 2018, 8:48 πμ
2 mins

«Όταν ο θρύλος γίνεται πραγματικότητα, τύπωσε το θρύλο» είχε πει ο John Ford. Έτσι ξεκινά το βιβλίο «Οι μυστικές ζωές των μεγάλων δημιουργών του σινεμά» το οποίο με πολύ χιούμορ και μετά από διασκεδαστική, φαντάζομαι, έρευνα ετών μιλά για όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα μυστικά σκηνοθετών και παραγωγών του Hollywood από το 1910 μέχρι σήμερα. Ο συγγραφέας Robert Schnakenberg ακολουθεί τη συμβουλή του Ford κατά πόδας. Όταν όμως διαβάζεις κάποια συμβάντα από τις ζωές όλων αυτών των μεγάλων που γέννησαν, γαλούχησαν, μόρφωσαν και «άντρεψαν» την 7η τέχνη δεν μπορείς παρά να πιστέψεις πως πρόκειται για παραμύθια. Είναι όλα όμως πέρα για πέρα αληθινά… Κάποιοι από αυτούς από φτωχές οικογένειες της εργατικής τάξης, άλλοι από πλούσιες καλλιτεχνικές ή πολιτικές φατρίες, κάποιοι με γονείς υποστηρικτικούς μέχρι αηδίας, άλλοι με πατεράδες τυράννους, όλοι με τεράστιο αδιαμφισβήτητο ταλέντο  αλλά και πολύ ταραγμένο εσωτερικό κόσμο που όταν δεν έβρισκε διέξοδο στη δημιουργία αριστουργημάτων την έβρισκε σε διάφορα σεξουαλικά φετίχ, πολλά εκ των οποίων διώξιμα από τις περισσότερες χώρες του κόσμου, και σε διάφορα ναρκωτικά κάθε φαντασίας και βαλάντιου. Άλλωστε αν θες να είσαι επιτυχημένος σκηνοθέτης  που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να συμπληρώνεις το τρίπτυχο sex, drugs and rock ‘n’ roll, ή αν πληροίς αυτές τις προϋποθέσεις μάλλον γίνεσαι αυτόματα σκηνοθέτης… Κανείς δεν είναι σίγουρος, είναι η κλασσική περίπτωση του αυγού του Κολόμβου…  Σας καλωσορίζoυμε στον κόσμο του Hollywood!

O D.W. Griffith (1875-1948) ήταν αμερικάνος, από τον τιμημένο Νότο. Είναι κυρίως γνωστός για το Birth of a Nation (1915), μία από τις πρώτες ταινίες μεγάλου μήκους που θεωρείται το πρώτο blockbuster αλλά και ένα οπτικοακουστικό αριστούργημα με τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά. Επίσης θεωρείται η πιο ρατσιστική ταινία όλων των εποχών. Πιο συγκεκριμένα η ιστορία της δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα παραλήρημα ρατσισμού και μισαλλοδοξίας του Griffith που έκανε την Ku Klux Klan και πάλι δημοφιλή.  Αυτά για τη δημιουργία. Τώρα ο δημιουργός…  Ζώντας με τον παράλογο φόβο πως θα χάσει τα μαλλιά του, ο Griffith φορούσε κατά παραγγελία ψάθινα καπέλα ειδικά σχεδιασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να αφήνουν το φως του ήλιου να έρχεται σε επαφή με το κεφάλι του ώστε να θρέψει τους θύλακες του. Ο πατέρας του ήταν διοικητής του στρατού της Συνομοσπονδίας του Νότου και ιδιοκτήτης θητείας ο οποίος μεταλαμπάδευσε στον αγαπημένο και «πιο όμορφο γιό του» τη λατρεία για τον τρόπο ζωής του Αμερικάνικου Νότου, τα ήθη, τα έθιμα και τις αξίες που συμπεριλάμβαναν το ρατσισμό και τη δουλεία των αφροαμερικάνων. Μετά τη μεταλαμπάδευση πέθανε από το φαγητό μία μέρα που έτρωγε ασταμάτητα για 12 ώρες όταν και έσκασε το ραμμένο από τραύμα πολέμου στομάχι του. Ο D.W. απλώς τον λάτρευε. Πιθανώς ήταν και ο μόνος άνθρωπος που αγαπούσε ο ταλαντούχος αυτός μισάνθρωπος.

Bonus Trivia: Το Griffith Award αποτελούσε για δεκαετίες μία από τις μεγαλύτερες τιμές για τους σκηνοθέτες. Αυτό μέχρι το 1991 όταν και μετονομάστηκε σε Life Achievement Award μετά από πολυετείς αντιρατσιστικές διαμαρτυρίες εναντίον του Griffith.

Cecil B. DeMille (1881-1959). Επίσης αμερικανός, κοντός και καραφλός. Με αυτοπεποίθηση ζεν πρεμιέ. Γνωστός για τις Δέκα Εντολές (1923) και το Μεγαλύτερο Show στη Γη (1952), αλλά κυριότερα γνωστός καθώς μπορεί άνετα να ισχυριστεί πως γέννησε το στερεότυπο του μεγαλομανούς τυράννου-σκηνοθέτη χωρίς όρια ή αίσθηση πραγματικότητας. Το γραφείο του ήταν υπερυψωμένο σαν θρόνος γύρω από πανάκριβες αντίκες, χαλιά από δέρμα αρκούδας και φιμέ τζάμια. Ένας βιολιστής ήταν πάντα γύρω του για να συνοδεύει μουσικά τις εισόδους και εξόδους του C.B στον χώρο, ενώ ένα αγόρι από τις Φιλιππίνες τον ακολουθούσε πάντα με μία καρέκλα σε περίπτωση που χρειαζόταν να καθίσει ο σουλτάνος σε ανύποπτο χρόνο. Γυναικάς όσο κανείς και κάτοχος ενός από τους πιο «πυκνοκατοικημένους» καναπέδες casting στην ιστορία του Hollywood. Άφησε θρύλους και μύθους πίσω του με το ποδοφετίχ που τον δαιμόνιζε στα καλά καθούμενα αν έβλεπε μία θηλυκιά με πέδιλα. Ουκ ολίγες κυρίες ισχυρίστηκαν πως κέρδισαν ένα ρόλο περπατώντας ξυπόλητες στο γραφείο του.

Bonus Trivia: Το απίστευτο είναι πως ο C.B. ήταν αυτός που εμπνεύστηκε την ιδέα της αποτύπωσης των ποδιών (και κατ’επέκταση χεριών για ξεκάρφωμα) των σπουδαιότερων ηθοποιών έξω από το Chinese Theater.

John Ford (1894-1973). Ο σκηνοθέτης που δε σταμάτησε να γκαρίζει ποτέ. Ο ιδρυτής του bullying. Ο άνθρωπος που απογείωσε το είδος western με έπη όπως το Stagecoach (1939) ή και το The Man Who Shot Liberty Valance (1962). Ο καπετάνιος που σημάδεψε την καριέρα του John Wayne, του επονομαζόμενου και Δούκα τον οποίο ο Ford φώναζε «ο μεγάλος ηλίθιος» και αποτελούσε το μοναδικό άντρα που κατά ομολογία μπορούσε να κάνει το δίμετρο Wayne να κλάψει. Φορούσε και την τρομερή καλύπτρα στο μάτι και έμοιαζε με πειρατή. Αυτό δεν ήταν κάποιο διεστραμμένο στυλ. Απλώς υπήρξε τόσο ξεροκέφαλος που όταν έκανε εγχείρηση καταρράκτη βαρέθηκε πολύ γρήγορα τους επιδέσμους και τους πέταξε παρά τις συμβουλές των γιατρών. Με αποτέλεσμα να αποκτήσει μία ισόβια ευαισθησία στο φως στο δεξί του μάτι. Ο Ford αποτελεί ακόμα και σήμερα μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα σε θέματα ρατσισμού. Θα λέγαμε πως ήταν ένας προνομιούχος άνθρωπος της εποχής του, ο οποίος όμως δεν ήταν διαβολικός όπως ο Griffith ή ο DeMille. Μπορεί να χρησιμοποιούσε αρκετά την προσβλητική και ανεπίτρεπτη στα αγγλικά λέξη «νέγρος» σε όλα τα φάσματα και αποχρώσεις της. Ήταν, όμως, και από τους πρώτους που προσλάμβανε αφροαμερικάνους και ινδιάνους αντί να ντύνει λευκούς σε αντιστοίχους ρόλους αλλά και στο συνεργείο του.

Bonus Trivia: Ο John Ford είχε μία ακόμα αξιοσημείωτη συνήθεια στα γυρίσματα των ταινιών του. Συνήθιζε να ζητά από τους ηθοποιούς του να σκύψουν μπροστά του. Μη πάει ο νους σας σε τίποτα πικάντικο. Ήθελε απλώς να τους κλωτσήσει στα πισινά όταν τον εκνεύριζαν.

Alfred Hitchock (1899-1980). Αφήνουμε για λίγο τους Αμερικάνους και περνάμε στο μεγαλύτερο Βρετανό σκηνοθέτη όλων των εποχών. Την ιδιοφυία πίσω από το Vertigo (1958), το Ψυχώ (1960) και πολλών πολλών άλλων. Ο μετρ της γωνίας λήψης και του δραματικού μοντάζ που λάτρευε να φοράει γυναικεία ρούχα στα πάρτυ του, κάποτε είχε πει πως η διάρκεια μιας ταινίας είναι μέγεθος ανάλογο της ανθρώπινης κύστης. Όταν ήταν 6 χρονών έκανε κάποια σκανταλιά και ο πατέρας του έστειλε ένα φίλο του αστυνομικό να τον συλλάβει. Έτσι και έγινε και ο μικρός Alfred πέρασε τη μέρα σε ένα κελί ενώ ο αστυνομικός του είπε «αυτή είναι η συνέπεια για τα άτακτα αγόρια». Το παιδικό αυτό τραύμα ίσως να είναι και ο λόγος για τις ανυπόφορες και καθόλου αστείες πλάκες του. Ενδεικτικά κάποτε ανέβασε την κόρη του σε μία ρόδα Λούνα Παρκ και πλήρωσε τον υπάλληλο να τη σταματήσει ενώ βρισκόταν η μικρή στο πιο ψηλό σημείο. Οι κραυγές της τον κάνανε να γελάει για ώρες. Επίσης, όταν η Kim Novak μπήκε για πρώτη φορά στο καμαρίνι της στα γυρίσματα του Vertigo την καλωσόρισε ένα σκοτωμένο και μαδημένο κοτόπουλο που κρεμόταν από το ταβάνι. Ενώ τσίριζε, ο Hitch εμφανίστηκε από πίσω της γελώντας με μανία.

Bonus Trivia: Ο μάστερ του σασπένς πολλές φορές τρόμαζε τις ηθοποιούς του σηκώνοντας τη μπλούζα του και αποκαλύπτοντας την τεράστια κοιλιά του η οποία εκτός των άλλων στερούταν και αφαλού μετά από μία εγχείρηση στο στομάχι. Η ψυχή της παρέας ο Alfie…

Walt Disney (1901-1966). Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για τις σπουδαιότερες δουλειές του συγκεκριμένου νομίζω. Σημάδεψαν την παιδική και όχι μόνο ηλικία μας. Είχε πει κάποτε «αγαπάω το Mickey περισσότερο από οποιαδήποτε γυναίκα γνώρισα ποτέ». Καμία εντύπωση δεν κάνει το ότι ένας από τους διασημότερους μισάνθρωπους όλων των εποχών προτιμούσε το κινούμενο σχέδιο ενός ποντικιού από τις γυναίκες. Ανυπόφορος και ιδιαίτερα επιθετικός με τους συνεργάτες του δε δίστασε να σκίσει και να πετάξει στα μούτρα του Ub Iwerks , του ανθρώπου που σχεδίασε το Mickey, σκίτσα που δεν τον ικανοποιούσαν. Με τα πολλά ο τελευταίος παραιτήθηκε. Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις για την εμμονή του Disney με τα εξανθρωπισμένα ζωάκια. Μία από αυτές είναι η «Υπόθεση της Κουκουβάγιας». Η ιστορία θέλει τον μικρό Walt να ζητά ανυπόμονα μία κουκουβάγια για κατοικίδιο. Όταν αυτό δεν έγινε, ο Walt αναζήτησε μία στο δάσος. Η κουκουβάγια όμως, άκουσον άκουσον, δε συνεργαζόταν κι ο μικρός Walt εκνευρίστηκε και τη σκότωσε. Μετά από αυτό τον κυρίευσαν οι τύψεις και αφιέρωσε τη ζωή του στο να κάνει τα ζωάκια του δάσους σταρς του σινεμά… Ίδιες τύψεις δε φάνηκε να έχει ποτέ βέβαια για τους ανθρώπους που μισούσε ο φιλοναζί Walt, εβραίοι και κομμουνιστές ειδικά ήταν η αδυναμία του.

Βonus Trivia: Ο Disney έγινε εμμονικός με το θάνατό του όταν μια μέντιουμ του αποκάλυψε πως θα πέθαινε στα 35 του. Ίσως αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός πως μετά το θάνατό του λέγεται πως έδειξαν βίντεό του στους εργαζομένους του στους οποίους έλεγε “I’ll be seeing you” ανέπτυξε τη θεωρία πως ο Disney βρίσκεται παγωμένος με την τεχνολογία της κρυογονικής κάτω από τους Πειρατές της Καραϊβικής στην αγαπημένη του Disneyland. Η επίσημη βέβαια άποψη λέει πως αποτεφρώθηκε και οι στάχτες βρίσκονται σε ένα νεκροταφείο του Los Angeles. Θα δείξει, λέω εγώ…

Leni Riefenstahl (1902-2003). Το γερμανικό αυτό όνομα είναι και το μοναδικό γυναικείο στο οποίο αφιερώνεται ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο. Είτε γιατί οι γυναίκες σκηνοθέτιδες δεν είχαν μυστικά και ήταν καταβάθος θεούσες νοικοκυρές, είτε γιατί τα ονόματά τους βρίσκονται στην αφάνεια γιατί ποτέ δεν θεωρήθηκαν το ίδιο σημαντικές με τους άντρες συναδέλφους τους. Μη ξεχνάμε, όμως, πως γυναίκες όπως η Lois Weber είχαν στα πάνω τους ίδια και περισσότερη εμπορική επιτυχία με τον DeMille. Αλλά ένα κεφαλαιάκι δεν τους αξίζει από όσο φαίνεται. Ενιγούεη! H Leni Riefenstahl που λέτε, ήταν εντυπωσιακή. Πέθανε το 2003 στα 101 της και μέχρι τότε δούλευε. Μάλιστα όταν βρέθηκε σε ένα ατύχημα με ελικόπτερο που παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή στα 95 της, είπε «μεγάλο κρίμα που δεν είχα την κάμερα μαζί». Ταινίες όπως ο Θρίαμβος της Θέλησης (1935) είναι τεχνικά αριστουργήματα που διδάσκονται σε σχολές κινηματογράφου παγκοσμίως και επηρέασαν σκηνοθέτες όπως το George Lucas ο οποίος ξεσήκωσε τη σκηνή που ο Luke Skywalker και ΣΙΑ παίρνουν μετάλλια για την καταστροφή του Death Star στο Star Wars από το έπος της Riefenstahl. Υπήρχε ένα θεματάκι με τη Leni όμως το οποίο της στέρησε μεγαλύτερα και πιο mainstream άλματα στην εντυπωσιακή καριέρα της. Ήταν λιγάκι Ναζί. Ήταν η σκηνοθέτιδα των ταινιών της προπαγάνδας του Hitler. Όταν ο Φύρερ είδε το πρώτο της φιλμ The Blue Light (1932) εντυπωσιάστηκε από την αποτύπωση της τελειότητας της άριας φυλής και της είπε «Εσύ! Θα φτιάχνεις τις ταινίες μας». Η Leni ενθουσιάστηκε και αφιέρωσε τη ζωή της στο μεγάλο αυτό σκοπό! Ο τύπος την αποκαλούσε “Hitler’s Honey” και οι φήμες έδιναν και έπαιρναν πως οι δυο τους ήταν παραπάνω από φίλοι και συνεργάτες. Δεν γνωρίζουμε αν υπήρχε αλήθεια στις φήμες αυτές. Το μόνο σίγουρο είναι πως η Leni απόλαυσε στα νιάτα της μεγάλο ποσοστό του Τρίτου Ράιχ.

Bonus Trivia: Το ’49 καταδικάστηκε ως μέλος του κόμματος των Ναζί και πλήρωσε πρόστιμο 28.000 μάρκων. Μετά από αυτό το όνομά της περιτριγυριζόταν από λάσπη στους σινεματικούς κύκλους και η καριέρα της βάλτωσε παρότι πολλοί τη θεωρούσαν μία από τους καλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Μετά το θάνατό της έχει αναβιώσει το ενδιαφέρον στην απίστευτη ζωή και καριέρα της και το biopic της είναι θέμα χρόνου. Το έχουν προσπαθήσει 2-3 φορές, αλλά έμεινε στα λόγια με τα ονόματα των Jodie Foster, Madonna και Sharon Stone να τριγυρίζουν το ρόλο της Leni.

Elia Kazan (1909-2003). Ο Ηλίας  Καζαντζόγλου γεννήθηκε στην Ανατολία της Καππαδοκίας και μετανάστευσε με την οικογένειά του στα 4 του χρόνια στην Αμερική όπου και έγινε ο Elia Kazan και ο άνθρωπος που καθιέρωσε τη «μέθοδο», την προσέγγιση ενός ηθοποιού σε ένα ρόλο και που ανέδειξε ηθοποιούς όπως ο Marlon Brando στο Λεωφορείο ο Πόθος (1951). Ο σπουδαίος σκηνοθέτης εκτός από σπουδαίος ήταν και τρομερά ανασφαλής στα νιάτα του και φοβερά γυναικάς αφού έγινε διάσημος. Παντρεύτηκε 3 φόρες και είχε κάποτε πει για τη σύζυγό του τη Molly «της ήμουν πιστός σε όλα τα επίπεδα εκτός από το σεξουαλικό». Οι κατακτήσεις του λέγεται πως συμπεριλάμβαναν ονόματα όπως αυτό της Vivienne Leigh αλλά και της Marilyn Monroe με την οποία ο θρύλος λέει πως μετά τη συνεύρεση χάζευαν μαζί μία φωτογραφία του Arthur Miller. Τον παντρεύτηκε μόνη της η Monroe στο τέλος.

Bonus Trivia: Εξαιτίας του κομμουνιστικού παρελθόντος του, τον κάλεσαν να καταθέσει τότε με τη Μαύρη Λίστα και το έκανε καταστρέφοντας τις καριέρες πολλών. Γι’ αυτό το λόγο όταν ο Kazan βραβεύτηκε με τιμητικό Όσκαρ το 1999, ηθοποιοί όπως ο Nick Nolte, Annette Bening και Ed Harris αρνήθηκαν να τον χειροκροτήσουν. Κακία του κρατά ακόμα και ο Sean Penn μιας και η καριέρα του ηθοποιού και σκηνοθέτη πατέρα του Leo Penn είχε καταστραφεί λόγω της Μαύρης Λίστας.

Ingmar Bergman (1918-2007). Ο Σουηδός σκηνοθέτης των 7η Σφραγίδα (1957) και Κραυγές και Ψίθυροι (1972) ήταν ελαφρώς δαιμονισμένος από μικρός. Κοιμόταν στο κρεβάτι με τη μαμά του μέχρι τα 4 του χρόνια όταν και γεννήθηκε η αδερφή του «ένα χοντρό και τερατώδες πλάσμα», όπως περιγράφει. Μετά από αυτό εστίασε όλη του την προσοχή στη δολοφονία της. Όταν δεν τα κατάφερε έστρεψε το ενδιαφέρον στον αδερφό του, Dag, τον οποίο κόντεψε να κάψει ένα βράδυ βάζοντας φωτιά στο κρεβάτι του. Αργότερα στα 10 του κλειδώθηκε καταλάθος σε ένα νεκροτομείο, όπου άνοιξε μία σακούλα και άρχισε να χαϊδεύει ένα γυναικείο πτώμα. Κάποια από αυτά τα συμβάντα ίσως να εξηγούν το ψυχικό σκοτάδι των ταινιών του. Η εμμονή του με τα φαντάσματα δε σταματά στα φιλμ του καθώς ήταν πεπεισμένος για χρόνια πως το σπίτι του ήταν στοιχειωμένο από τα πνεύματα ενός δικαστή και ενός τσαγκάρη.

Bonus Trivia: Ο Bergman είχε μία πολύ δύσκολη σχέση με τον πατέρα του με τον οποίο έκανε 29 χρόνια να μιλήσει μετά από ένα καυγά που τους οδήγησε στο να πιαστούν στα χέρια. Αυτό δε βοήθησε ιδιαίτερα στο να είναι στοργικός πατέρας ο ίδιος. Για να καταλάβετε, μία μέρα η 7χρονη κόρη του, με την ηθοποιό Liv Ullmann, έπαιζε στο καμαρίνι της μαμάς της. Ο Bergman που είχε 4 χρόνια να δει το παιδί, μπήκε μέσα την πήρε αγκαλιά, την έκανε μια στροφή στον αέρα και σε 30 δευτερόλεπτα είπε «φεύγω, έχω δουλειά». Μετά από κάτι τέτοια συμβάντα η οικογένειά του του χάρισε το παρατσούκλι του “Big Gorilla”.

Federico Fellini (1920-1993). Ο Ιταλός σκηνοθέτης του Dolce Vita (1960) και του 8 ½ (1963) αποτύπωσε με τελειότητα τα φετίχ, τις αδυναμίες, τις εμμονές του στα υψηλής αισθητικής φιλμ του και μετέτρεψε ιδιωτικές σκέψεις στις πιο διάσημες σκηνές του σινεμά. Μία από αυτές τις ιδιωτικές σκέψεις ήταν αυτή της πόρνης της παιδικής του ηλικίας, της Saraghina που αντάλλασε τις υπηρεσίες της με σαρδέλες από τους ντόπιους ψαράδες. Η παχύσαρκη Saraghina, «ο τρομερός και υπέροχος δράκος» όπως την αποκάλεσε, αποτέλεσε μία βασική σεξουαλική φιγούρα που στοίχειωνε τα όνειρά του αλλά και τις ταινίες του. Δούλος της σάρκας, ο Fellini δεν ήθελε πολλά πολλά με τον καθολικισμό μέσα στον οποίο μεγάλωσε. Παρόλα αυτά πίστευε πολύ στα πνεύματα και είχε μία σταθερή μέντιουμ, την Penus, την οποία συμβουλευόταν τυφλά για τα πάντα, και κυρίως για τις ταινίες του.

Bonus Trivia: Ο Fellini υπήρξε μία μηχανή απολαυστικών δηλώσεων μερικές από τις οποίες αξίζει να εναποθέσουμε εδώ… Για τη δίαιτα: «Έκανα και γω μία δίαιτα για 3 μήνες και το μόνο που έχασα ήταν το καπέλο μου». Για την αφοσίωση σε μία γυναίκα: «Είναι πιο εύκολο να είσαι πιστός σε ένα εστιατόριο παρά σε μία γυναίκα». Σε ερώτηση γιατί κρατάει τα γυρίσματά του κλειστά και με ελάχιστο κόσμο: «Κριτικοί χαρακτηρίζουν τις ταινίες μου σαν πράξεις κινηματογραφικού αυνανισμού. Η αλήθεια είναι πως είναι πράξεις πραγματικού αυνανισμού γι’ αυτό μου αρέσει να υπάρχουν όσο το δυνατό λιγότεροι άνθρωποι παρόντες».

Sergio Leone (1929-1989). «Δεν μπορώ παρά να βλέπω την Αμερική μέσα από τα μάτια ενός ευρωπαίου. Με ενθουσιάζει και ταυτόχρονα με τρομοκρατεί», είχε πει κάποτε ο Ιταλός σκηνοθέτης που ανέστησε το western επαναπροσδιορίζοντάς το ως spaghetti western και μετατρέποντας το macho western ήρωα του, Clint Eastwood, σε διεθνή σταρ. Στη φιλμογραφία του συμπεριλαμβάνεται ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος (1966) και το Κάποτε στη Δύση (1968), μεταξύ άλλων. Στη βιογραφία του από την άλλη συμπεριλαμβάνεται η «απόπειρα» δολοφονίας του Eli Wallach, ή και Άσχημος, όταν σε μία σκηνή που ήταν δεμένος στις σιδηροδρομικές γραμμές, το τρένο ήταν 6 ίντσες μακριά από το να τον αποκεφαλίσει. Ο σαδιστής σκηνοθέτης ζήτησε να ξαναγυρίσουν τη σκηνή, ο Wallach αρνήθηκε και επίσης αρνήθηκε να συμμετέχει σε οποιοδήποτε άλλο stunt. Και αυτή δεν ήταν η μοναδική στιγμή που κινδύνευσε ο Eli Wallach, τον οποίο και είχε προειδοποιήσει ο πιο έμπειρος Eastwood πως ο Leone ήταν θεότρελος. Μία μέρα που διψούσε ήπιε από ένα μπουκαλάκι νερό που βρισκόταν ξέμπαρκο στο set. Μία γουλιά ήταν αρκετή για να καταλάβει πως ήταν οξύ. Όταν πήγε μαινόμενος να διαμαρτυρηθεί στο Leone (που μιλούσε ελάχιστα αγγλικά) εκείνος του έδωσε ένα ποτήρι γάλα για να ξεπλύνει το στόμα του και του είπε “accidents will happen”. Η τρέλα του τυραννικού σκηνοθέτη έφτασε σε άλλα επίπεδα όταν ένας ηθοποιός του αυτοκτόνησε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Κάποτε στη Δύση. Ο ηθοποιός έβαλε τέρμα στη ζωή του πηδώντας από το μπαλκόνι και ο Leone είπε εκνευρισμένος όταν το έμαθε «δεν μπορούσε να το κάνει μία μέρα αργότερα, μου έμενε ένα τελευταίο κοντινό».

Extra bonus: Ειδική αναφορά αξίζει να γίνει σε κάποια ένοχα μυστικά δημιουργών που αγνοήσαμε για οικονομία ιντερνετική…  Στον Charlie Chaplin που παρότι φημιζόταν για τη μπόχα του, είχε πάντα δίπλα του τις ωραιότερες και νεαρότερες. Μία από αυτές, ετών 16, έμεινε έγκυος και αν και ο 35χρονος τότε Chaplin έκανε τα πάντα για να την πείσει να κάνει έκτρωση, τελικά την παντρεύτηκε μετά από εκβιασμό της οικογένειάς της. Μείνανε παντρεμένοι λιγότερο από 3 χρόνια. Στον Orson Welles που δεν απολάμβανε τίποτε περισσότερο από το φαγητό. Εκτός από το να ντροπιάζει τους φίλους του. Αυτό το έκανε κυρίως ρίχνοντας ένα χημικό στην πισίνα του όταν καλούσε κόσμο για pool party. Το χημικό αυτό γινόταν κόκκινο αν κάποιος ουρούσε μέσα στην πισίνα του Welles και ο τεράστιος (από πολλές απόψεις σκηνοθέτης) κατέληγε πως όλοι του οι καλεσμένοι είχαν μικρές κύστες. Στον Martin Scorsese που κατάλαβε πως είχε μεγάλο πρόβλημα εθισμού στην ηρωίνη όταν πήγε από μόνος του σε ένα νοσοκομείο στη Νέα Υόρκη. Ζύγιζε 49 κιλά και έσταζε αίμα ασταμάτητα από τα μάτια του. Στον David Lynch που κατακρεουργεί πουλιά, ψάρια, ποντίκια, γάτες και κοτόπουλα και τα φωτογραφίζει αφού τα κομματιάσει. Στον Oliver Stone ο οποίος ξυλοφορτώθηκε κάποτε από την Cameron Diaz γιατί την αποκάλεσε «λευκό σκουπίδι». Στον Luis Buñuel που κάποτε πήγε σε ένα όργιο με οικοδεσπότη τον Charlie Chaplin. Στο Stanley Kubrick, πρωταθλητή του πινγκ πονγκ, που επέμενε να παίζει το αγαπημένο του σπορ με τους ηθοποιούς του, ώστε να τους κερδίζει πανηγυρικά και να αποκτά το πάνω χέρι στην εργασιακή τους σχέση. Στον ανυπόφορο Roman Polanski που κάποτε έφτασε στο αμήν την επίσης ανυπόφορη Faye Dunaway με αποτέλεσμα να του ρίξει η τελευταία ένα ποτήρι με ούρα στο κεφάλι. Στο Woody Allen που κυκλοφορεί στα γυρίσματά του με στολή μελισσοκόμου γιατί φοβάται μην τον τσιμπήσουν μέλισσες.

Τι σου είναι ο κόσμος του Hollywood…

 

ΆΝΤΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Μεταπτυχιακή φοιτητρια στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!