ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CULTURE/TOP STORIES

Ετσι ζήσαμε τις συναυλίες στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας

Από τους Rolling Stones το 1967 στους Slayer το 2019. Λίγες μέρες πριν από την διεξαγωγή του πρώτου AthensRocks Festival στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ο Σάκης Τόλης των Rotting Christ, fans που ήταν εκεί, αλλά και συντάκτες του rockyourlife θυμούνται μερικές από τις σημαντικότερες συναυλίες που παρακολούθησαν στο ιστορικό γήπεδο της…

Από τους Rolling Stones το 1967 στους Slayer το 2019.

Λίγες μέρες πριν από την διεξαγωγή του πρώτου AthensRocks Festival στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ο Σάκης Τόλης των Rotting Christ, fans που ήταν εκεί, αλλά και συντάκτες του rockyourlife θυμούνται μερικές από τις σημαντικότερες συναυλίες που παρακολούθησαν στο ιστορικό γήπεδο της Αθήνας.

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η Ελλάδα έκανε τα πρώτα της βήματα για να μπει στον συναυλιακό χάρτη της Ευρώπης, οι χώροι και οι υποδομές -τουλάχιστον με την μορφή που ξέρουμε σήμερα- ήταν ανύπαρκτοι. Έτσι, η επιλογή των ποδοσφαιρικών γηπέδων αποτελούσε μονόδρομο για τους διοργανωτές. Ειδικά το γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας μπορεί να καυχιέται ότι στο ταλαιπωρημένο του γρασίδι «πάτησαν» μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της rock και όχι μόνο σκηνής, ενώ κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει ότι εκεί φιλοξενήθηκε και η πρώτη μεγάλη rock συναυλία που έγινε στην Ελλάδα, αυτή των Rolling Stones στις 17 Απριλίου 1967. Η επεισοδιακή της κατάληξη, σε μια περίοδο βέβαια πολύ ειδικών συνθηκών, λειτούργησε αποτρεπτικά για την διεξαγωγή ανάλογων εκδηλώσεων στο μέλλον.

Η κατάσταση άλλαξε με το Rock In Athens το 1985 στο Καλλιμάρμαρο, το μουσικό γεγονός που αναμφίβολα άνοιξε τον δρόμο για να ξαναμπεί η Αθήνα στο καλεντάρι των μεγάλων συγκροτημάτων που θα έκαναν τα επόμενα χρόνια στάση σε κάποιο από τα γήπεδα της πόλης. Το ιστορικό γήπεδο του Παναθηναϊκού, που σε λίγες μέρες θα υποδεχθεί τους Slayer στο τελευταίο τους show επί Ελληνικού εδάφους, αλλά και τους Rotting Christ, Leprous και Suicidal Angels, θα ανοίξει ξανά τις θύρες του για την διεξαγωγή συναυλίας για πρώτη φορά μετά από 23 χρόνια και το Rockin’ Athens του 1996, δίνοντας μας αφορμή για να θυμηθούμε μερικές από τις σημαντικότερες από αυτές, μέσα από τις μαρτυρίες ανθρώπων που τις παρακολούθησαν από κοντά.

Μουσικοί όπως ο Σάκης Τόλης των Rotting Christ που πλέον θα βρεθεί από το γρασίδι στο σανίδι, συντάκτες του rockyourlife αλλά και fans, ξυπνούν αναμνήσεις και παραδίδουν μαθήματα rock ιστορίας.

Από την εμφάνιση των Rolling Stone το 1967

The Rolling Stones (17 Σεπτεμβρίου 1967)
Η συναυλία με την οποία το γήπεδο της Λεωφόρου έκανε το rock ποδαρικό του θα έπρεπε κανονικά να έχει μείνει στην ιστορία για άλλους λόγους από αυτούς για τους οποίους μνημονεύεται σήμερα. Η Αθήνα ήταν ο τελευταίος σταθμός της περιοδείας των Rolling Stones για την προώθηση του «Between The Buttons» που είχε κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 1967. Η σύλληψη μελών του συγκροτήματος και η καταδίκη τους για κατοχή ναρκωτικών, σε συνδυασμό με την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε τότε στην Ελλάδα (η συναυλία έγινε 4 μέρες πριν το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου) δημιούργησαν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ το οποίο «εξερράγη» πριν η παρέα του Mick Jagger προλάβει να ολοκληρώσει την εμφάνισή της επί σκηνής. Και μπορεί αρκετοί από εμάς να ήμασταν ακόμα αγέννητοι, όμως η γενιά των γονιών μας ήταν εκεί και έχει πράγματα να θυμηθεί και να μας βάλει στο κλίμα εκείνης της βραδιάς: «Τίποτα δεν προμήνυε ότι η συναυλία θα τελείωνε τόσο άδοξα. Μπορεί η παρουσία της αστυνομίας να ήταν έντονη τόσο έξω, όσο και μέσα στο γήπεδο, ωστόσο όλα κυλούσαν ήρεμα», θυμάται η Δήμητρα, η οποία ήταν τότε 22 χρονών και είχε βρεθεί μαζί με την παρέα της μεταξύ των χιλιάδων θεατών στις εξέδρες (η παρουσία κόσμου σε αυτό που σήμερα αναγνωρίζουμε ως «αρένα» απαγορευόταν ρητά). «Η σκηνή ήταν στημένη μέσα στο γήπεδο και καθόμασταν στις εξέδρες. Πριν γίνει το περιστατικό με τον Mick Jagger και τα λουλούδια που οδήγησε στην διακοπή όλα κυλούσαν ήρεμα, ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος και συμμετείχε πολύ ενεργά. Ακόμα και μετά την διακοπή όλοι πιστεύαμε ότι η συναυλία θα ξαναρχίσει και για αυτό δεν φεύγαμε από το γήπεδο. Τελικά μας έβγαλαν έξω με το ζόρι και μάλιστα φάγαμε και αρκετό ξύλο. Τι μου θύμησες τώρα… Και το γαμώτο είναι ότι δύο χρόνια μετά σε ένα ταξίδι μου στην Αμερική, βρέθηκα από σπόντα στο Woodstock, αλλά οι Rolling Stones δεν έπαιξαν. Τουλάχιστον αποζημιώθηκα το 1998 όταν τους είδα στο Ολυμπιακό Στάδιο».

Blue Öyster Cult (8 & 9 Ιουλίου 1987)
Μπορεί να χρειάστηκε να περάσουν 20 χρόνια μέχρι να στηθεί ξανά η σκηνή στη Λεωφόρο για κάποιο συγκρότημα, όμως μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες το κοινό της Αθήνας θα υποδεχόταν δύο θρύλους. Η αρχή έγινε με τους Blue Öyster Cult, για τους οποίους οι δύο συναυλίες στην χώρα μας ήταν η αρχή της επανεκκίνησης τους έπειτα από έναν χρόνο απραξίας λόγω διαδοχικών αποχωρήσεων και αλλαγών στο line-up της μπάντας, με αποτέλεσμα να μείνουν μόλις δύο από τα αρχικά μέλη της μπάντας, οι Eric Bloom και Donald «Buck Dharma» Roeser, με τον Τύπο να τους αποτελεί τότε περιπαικτικά… Two Öyster Cult. Ο φίλος οδοντίατρος Γιάννης Τσιούμας ήταν εκεί και τις δύο βραδιές και θυμάται ακόμα την είσοδο του Eric Bloom στην σκηνή πάνω σε μια μηχανή, αλλά και τον πανικό που ακολούθησε στο «Born To Be Wild»: «Την πρώτη μέρα εφόρμησε με ένα τσόπερ και την επόμενη με μια σύγχρονη μηχανή. Αυτό όμως που μου έχει μείνει ήταν η συμπεριφορά της αστυνομίας την πρώτη μέρα. Η συναυλία έχει τελειώσει, ο κόσμος αποχωρούσε ήρεμα, αλλά ξαφνικά μια διμοιρία ήρθε από το κέντρο του γηπέδου και παρατάχτηκε με τις ασπίδες μπροστά στο πέταλο, λες και έκανε άσκηση ετοιμότητας. Πολλοί εξαγριώθηκαν, άρχισαν τα γνωστά συνθήματα και μετά άρχισαν να πέφτουν δακρυγόνα. Την άλλη μέρα όλα ήταν ήσυχα, δεν άνοιξε ρουθούνι. Αντίθετα, στους Black Sabbath για ό,τι έγινε ευθύνεται αποκλειστικά ο κόσμος».

Ο Σάκης Τόλης των Rotting Christ

Black Sabbath (21 Ιουλίου 1987)
Αλλιώς φανταζόταν ο Tony Martin την πρώτη του εμφάνιση με τους Black Sabbath, στο πρόσωπο του οποίου ο Tony Iommi βρήκε τον μακροβιότερο τραγουδιστή του συγκροτήματος μετά τον Ozzy, ηχογραφώντας μαζί σου συνολικά πέντε studio albums. Η συναυλία της Αθήνας ήταν η πρώτη στο πλαίσιο της προώθησης του «Eternal Idol» αλλά έμελλε να μην ολοκληρωθεί ποτέ. Η σκηνή ήταν στραμμένη προς το ένα πέταλο στο οποίο είχαν στοιβαχτεί περισσότεροι από 6,000 fans με το σκηνικό να μυρίζει μπαρούτι από νωρίς, με τον κόσμο να αναζητά τρόπους να προσεγγίσει την σκηνή προκειμένου να βρεθεί πιο κοντά στο συγκρότημα. Η επιχείρηση των αστυνομικών να αποτρέψουν την είσοδο των θεατών στον αγωνιστικό χώρο την ώρα που οι Sabbath έπαιζαν το «N.I.B.» υποχρέωσε το συγκρότημα να κατέβει γρηγορότερα από την σκηνή και να μην ανέβει ποτέ ξανά, με αποτέλεσμα να μην προλάβουμε να ακούσουμε ούτε ένα κομμάτι από το νέο τους album. Ο Σάκης Τόλης ήταν εκεί με την παρέα του και μάλιστα ήταν μεταξύ αυτών που πήδηξαν τα κάγκελα και βρέθηκαν στη σκηνή: «Πρέπει να ήμασταν η μοναδική παρέα blackmetalάδων εκείνη την μέρα και αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι η ένταση και η δίψα του κόσμου να προσεγγίσει το συγκρότημα. Με κάποιο τρόπο συμμετείχα και εγώ σε αυτό, αφού πάνω στην φασαρία που δημιουργήθηκε βρέθηκα να παίζω ξύλο για ένα κομμάτι από την μπλούζα του Tony Martin. Μάταια προσπαθούσαν κάποιοι να μας συνετίσουν φωνάζοντάς μας ότι πρέπει να κατέβουμε επειδή υπήρχε κίνδυνος εξαιτίας των καλωδίων. Μάλιστα ο Tony Martin ίσα που πρόλαβε να απομακρυνθεί με γρήγορο βήμα και να φτάσει στην απέναντι πλευρά που ήταν η είσοδος των αποδυτηρίων».

Alice Cooper (19 Ιουλίου 1990)
Ο Σάκης ήταν εκεί και στην συναυλία του Alice Cooper και εκτός από το εντυπωσιακό show του Αμερικανού «νονού του shock rock» θυμάται και τις φασαρίες που έγιναν μετά το τέλος έξω από το γήπεδο: «Ήταν ακόμα οι εποχές που το να πέφτει ξύλο σε τέτοιες φάσεις ήταν κάτι σαν… παράδοση. Η θέα και μόνο των αστυνομικών μαζεμένων ήταν αρκετή για να προκληθεί ένταση. Ένας να έλεγε μια κουβέντα, ξεκινούσε το κυνηγητό. Ευτυχώς αυτά πλέον ανήκουν στο παρελθόν».

Η αλήθεια είναι ότι εκείνο το καλοκαίρι η κατάσταση στην Αθήνα ήταν τεταμένη εξαιτίας των συνεχόμενων συλλαλητηρίων της ΟΛΜΕ. Η απεργία διαρκείας των καθηγητών που είχε ως αποτέλεσμα να παραταθεί η σχολική χρονιά και να δίνουμε πανελλήνιες μέσα στο κατακαλόκαιρο παραλίγο να γίνει η αιτία να μείνει το εισιτήριο στο συρτάρι. Για καλή μου τύχη, η τρίτη δέσμη ήταν εκείνη που άνοιξε των χορό των εξετάσεων, οι οποίες ολοκληρώθηκαν την Δευτέρα 16 και ολοκληρώθηκαν την Πέμπτη 19 Ιουλίου με τα Λατινικά. Ως εκ τούτου, για πολλούς από εμάς η συναυλία του Alice Cooper το ίδιο βράδυ ήταν ξέσπασμα και αποφόρτιση μαζί. Και μπορεί οι νεότεροι να τον γνωρίσαμε από την φρενίτιδα που είχε προκαλέσει το «Trash», όμως αυτό που θυμάμαι πιο έντονα από εκείνη την νύχτα είναι οι αντιδράσεις μας στο «School’s Out». Α, και ο επτάχρονος τότε αδερφός μου ακόμα μου το κρατάει που δεν τον πήρα μαζί…

Deep Purple (26 Σεπτεμβρίου 1991)
Την συναυλία των Deep Purple στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, το φθινόπωρο του 1991, την θυμάμαι με τον τρόπο που όλοι θυμούνται την πρώτη φορά που είδαν ζωντανά το αγαπημένο τους συγκρότημα. Δεν έχω ξεχάσει καμία λεπτομέρεια. Μολονότι οι πιο μίζεροι γκρίνιαζαν επειδή στην σκηνή ανέβηκε ο Joe Lynn Turner και όχι ο Ian Gillan, η αλήθεια είναι ότι εκείνο το βράδυ οι Deep Purple έπαιξαν περίφημα. Πριν από 27 χρόνια δεν υπήρχε διαδίκτυο και YouTube για να κάνουμε συγκρίσεις και η παρέα μου είχε προβληματιστεί λίγο επειδή ο Ritchie Blackmore δε έκανε κομμάτια την Fender Stratocaster του. Βλέπετε, η μοναδική εμπειρία μας από τις συναυλίες των Purple ήταν μια χιλιοπαιγμένη βιντεοκασέτα του «California Jam» και είχαμε μείνει με την εντύπωση ότι αυτό ήταν βασικό μέρος του show τους. Θυμάμαι λέγαμε μεταξύ μας… «ρε μαλάκες, ο Ritchie δεν έσπασε την κιθάρα του. Ούτε καν μαύρα δεν φόρεσε. Δεν πέρασε καλά εδώ» και άλλες τέτοιες μετεφηβικές σαχλαμάρες.

Εισιτήριο από την συναυλία των Blue Öyster Cult το 1987

Αυτοί που σίγουρα δεν πέρασαν καλά εκείνο το βράδυ ήταν οι τέσσερις -ή μήπως τρεις;- κύριοι που είχαν την ατυχία να ανοίξουν την συναυλία. Ξέραμε από πριν ότι οι Purple είχαν κάποιο support σχήμα αλλά κανείς δεν περίμενε να δει στη σκηνή μεσήλικες με φράκα, βιολιά, βιολοντσέλα και αναλόγια. Η πρώτη αντίδραση ήταν ένα αμήχανο «ποιοι είναι αυτοί οι πιγκουίνοι;». Η δεύτερη ήρθε όταν οι πιγκ… συγγνώμη το κουαρτέτο -ή μήπως τρίο;- άρχισε να παίζει ένα κομμάτι κλασικής μουσικής που κανένας δεν γνώριζε. Όλα τα μπουκάλια που είχαν αγοραστεί από τα bar του γηπέδου εκτοξεύτηκαν στη σκηνή και εγώ έφαγα ένα που ποτέ δεν έφτασε στον στόχο του. Μετά από ένα μικρό πανδαιμόνιο η μουσική σταμάτησε, το ίδιο και τα μπουκάλια, και οι κύριοι έκαναν σύσκεψη. Αμέσως έπαιξαν το «Child In Time». Αποθεώθηκαν. Σκέφτηκαν ότι επιτέλους κέρδισαν τα απαίδευτα γίδια και επέστρεψαν στο ρεπερτόριο τους. Τούτο αποδείχθηκε μεγάλο λάθος επειδή υπήρχαν ακόμα αρκετά μπουκάλια που περίμεναν την σειρά τους. Μετά από άλλα δύο λεπτά βομβαρδισμού έφυγαν με συνοπτικές διαδικασίες, κερδίζοντας τουλάχιστον τον θαυμασμό όλων για το πως έπαιζαν ενώ έτρεχαν αριστερά και δεξιά για να σωθούν. Συγγνώμη, και ας μη μάθαμε ποτέ ούτε τα ονόματά σας.
Στέλιος Βογιατζάκης

Bryan Adams (30 Μαΐου 1992)
Δεν θυμάμαι πως βρέθηκα να παρακολουθώ την συγκεκριμένη συναυλία. Εισιτήριο δεν είχα, δεν ήταν κάτι που με ενδιέφερε, καθώς ο Bryan Adams ήταν αρκετά… «φλώρος» για τα γούστα μιας παρέας σκληροπυρηνικών metalheads, που εκείνες τις μέρες «έλιωναν» στα πικάπ τους το «Fear Of The Dark» των Iron Maiden που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Για να πούμε την αλήθεια βέβαια, όλοι τον γουστάραμε αλλά ντρεπόμασταν να το παραδεχθούμε ακόμα και μεταξύ μας, παρά το γεγονός ότι τα τραγούδια του ήταν από τα λίγα ικανά να μας ξεσηκώσουν στα εφηβικά πάρτι. Δύο πράγματα όμως παραδέχθηκα εκείνο το βράδυ: Πρώτον, ότι δεν έχω ξαναδεί τόσο «πίτα» από κόσμο την Λεωφόρο και δεύτερον ότι περάσαμε πολύ καλά αγκαλιά με τα άγνωστα κοριτσόπουλα που έλιωναν ακούγοντας τα «(Everything I Do) I Do It For You» και «Heaven». Πλέον, χωρίς ενοχές, μπορώ να δηλώνω πολύ τυχερός που έστω και από σπόντα είδα ζωντανά τον Bryan Adams στην εποχή της παντοκρατορίας του και που albums σαν το «Reckless» και το «Cuts Like A Knife» κοσμούν την δισκοθήκη μου.

O David Bowie στο Athens’ Rocks το 1996

Rockin’ Athens (Ιούνιος-Ιούλιος 1996)
Ο μοναδικός λόγος που θυμάμαι το Rockin’ Athens του 1996 είναι η εμφάνιση του David Bowie. Η πρώτη μέρα του φεστιβάλ είχε ένα θαυμάσιο line-up αλλά ο Elvis Costello και ο Lou Reed που είχαν προηγηθεί δεν γέννησαν σπουδαίες αναμνήσεις. Αντίθετα, ο Bowie, ο οποίος διένυε την βιομηχανική περίοδο του «1. Outside», εντυπωσίασε με ένα μάλλον δύστροπο και ελάχιστα Greatest Hits setlist. Το «Hallo Spaceboy» ήταν αυτοκρατορικό, το «The Man Who Sold The World» κερδήθηκε ξανά μετά την ασύλληπτη διασκευή των Nirvana και η υπέροχη Gail Ann Dorsey έπαιξε άψογα την αθάνατη μπασογραμμή του «Under Pressure». Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκε να καταφύγω στο setlist.fm για να θυμηθώ τα τελευταία τραγούδια που έπαιξε εκείνο το βράδυ ο Bowie γιατί ως νεαρός ρεπόρτερ σε μια εποχή που οι κοινοί θνητοί δεν είχαν ακόμα κινητά έπρεπε να αναζητήσω καρτοτηλέφωνο για να υπαγορεύσω κείμενο στο συντάκτη βάρδιας της εφημερίδας που έπρεπε να κλείσει λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Η αλήθεια είναι ότι η επόμενη μέρα δεν είχε ανάλογες συγκινήσεις και επειδή δεν υπήρχε Bowie στο πρόγραμμα κανένας δεν μου ζήτησε να τσακιστώ και να στείλω ρεπορτάζ. Το κρίμα στον λαιμό τους γιατί θα έγραφα ένα αποθεωτικό κείμενο για τους τότε ανερχόμενους Cardigans, οι οποίοι με το σύντομο set τους κατάφεραν να φέρουν την άνοιξη μέσα στο κατακαλόκαιρο. Αντίθετα, ελάχιστα θα είχα να γράψω για την διεκπεραιωτική εμφάνιση των Simply Red -πολύ κρίμα, αφού ο Mick Hucknall ήταν κάποτε ένας από τους καλύτερους λευκούς soulmen- και μάλλον τίποτα για την εντελώς αδιάφορη reggae/pop του Buju Banton.
Στέλιος Βογιατζάκης

Οι… άμπαλοι Sniff ‘n’ The Tears, ο απρόσωπος Bob Dylan και ο hard n’ heavy Iggy Pop
Ο οδοντίατρος και καλός μας φίλος Γιάννης Τσιούμας μπορεί να καυχιέται ότι εκτός από τους Blue Öyster Cult και τους Black Sabbath που αναφέραμε παραπάνω, δεν έχει χάσει rock ή metal συναυλία στην ιστορική Λεωφόρο. Μοιραία λοιπόν η συζήτηση από τα σφραγίσματα και τις απονευρώσεις κατέληξε σε άλλα… κοινά ενδιαφέροντα. Ο Γιάννης βρισκόταν ακόμα και στην συναυλία των Sniff ‘n’ The Tears, για την οποία οι αναφορές στο διαδίκτυο είναι ελάχιστες (δεν είναι καν καταχωρημένη στο setlist.fm): «Ούτε εγώ θυμάμαι ακριβή ημερομηνία, αλλά ήταν σίγουρα η περίοδος που είχαν κάνει μεγάλη επιτυχία με το «Driver’s Seat». Αυτό που δεν ξεχνώ είναι ότι δεν έχω δει χειρότερους μουσικούς. Χωρίς υπερβολή, δεν ήξεραν πως να τελειώσουν όλοι μαζί το ίδιο τραγούδι. Αλλού ο κιθαρίστας, αλλού ο drummer… μια τραγωδία. Ο κόσμος γέλαγε με τα χάλια τους».

Αρνητική εντύπωση του είχε αφήσει και ο Bob Dylan, λόγω της ψυχρής του στάσης απέναντι στον κόσμο: «Ο Dylan ήταν απίστευτα ψυχρός. Δεν είπε ούτε καλησπέρα. Βγήκε, έπαιξε καλυμμένος με κουκούλα σαν καλόγερος και έφυγε χωρίς ούτε καν ένα ευχαριστώ. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναζήσει κάτι ανάλογο».

Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η εικόνα του Γιάννη για τον Iggy Pop, ο οποίος εμφανίστηκε στην Λεωφόρο στις 3 Ιουλίου 1991: «Εκείνη πρέπει να ήταν η πιο… hard n heavy περίοδος του Iggy. Ειδικά όταν έπαιξε το «Foxy Lady» του Jimi Hendrix, έγινε πανικός. Μάλιστα, πρέπει να ήταν η δεύτερη συναυλία, μετά από εκείνη του Alice Cooper, που υπήρχε κόσμος και μέσα στον αγωνιστικό χώρο».

Για το τέλος ο Γιάννης κράτησε μια μίνι περιπέτεια από την συναυλία του Joe Cocker, στις 6 Ιουλίου 1995: «Συνήθιζα να έχω μαζί μου φωτογραφική μηχανή, πράγμα που θεωρητικά απαγορευόταν, αλλά οι περισσότεροι το κάναμε. Κάποια στιγμή με πήρε χαμπάρι ένας σεκιουριτάς, που αργότερα στο ΡΟΔΟΝ είχε το παρατσούκλι «Λοχαγός». Μου ζήτησε να του δώσω την μηχανή, αλλά εγώ έκανα αντιπερισπασμό δίνοντάς του μόνο το φιλμ. Έτσι έσωσα τουλάχιστον τα φιλμ που είχα ήδη γεμίσει με φωτογραφίες. Ξενέρωσα όμως και έφυγα πριν τελειώσει η συναυλία…».

Πλέον, ιστορίες σαν αυτή αποτελούν για τους περισσότερους μακρινή ανάμνηση, αφού στην εποχή της τεχνολογίας αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο σε videos και φωτογραφίες από το κινητό μας για τις αναρτήσεις μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το Σάββατο 13 Ιουλίου 2019 οι Slayer θα μας ποτίσουν με αίμα για μια τελευταία φορά και ελπίζουμε σε πολλά χρόνια από σήμερα να μνημονεύουμε αυτό το live.

 

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...

Latest from CULTURE

Go to Top