Η εμφάνιση των Callas με έκανε να αναρωτηθώ σοβαρά αν τα καλά ελληνικά συγκροτήματα που έχουν παρελθόν στο χώρο και το δικό τους κοινό έχουν να κερδίσουν κάτι παίζοντας σε φεστιβάλ όπως το Rockwave. Και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η απάντηση είναι αρνητική. Αν παίζεις στις 5 το απόγευμα μπροστά σε λίγες εκατοντάδες ανθρώπους οι περισσότεροι εκ των οποίων κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από το να σου δίνουν σημασία μόνο χαμένος βγαίνεις. Οι Callas, και οι κάθε Callas, συμμετέχουν στο φεστιβάλ με το σκεπτικό ότι το όνομα τους θα γίνει λίγο πιο γνωστό. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατο. Το Rockwave δε βοηθά την καριέρα των ελληνικών συγκροτημάτων. Αντίθετα, μπορεί πολύ εύκολα να τους διαλύσει το ηθικό.

Μου φαίνεται λίγο θλιβερή η περίπτωση συγκροτημάτων όπως οι Subways. Χωρίς καμία αμφιβολία είναι τίμιοι και δείχνουν ότι το διασκεδάζουν, αλλά όσο κι αν έχουν μάθει απ’ έξω όλες τις σελίδες του εγχειριδίου “Τι Πρέπει να Κάνετε για να Ξεσηκώσετε το Κοινό” δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν κάτι περισσότερο από ένα συγκρότημα που τους λάτρεψε το NME για λίγους μήνες στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και από τότε στηρίζεται συνεχώς στα δύο γνωστά τραγούδια του τα οποία παίζονται αραιά και που στο ραδιόφωνο. Η θέση τους θα είναι πάντα κάπου στη μέση και προς τα κάτω στα line up των μικρομεσαίων φεστιβάλ της Ευρώπης. Τους Turbonegro τους λατρεύεις ή τους μισείς ανάλογα με το τι αντέχει το στομάχι σου . Μέση οδός δεν υπάρχει με αυτούς τους τύπους που μοιάζουν σα να είναι το πιο απροσάρμοστο παιδί των New York Dolls με τους Rolling Stones. Χθες ήταν βραδιά για να τους λατρέψεις και πρέπει οπωσδήποτε να πω έστω και με μια δόση υπερβολής ότι στο πρόσωπο του Tony Sylvester έχουν βρει τον τραγουδιστή που μοιάζει με μια camp και μεγαλωμένη στις πιο κακόφημες γειτονιές του Όσλο εκδοχή του Freddie Mercury. Και όποιος έχει αμφιβολίες έπρεπε να τον δει να περιφέρει την αυτοκρατορική μπέρτα του στην οποία ήταν κεντημένη η σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου.

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί βλέπουν τους Dropkick Murphys με καχυποψία και κάπου έχουν δίκιο. Το αφιονισμένο κέλτικο punk τους ακούγεται συχνά εύκολο και τουριστικό αλλά μερικές φορές θα πρέπει να κάνουμε λίγο τα στραβά μάτια και να μην είμαστε τόσο αυστηροί. Οι συναυλίες τους είναι μεγάλα και χαρούμενα πάρτι στα οποία είναι αδύνατο να μην περάσεις καλά.

Ο Brett Anderson θα πρέπει να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο για τα χαμένα χρόνια των Suede. Αν το είχε χειριστεί καλύτερα δεν θα υπήρχε περίπτωση να τους δούμε στο Rockwave ως support των Last Shadow Puppets. Με ένα setlist γεμάτο pop διαμάντια και μια αυτοκρατορική εμφάνιση όπως η χθεσινή οι Suede θα έπρεπε να είναι headliners. Αλλά το ξέρουμε εδώ και χρόνια ότι ο κόσμος της pop είναι αμείλικτος. Και κάτι άλλο για τους Suede. Βλέποντας τον Brett Anderson συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι τα ασύρματα μικρόφωνα έχουν αφαιρέσει κάτι ζωτικό από τη σκηνική παρουσία των τραγουδιστών. Εντάξει, κανένας δεν κινδυνεύει πλέον να πεθάνει από ηλεκτροπληξία στη σκηνή αλλά τα χθεσινά παιχνίδια του Brett με το καλώδιο του μικροφώνου μου θύμισαν ότι κάποτε υπήρχε μια τέχνη που πλέον έχει χαθεί.

‘Οταν οι Last Shadow Puppets ξεκίνησαν το set τους διασκευάζοντας το I Want You (She’s So Heavy) σκέφτηκα ότι με κάποιο τρόπο θα έπρεπε να γεμίσουν το χρόνο τους. Οι δίσκοι τους δεν έχουν αρκετά ικανά τραγούδια για να δικαιολογούν το headline set που κέρδισαν μόνο και μόνο επειδή είναι το πετυχημένο side project του Alex Turner και φυσικά χρειάστηκαν αρκετά κόλπα επί σκηνής για να περάσει λίγο βασανιστικά μιάμιση ώρα.

Υποτίθεται ότι οι Last Shadow Puppets είναι μια ισότιμη συνεργασία του Alex Turner με τον Miles Kane αλλά χθες μου φάνηκε ότι δεν είναι ακριβώς έτσι. Μάλλον το μήνυμα του Alex προς το συνεργάτη του είναι «θα ανοίγεις το στόμα σου μόνο για να τραγουδάς και θα παίζεις κιθάρα. Τα υπόλοιπα θα τα κάνω εγώ». Και κάπως έτσι, ο έτερος Puppet περιορίστηκε στα αυστηρά μουσικά καθήκοντα του, πράγμα αναμενόμενο αφού μοιάζει να είναι λιγότερο χαρισματικός και από το γκαζόν του Terra Vibe. Αντίθετα, ο Alex προσπαθούσε να ζωντανέψει με κάθε τρόπο ένα live που σερνόταν. Ήταν αρκετά διασκεδαστικός ακόμα και όταν έλεγε, με τη διαύγεια ενός ανθρώπου που έχει πιεί ένα ή πέντε ποτά παραπάνω, κάτι ακατάληπτα πράγματα για cheesburgers.

 

Στέλιος Βογιατζάκης
Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.