2017… 30 χρόνια μετά το 1987… Σπουδαίο έτος το 1987… H Aretha γίνεται η πρώτη γυναίκα που μπαίνει στο Rock and Roll Hall of Fame, ο τότε Πρόεδρος Ronald (τότε Ronald τώρα Donald… Αχ και βαχ!) Reagan κάνει εγχείρηση προστάτη, η Τόλμη και Γοητεία κάνει πρεμιέρα, ο Zac Efron γεννιέται και ο απεσταλμένος του Αρχιεπισκόπου του Canterbury στο Λίβανο απαγάγεται (τυχαία γεγονότα).

Το 2017, όμως, γιορτάζουμε κι άλλο ένα σπουδαίο γεγονός; την 30η επέτειο του «Lethal Weapon» που έκανε πρεμιέρα το Μάρτιο του 1987 και έγινε η καλύτερη “buddy cop” ταινία ever.

Γιατί είναι το «Lethal Weapon» τόσο εικονικό λέτε; Μα φυσικά για τον τρόπου που χειρίζεται την «αρρενωπότητα» σε ένα είδος σινεμά που εξαρτάται από το αντρικό κοινό σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και ναι οκ το κάνει αυτό με τα γνωστά συστατικά -λίγη δράση συνδυασμένη με χιούμορ, ναρκωτικά, λίγο γυμνό, μερικά ελικόπτερα, δυο τρείς εκρήξεις και έναν εξαιρετικό «κακό» για να κοντραριστεί με τα «παλικαράκια»- αλλά κάνει και κάτι ακόμα, αρκετά ανατρεπτικό όχι μόνο για τα κινηματογραφικά και κοινωνικά δεδομένα του 1987 αλλά και για τα σημερινά: απεικονίζει, παρουσιάζει, δίνει βήμα στην αντρική κατάθλιψη. Και ενώ το μοντέλο του «άντρα» που το Hollywood συνήθως προωθεί προς το αντρικό κοινό του μοιάζει με τον υπεράνθρωπο που θα γεννιόταν αν έκανε παιδί ο Jason Statham με τον G.I Joe, το Lethal Weapon εισαγάγει έναν χαρακτήρα δράσης, που ναι μεν είναι πρώην στρατιωτικός και νυν αστυνομικός, αλλά δεν παύει ποτέ να είναι ένας πραγματικός άνθρωπος. Ένας άντρας ευάλωτος και πληγωμένος που απλώς κάνει μία πολύ σκληρή δουλειά.

Και εδώ είναι που τοποθετείται βασικά η σημασία του «Lethal Weapon». Στα κότσια του να επιχειρήσει να σπάσει το μύθο του macho άντρα. Ο Riggs έχει πρόσφατα χάσει τη γυναίκα του, έχει ξεκάθαρο μετατραυματικό σοκ από το στρατό και τάσεις αυτοκτονίας που οδηγούν τον εργασιακό του περίγυρο (αποτελούμενο κατά βάση από άντρες) να καταλήγει να το χαρακτηρίσει ως «τον τρελό μπάτσο». Αν ο Riggs είχε οποιαδήποτε σωματική ασθένεια μπορούμε πολύ εύκολα να φανταστούμε την εντελώς διαφορετική στάση που θα κρατούσαν οι συνάδελφοί του. Κι αυτό γιατί ο άντρας, κατά την κοινωνία, μπορεί να πάθει καρκίνο, δεν μπορεί όμως να πάθει κατάθλιψη. Δεν μπορεί να πάσχει από μία ψυχική ασθένεια προερχόμενη από αβάσταχτο συναισθηματικό πόνο που πλήγει τη σκληρή φιγούρα εξουσίας και δύναμης που απαιτείται κοινωνικά από έναν άντρα. Αν συμβεί αυτό, ο χαρακτηρισμός είναι μόνο ένας: θεότρελος. Πόσες τέτοιες ταινίες θυμόσαστε που διατηρούν με μεγάλη επιτυχία το ύφος και το σκοπό τους σαν ταινίες δράσης αλλά τοποθετούνται με ισχυρό πολιτικό σχόλιο στην αντιμετώπιση της αντρικής κατάθλιψης από την κοινωνία; Ακόμη και στο τέλος αυτό που βγάζει τον Riggs από την εξουθενωτική και άδικη εσωτερική σύγκρουση του να είσαι σε συναισθηματικά ευάλωτη φάση από τη μία και να έχεις το βάρος του, όχι μόνο να είσαι ένας macho αστυνομικός αλλά και να φαίνεσαι έτσι, δεν είναι κάποια παλικαρίσια διάσωση, δεν είναι ούτε η αυτοκτονία, αλλά το οικογενειακό δέσιμο που αποκτά με το συνέταιρό του, Murtaugh. Για αυτό και το «Lethal Weapon» δεν χαρακτηρίζεται απλώς σαν μία από τις καλύτερες ταινίες δράσης, αλλά σαν την καλύτερη “buddy cop” ταινία, ένας χαρακτηρισμός που δίνει έμφαση στην ποιότητα που προσθέτει σε μία επιφανειακά macho ταινία η αντρική φιλία όταν τοποθετείται στον πυρήνα της αφήγησης.

Επειδή όμως, το «Lethal Weapon» δε χάνει ποτέ το χιούμορ του, ας θυμηθούμε 10 life lessons που μας δίδαξαν οι «δάσκαλοι» του είδους, Riggs και Murtaugh.

1. Πρώτα από όλα μας δίδαξε πως για να κερδίσεις 121 εκατομμύρια στο box office δε χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω από λίγη δράση συνδυασμένη με χιούμορ, ναρκωτικά, λίγο γυμνό, μερικά ελικόπτερα, δυο τρείς εκρήξεις και μία δόση jazz προερχόμενη από κιθάρες, σαξόφωνα αλλά και «τζασμένους» χαρακτήρες. Α! Και 15 εκατομμύρια budget για την αρχή.

2. Δεύτερον μας δίδαξε ότι οι «μπάτσοι» δε ντύνονται πάντα σαν μπάτσοι. Κάποιες φορές διαλέγουν το λεγόμενο outfit τραπεζίτη και άλλες το συνολάκι «άστεγος φορτηγατζής».

3. Τρίτον μάθαμε ή μάλλον επιβεβαιώσαμε ότι είναι φοβερά περίπλοκο να μετράς μέχρι το 3 για να κάνεις κάτι συγχρονισμένα με κάποιον. Να ξεκινήσεις να τραγουδάς τα κάλαντα για παράδειγμα. Ξεκινάς στο 1,2, 3! ή στο 1,2,3 Πάμε! ;;; Ποιος ξέρει;

4. Μάθαμε επίσης ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην παρεξηγηθεί το οποιοδήποτε σχόλιο κάνει κανείς για τη σεξουαλική ζωή της ανήλικης κόρης του συνεργάτη του.

5. Πέμπτον μάθαμε ότι ό,τι δουλειά και αν κάνεις ό,τι ρούχα κι αν φοράς, σίγουρα θα δείξεις λίγο πιο cool με ένα τσιγάρο να κρέμεται νωχελικά και μόνιμα οξυγονοκολλημένο στο στόμα σου.

6. Έκτον, οι μανιοκαταθλιπτικοί βετεράνοι ειδικών δυνάμεων και νυν σκληροπυρηνικοί αστυνομικοί λατρεύουν τα Looney Tunes και το Τρίο Stooges.

7. Το «Lethal Weapon» μας διδάσκει πως αν καταλάβεις ότι κάποιος σου λέει ψέματα, κοίταξε τον επίμονα και χαμήλωσε τόσο τον τόνο της φωνής σου ώστε να θυμίζει λυκίσιο μούγκρισμα. Δοκιμάστε το και αν δεν πιάσει πάρτε με τηλέφωνο!

8. Επίσης πως μία σφαίρα είναι πάντα ένα εξαιρετικό Χριστουγεννιάτικο δώρο.

9. «Αν πρέπει να κλέψεις αμάξι, κλέψε ένα Audi!».

10. Τέλος, πως ό,τι και να λες, ακόμα κι αν είσαι 50 “you are never too old for this shit”. Ειδικά αν είσαι 50!

BONUS: Πως αν κάνεις sequel, το δεύτερο θα είναι καλύτερο από το πρώτο. Το τρίτο και το τέταρτο όμως δεν θα βλέπονται, παραμόνο 30 χρόνια μετά όταν θα ανήκουν πια στα cult films της νοσταλγίας των 90s!

ΆΝΤΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Μεταπτυχιακή φοιτητρια στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!