Ένας κόσμος του αύριο, σε σύνδεση με το χθες, μια αστυνομική ιστορία, πολιτική κριτική, ένα βιβλίο γρήγορο, ,οξυδερκές, γήινο και ταυτόχρονα ανατρεπτικό…Επιστημονική φαντασία, που δαμάζει την πραγματικότητα, με μελλοντικό χέρι από τιτάνιο και εγκέφαλο από σιλικόνη

Ο Βασιλιάς επέστρεψε. Ζήτω ο Βασιλιάς.!!! Παίρνοντας στα χέρια μου το ογκώδες νέο μυθιστόρημα του γκουρού του κυβερνοπανκ, ήμουν γεμάτος ανάμικτα συναισθήματα. Ο Γκίμπσον είναι ένας συγγραφέας με τα βιβλία του οποίου μεγάλωσα στην δεκαετία του 80, 90. Με έμαθε να αγαπώ την τεχνολογία πριν ακόμη αποκτήσω τον πρώτο μου υπολογιστή, το πρώτο μου κινητό τηλέφωνο. Ο άνθρωπος που δίδαξε την σημασία και την αξία της πληροφορίας, τον κόσμο που οι πολυεθνικές θα αντικαταστήσουν, υποκαταστήσουν κεντρικές εξουσίες και  κράτη. Μέσα σε μια δεκαετία που τα βιβλία του ήταν πιο προφητικά και από το Κεφάλαιο, για ολόκληρο τον 20ο αιώνα. Μετά ήρθε μια δημιουργική στασιμότητα, αλλά η μανιέρα του όντας δυνατή, μας τροφοδοτούσε από καιρό σε καιρό. Απλά η τεχνολογία που τόσο λάτρεψε και «διαφήμισε» έγινε πραγματικότητα. Ίσως οχι οι «καβαλάρηδες» της κονσόλας, αλλά οι χάκερς βασίστηκαν στα δικά του βήματα για να ταξιδέψουν στη χώρα των αλγορίθμων και των κωδικών. Ο Σπίλμπεργκ, είχε βρει τον ανταγωνιστή του, δίχως την ανάγκη υπολογιστών και κάμερας, μόνο με τις λέξεις.

Η επιστροφή του Γκίμπσον, χαρακτηρίζεται για εμένα από δύο στοιχεία που ξεχωρίζουν τους καινοτόμους συγγραφείς από τους αντιγραφείς. Έχει όραμα και έχει τον τρόπο να το μεταφέρει. Ο λόγος του είναι ακόμη μια φορά κοφτός, λειτουργικός, απέριττος, σαν να θαυμάζεις ένα Μ16 σε μία έκδοση τροποποιημένη για τους Navy Seals. Χρώματα που αγαπάνε τη γη και το σκοτάδι, βαθύ καφέ, μεταλλικό γκρι, λαδί της Ευρωπαϊκής παραλλαγής, περασμένα από το δικό του χρωματικό καλειδοσκόπιο που έχει τσιπ σιλικόνης, για να ξεχωρίζουν τα χρώματα στις βασικές τους  συχνότητες.

  Η ιστορία του Γκίμπσον είναι ως συνήθως ένα γράφημα. Υψηλά και χαμηλά σημεία εντάσεων, χαρακτήρες που αναδύονται και επεμβαίνουν σε στιγμές, σαν τις κουκίδες στο ιστόγραμμα, που βγάζουν νόημα μόνο σε ανθρώπους συνηθισμένους στις παρουσιάσεις αντίστοιχων μεγεθών. Κάποιοι μιλάνε για «πολιτικό», πολιτικοποιημένο, συγγραφέα, άνθρωποι που τον γνώρισαν την εποχή του ίντερνετ και μετά.  Ο Γκίμπσον είναι ένας οραματιστής, με την ευφυία και την ενόραση ενός Ιουλίου Βερν, τον κοινωνικό προσανατολισμό ενός Στάινμπεκ και την δύναμη και τη δυναμική ενός Τζειμς Ελροι. Αυτό που αγαπώ στον Γκίμπσον, είναι ότι μου θυμίζει έντονα την μουσική  των The Clash.  Μικρά κεφάλαια, δυο-τρεις σελίδες, χαρακτήρες που τους αγγίζεις, με την άκρη της φαντασίας σου, να αναδύονται από το βιβλίο σαν ολογράμματα και σε συνοδεύον στην καθημερινή σου βόλτα. Αιχμηρές παράγραφοι, δίχως ίχνος λογοτεχνικού λίπους. Εμβάθυνση σε ένα κόσμο, εν γνώσει σου, μελλοντικό(?) το 2030 αλλά και αρκετές δεκαετίες μετά. Φουτουριστικός όσο οι ταινίες του Σπίλμπεργκ τη δεκαετία του 90 αλλά ταυτόχρονα, γήινος, σαν να παρακολουθείς το  CNN σήμερα. 

Το θάρρος του Γκίμπσον, να σχολιάσει το σήμερα, μέσα από την δημιουργία ενός παράλληλου κόσμου που ζει το 2030, με το όνομα απόκομμα, αλλά δέχεται επεμβάσεις από μια μετα αποκαλυπτική ανθρωπότητα, είναι προκλητικό. 

  Το απόκομμα, του σήμερα, εστιάζει στις Η.Π.Α της διαφθοράς. Ο Νότος βουλιάζει από την παραγωγή ναρκωτικών, ενώ πρώην πεζοναύτες βετεράνοι των πολέμων για την κυριαρχία στην ενέργεια των Η.Π.Α ζουν με επιδόματα, μαύρο χρήμα και δουλειές που έχουν να κάνουν με τον συνεχώς αναπτυσσόμενο κυβερνοχώρο και την εικονική πραγματικότητα. Κεντρικός ήρωας, η αδελφή του πρώην πεζοναύτη Μπάρτον, Φλιν Φίσερ, μια κοπέλα, που η περιέργεια της, την οδηγεί να ανακαλύψει την σχέση ανάμεσα στον κόσμο της και στην ανθρωπότητα, που έχει επιζήσει, από μια οικολογική ουσιαστικά καταστροφή δεκαετίες μετά. Μια δολοφονία στο αύριο, οδηγεί τους ανθρώπους ενός Λονδίνου, που θυμίζει περισσότερο τουριστικό αξιοθέατο, με ανδροειδή και λιγότερο την πρωτεύουσα της παρακμάζουσα κοινοπολιτείας του σήμερα, να αναζητήσουν τη λύση στο παράλληλο παρελθόν. Ο Γκίμπσον διαχειρίζεται τις στρεβλώσεις του χρόνου, με αξιοθαύμαστη μαεστρία, δίνοντας μας δύο κόσμους. Το αύριο, με μια γη αποδεκατισμένη, με τους «Κλεπτοκράτες» Ρώσους, Κινέζους, Άραβες, οικογένειες που στα χρόνια της οικολογικής και οικονομικής κρίσης, διέρρηξαν τις σχέσεις τους με το επίσημο κράτος, το αντικατέστησαν και στη συνέχεια το ανασύνθεσαν, σαν δομή για να υποστηρίζει ουσιαστικά τον συγκεντρωμένο και συσσωρευμένο πλούτο, σε ένα κόσμο ,που η ζωή είναι πλέον ακριβή, γιατί ο πληθυσμός έχει μειωθεί, αλλά η τεχνολογία έχει δώσει μυθικές διαστάσεις  στην επιβίωση. Οι αναφορές στον Ρωσία, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την Αμερική , μετά τον Κλίντον είναι κάτι περισσότερο από φανερές.. Οι «κλεπτοκράτες» έχουν ως ασχολία τη συλλογή «αρχαίων αντικειμένων, παίζοντας με το «απόκομμα» που είναι τόσο ζωντανό και πραγματικό όσο οι ίδιοι, με προσοχή, αλλά πάντα έχοντας το ως μια επιπλέον, παράπλευρη ενασχόληση. Η τρομοκρατία, η εκμετάλλευση της οικονομίας και τα συμφέροντα, δεν λείπουν  σε κανένα από τους δύο κόσμους ειδικά όσα έχουν σχέση με την παραγωγή ενέργειας ,την ανακύκλωση και τη διαχείριση των απορριμάτων. 

  Όταν το παιχνίδι ξεφεύγει από τα όρια του σήμερα και μεταβαίνει στο παράλληλο χθες, ο Γκίμπσον, με τη συγγραφική του δεινότητα, μας μεταφέρει από το πολυτελές μετα αποκαλυπτικό Λονδίνο, σε μια κωμόπολη των Νότιων Πολιτειών των Η.Π.Α. Οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές, είναι ότι πιο προηγμένο για να φτιάξεις νόμιμα η παράνομα από κινητό και όπλο, ως αυτοκίνητο. Η υπηρεσία εσωτερικής ασφάλειας (Χομλαντ) και η τοπική αστυνομία, ελέγχουν τα πάντα, ενώ η θρησκοληψία και οι αντίστοιχες οργανώσεις μαστίζουν την Αμερική του προλεταριάτου. Η Φλιν, γνήσιο παιδί του κόσμου που θα αποτελέσει το υλικό της επερχόμενης ενεργειακής κρίσης αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο τριτοκοσμικό χθες και το κλεπτοκρατικό σήμερα ή καλύτερα αύριο. Με την βοήθεια της τεχνολογίας, οι δύο κόσμοι ενώνονται και όλα μπαίνουν σε μια στοιχειώδη τάξη, που σημαδεύει κατευθείαν στην καρδιά της εντροπίας. Με λόγο κοφτό, σαν κιθαριστικό ακόρντο πανκ συγκροτήματος, ακριβή σαν χειρουργικό νυστέρι και εκφραστικό σαν πίνακα του Βαν Γκογκ, ο Γκίμπσον, πατά με άνεση στο μοντέρνο αστυνομικό μυθιστόρημα, την κοινωνική κριτική του σήμερα , μέσα από το αύριο, την οικολογική σκέψη και την άμεση κριτική στον κόσμο της βιομηχανίας, των πολυεθνικών αλά και των στρατευμένων κινημάτων και φανατικών κάθε λογής. Τα πάντα εκτυλίσσονται με κινηματογραφική ταχύτητα. Νιώθεις οτι βρίσκεσαι στην πρώτη σειρά μιας κινηματογραφικής αίθουσας, που το χαρακτηριστικό της ταινίας είναι η υψηλή ευκρίνεια, η ταχύτητα του πλάνου και το γρήγορο μοντάζ. Η ηθική, είναι υποκειμενική, Οι ήρωες, ρεαλιστές, ζουν για να επιβιώσουν. Οι άτολμοι οδηγούνται, οι τολμηροί οδηγούν. Το θάρρος αντικαθίσταται από την εξυπνάδα, αλλά η γυναικεία μορφή κυριαρχεί, διαχρονικά με τη μορφή της επιθεωρήτριας της Μητροπολιτικής αστυνομίας Λόουμπιρ. 

  Ο κόσμος του αύριο, με τους «καλλιτέχνες» και τις συνομωσίες εξουσίας, μοιάζει τόσο αποστειρωμένος, σαν κακό ριάλιτι. Όμως είναι αυτός που έχει δημιουργήσει ένα ριάλιτι στον κόσμο του χθες, τον κόσμο της Φλιν, του Μπάρτον και των παρατημένων εμπορικών κέντρων των Η.Π.Α . Τον κόσμο που η φαρμακευτική αγωγή χρειάζεται δύο και τρεις δουλειές για να πληρωθεί. Που η ασφάλεια και ο νόμος ελέγχεται από τους ναρκεμπόρους και το κράτος, σου δίνει μόνο δουλειά στο Στρατό ή σε εστιατόρια τρίτης διαλογής, αν θες να αγοράσεις όσα οι εταιρίες πουλάνε μέσω των νόμιμων δικτύων τρισδιάστατων εκτυπωτών. Η «αναρχική» Φλιν, προκαλεί τη μοίρα της και αλλάζει τον κόσμο, στο δικό της σήμερα, και χθες, για τους εύπορους κατοίκους του Λονδίνου. Μια σειρά χαρακτήρες που θα εμφανιστούν με τον δικό τους ρόλο, θα αποτελέσουν τις γέφυρες που θα δώσουν τη λύση στο μυστήριο μίας δολοφονίας αλλά και στη μάχη συμφερόντων του αύριο που εξαπλώνεται στο χθες. Έρωτες, μίση, αυτολύπηση, κόσμοι που συγκρούονται, ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, νοσταλγία για ένα πιο ανθρώπινο χθες. Η γραφίδα του Γκίμπσον, οργώνει την οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή, για ένα βιβλίο, που αποδεικνύεται κοινωνική κριτική, πολιτικό ως το μεδούλι αστυνομικό, με βασική δομή, αλλά εξέχοντες χαρακτήρες, γρήγορο, άμεσο, επικίνδυνα εθιστικό και πάνω από όλα τρομερό στην σύλληψη και συγγραφή του.

  Αν θεωρείται την επιστημονική φαντασία άξια να μιλά για διαστημόπλοια και τέρατα, ζήστε τους κόσμους του Γκίμπσον. Αναγνωρίστε στους ήρωες τους ανθρώπους του σήμερα αλλά και του αύριο και βιώστε ένα πιθανό μέλλον, που ίσως βλέπουμε τη γέννηση του. Απλά μια επιστροφή σε φόρμα , όπως μόνο οι μεγάλοι συγγραφείς μπορούν. 571 σελίδες εθισμού και αναγνωστικής απόλαυσης…

Διαβάζεται συνοδεία του  “Used future”  των The Sword

Γεννημένος τo 1968, ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, διαφωνεί με όλους. Όσους έχουν άποψη ,που δεν είναι η δική του και όσους δεν έχουν, γιατί δεν ασπάζονται τη δική του. Ασχολείται εδώ και χρόνια με την τέχνη της προώθησης θεραπευτικών ουσιών. Παράλληλα ασχολείται με την ευγενή τέχνη της μουσικής, ως συντάκτης σε διάφορα μέσα από το 1986. Το βιβλίο είναι η άλλη του μεγάλη αγάπη, που του επιτρέπει το ταξίδι ακόμη και ελλείψει χρημάτων. Πολιτικά ακραίος αντιπαθεί τη διαφθορά της αστικής δημοκρατίας, τον λαϊκισμό των Ελλήνων και τον υποκριτικό χαρακτήρα τους. Αν ήταν ζώο (κάποιοι λένε ότι είναι ) θα ήταν λύκος.