Περί κριτικής πρακτικής

ΑΡΗΣ ΤΣΙΓΚΡΗΣ
Posted on Οκτώβριος 11, 2017, 11:57 μμ
4 secs

Παραδείγματα της πολιτικής ζωής της χώρας μας που υποβαθμίζουν την ουσία και την εξέλιξη της κοινωνίας. 

Σε αντίθεση με τον Γερμανό φιλόσοφο του 18ου αιώνα, Εμμανουέλ Καντ που ασχολήθηκε με την κριτική του ορθού λόγου («Kritik der reinen Vernunft»), δεν θα προσπαθήσω να αντιμετωπίσω το ζήτημα του τίτλου φιλοσοφικά και γενικά πρακτικά, αλλά θα επικεντρωθώ σε συγκεκριμένα παραδείγματα της πολιτικής ζωής στη χώρα μας που δυστυχώς υποβαθμίζουν την ουσία, την φύση και τη δυναμική εξέλιξης της κοινωνίας.

Θα έχετε παρατηρήσει ότι ο πρωταρχικός σκοπός των πολιτικών αντιπάλων και των ακολούθων τους στα τηλεοπτικά παράθυρα, στα social media, στις εφημερίδες και λοιπά μέσα ενημέρωσης είναι να ασκήσουν μια μορφή ακραίας κριτικής με τέτοιο τρόπο ώστε να αποδομηθεί ο αντίπαλος στο σύνολο του.  Δεν υπάρχει καμία προσπάθεια να «χτιστεί» η λογική και τελικά η επικράτηση της δικής τους ιδέας, άποψης ή τελεολογικής σκέψης, αλλά απλά να μην ακουστεί ή να μην επικρατήσει του αντιπάλου.  Αυτή η πρακτική έχει συγκεκριμένες επιπτώσεις στην εξέλιξη του πολιτικού λόγου όσο και της κοινωνίας.

1η επίπτωση: Είναι η απουσία συγκριτικού λόγου που θα «φανερώσει» το συγκριτικό πλεονέκτημα του ενός ή του άλλου αφηγήματος. Τα παραδείγματα πολλά. Τόσο στις πρόσφατες συνεντεύξεις και ομιλίες στην έκθεση της Θεσσαλονίκης, όπου οι λογικά δομημένες σκέψεις και οι εσωτερικές κριτικές ήταν ανύπαρκτες όσο και στο πρωτοφανές ατύχημα που προκάλεσε την μεγάλη οικολογική και οικονομική ζημία, όπου τα κατηγορώ και οι δικαιολογίες εκατέρωθεν θύμιζαν 10χρονα. Αποτέλεσμα άμεσο: Η αποξένωση και η απέχθεια για το σύνολο των ανθρώπων που απαρτίζουν την πολιτική σκηνή της χώρας και την ποιότητα των μυαλών τους. Με άλλα λόγια, τι να ελπίζεις όταν η βλακεία έχει νικήσει για πάντα;

2η επίπτωση: Η βλακεία γίνεται πλέον τρόπος ζωής. Όταν αποξενώνεσαι και αισθάνεσαι μακριά από αυτό που ζεις σαν πραγματικότητα, αφήνεις αυτή την πραγματικότητα να γίνει και δική σου με αποτέλεσμα την επέκταση της βλακείας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

3η επίπτωση: Η επέκταση αυτή οδηγεί σε περιχαρακώσεις. Όταν βλέπεις γύρω σου πτώση του δυναμικού σκέψεις των συμπολιτών σου, περιχαρακώνεσαι και αντιδράς για να προστατευθείς από την χαζομάρα η οποία ταυτόχρονα κυριεύει και εσένα αναγκάζοντας σε να περάσεις στο στρατόπεδο της μη αλλαγής για να μην χάσεις από αυτήν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ταξιτζήδες και ο αρχηγός-συνδικαλιστής τους σε σχέση με το πρόσφατο νομοσχέδιο που του έταξε η κυβέρνηση για τον περιορισμό των εταιρειών που παρέχουν εφαρμογές διαμεσολάβησης μεταφορών. Είναι μια τυπική περίπτωση όπου η βλακεία πρέπει να επεκταθεί για να μην εξαφανιστούν οι πραγματικά ανεπαρκείς επαγγελματίες.

4η επίπτωση: Το σταμάτημα των αλλαγών θα οδηγήσει στον αφανισμό. Ένας λαός που αρνείται την αλλαγή και την κριτική σκέψη που θα τον οδηγήσει στο να πάρει τις σωστές αποφάσεις περί αλλαγών, δεν έχει πολύ μέλλον μπροστά του. Μόλις οι εξωτερικοί υποστηρικτές του αποφασίζουν ότι δεν υπάρχει πλέον λόγος να συνεχίσουν την όποια υποστήριξη είναι θέμα χρόνου να γίνει το λάθος.

Όσο και αν φαίνεται υπερβολικό αν δεν αντιμετωπίσουμε τον δημόσιο λόγο με γνώμονα την ανάπτυξη της οξυδέρκειας και όχι της ισοπέδωσης της σκέψης, άρα να αναπτύξουμε κριτική ανάλυση στα λεγόμενα των (οποίων) απέναντι, πλησιάζουμε με γοργά βήματα την ημερομηνία λήξης του προϊόντος Έλληνας. H εποικοδομητική κριτική και η πρακτική τους δίνει καύσιμο στην Εξέλιξη, αλλά αυτή είναι μία λέξη που προκαλεί ριγεί τρόμου και εκτεταμένη αλλεργία στην συντριπτική πολυψήφια των ανθρώπων αυτής της χώρας πράγμα παράδοξο καθώς και οι ίδιοι οι κάτοικοι αποτελούν αποτέλεσμα της αυτής.

ΑΡΗΣ ΤΣΙΓΚΡΗΣ
Ο Άρης Τσιγκρής θεωρεί ότι η αλλαγή (μικρή η μεγάλη) δίνει σκοπό στη ζωή, είναι σύμφωνη με την φύση μας και επιτρέπει στον καθένα μας να ανακαλύπτει νέες πτυχές του χαρακτήρα του. Πιστεύει ότι η τεχνολογία και η καινοτομία είναι ο δρόμος για περισσότερη δημοκρατία αν βαδίσει side by side με την ηθικό-αισθητική εξέλιξη, έτσι θα μας επιτρέψει να απολαύσουμε τις δημιουργίες στην μουσική, τον λόγο και την γραφή. Πρέπει όμως να μάθουμε περισσότερα από όσα ξέρουμε τώρα για να φτιάξουμε αυτή τον τρόπο απόκτησης της.