Ο 26χρονος διεθνής μπασκετμπολίστας και ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα ροκάδες των παρκέ, μιλάει στο rockyourlife.gr για τη μεγάλη του αγάπη, τα blues, τις ροκ βραδιές στο Ρέθυμνο, τα ταξίδια στο εξωτερικό για συναυλίες και αποκαλύπτει πόσο δύσκολο είναι γι αυτόν να γιορτάζει την κατάκτηση ενός τίτλου στα μπουζούκια.

Ότι είναι παικταράς το ήξερα… Το αποδεικνύει άλλωστε και το πλούσιο, για τα 26 χρόνια του βιογραφικό, με καριέρα μεταξύ άλλων σε ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό (με τον οποίο κατέκτησε νταμπλ), Ισπανία (δύο χρόνια) και τα μετάλλια του, χρυσά και ασημένια, με την Εθνική Νέων στο μπάσκετ. Αυτό που δεν ήξερα όμως είναι ότι ο Χάρης Γιαννόπουλος, που από τον περασμένο Αύγουστο αγωνίζεται στο Ρέθυμνο Cretan Kings, εκτός από σπουδαίος μπασκετμπολίστας είναι και ένας πολύ ενδιαφέρων άνθρωπος με τον οποίο χαίρεσαι να μιλάς, ειδικά για μουσική.

Αφορμή για να το ανακαλύψω στάθηκε το blog που διατηρεί ο 26χρονος γκαρντ στο site της διοργανώτριας αρχής του πρωταθλήματος της Α1. Κάθε του σχόλιο το συνόδευε και από ένα μουσικό βίντεο, το οποίο προκαλεί αν μη τι άλλο εντύπωση, μιας και ξεφεύγει από την κλασική «μπουζουκοπόπ κουλτούρα» που επικρατεί στον χώρο. Ο Χάρης είναι φανατικός ρόκερ, με μεγάλη αγάπη στα μπλουζ και τον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας και ασφαλώς αποτελεί την τέλεια «λεία» για ένα ηλεκτρονικό περιοδικό όπως το rockyourlife… Η πρόταση μου για μια συνέντευξη έξω από το μπάσκετ και με επίκεντρο αποκλειστικά την αγαπημένη του μουσική και κατ’ επέκταση τον τρόπο ζωής του, βρήκε καλύτερη ανταπόκριση από ότι προσδοκούσα:

«Πρέπει να σου πω ότι περίμενα χρόνια να κάνω μια τέτοια συνέντευξη… Το έχω πει σε όλους μου τους φίλους ότι θα φτιάξουμε μια συνέντευξη με θέμα μόνο τη μουσική! Μετά από αυτό τι άλλο να πω που να μην ακούγεται τετριμμένο…». Και κάπως έτσι το rec στο κασετοφωνάκι (το παλιό κλασικό με TDK κασέτα) πατήθηκε…

giannopoulos3in

φωτογραφία: Χάρης Μαστρογεωργάκης

«Μετά τα blues δεν υπήρχε επιστροφή…»

Χάρη είσαι μόλις 26 ετών, κι όμως έχεις μουσική παιδεία πολλών δεκαετιών πίσω. Ποιες ήταν οι επιρροές σου για να μπεις στον… ίσιο δρόμο;
Μεγάλωσα στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας και έφυγα από το σπίτι στα 13 μου χρόνια γιατί με πήρε ο ΠΑΟΚ και αναγκαστικά μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη αφού ήταν απόσταση περίπου 60 χιλιομέτρων. Παράλληλα με τις προπονήσεις μου στο μπάσκετ ξεκίνησα να σπουδάζω στο Αριστοτέλειο κολλέγιο και εκεί στη περιοχή που έμενα είχα έναν συμμαθητή που με έβαλε στο… κόλπο. Γρήγορα φτιάχτηκε μια παρέα, οι περισσότεροι εκ των οποίων έπαιζαν και όργανα (κιθάρα, drums, μπάσο) που ακούγαμε μόνο rock, hard rock και heavy metal. Εγώ στη πορεία πήρα βέβαια λίγο διαφορετικό δρόμο από τους υπόλοιπους μεταλάδες φίλους μου.

Από εκεί ξεκίνησε και η αγάπη σου για την ηλεκτρική κιθάρα;
Όχι, η κιθάρα ήρθε πολύ αργότερα… μετά τα 19. Πρώτα άκουσα πολύ μουσική και μετά αγάπησα το όργανο. Αρχικά τα ακούσματα μου ήταν κάπως πιο mainstream, όπως Deep Purple, Led Zeppelin, AC/DC, Guns N Roses, Nirvana και άλλα παρόμοια. Μετά από κάποια στιγμή θέλησαν να ψάξω ακόμη περισσότερο και τότε βρήκα τα blues. Μετά τα blues δεν υπήρχε επιστροφή… Από τότε πραγματικά τρελαίνομαι όταν ακούω blues κιθάρα…

Γιατί δεν προχώρησε η μπάντα που είχατε φτιάξει;
Ήταν μια αποτυχημένη απόπειρα με τους παιδικούς μου φίλους από την Αλεξάνδρεια… Είχαμε δύο κιθάρες, ένα μπάσο και φωνή, όμως δεν βρήκαμε ποτέ όνομα για το γκρουπ και drummer… Έτσι έμεινε ανεκπλήρωτο όνειρο η δημιουργία μιας rock μπάντας, γιατί μετά έφυγα και εγώ για το εξωτερικό για να συνεχίσω τη καριέρα μου στην Ισπανία και κάπου εκεί χάθηκε το όνειρο. Παίζω ακόμη κιθάρα πάντως και έχω τρεις μέχρι τώρα στη κατοχή μου. Μου αρέσουν πολύ οι κιθάρες όχι μόνο σαν όργανο αλλά και σαν αντικείμενο. Μου αρέσει να τις βλέπω! Αναγκαστικά τις έχω πίσω στο σπίτι και όποτε επιστρέφω τις πιάνω με λαχτάρα στα χέρια μου.

giannopoulos2in

φωτογραφία: Χάρης Μαστρογεωργάκης

Ο Κατσίβελης, ο «Παπ» και τα άλλα παιδιά…

Είσαι της λογικής ότι όλα τα ακούσματα και όλα τα είδη μουσικής είναι καλά και όλα έχουν την ώρα τους;
Όχι. Για μένα η rock μουσική έχει τα πάντα και αυτή με καλύπτει. Είναι ένας είδος μουσικής για όλες τις ώρες και όλα τα συναισθήματα, Χαρά, λύπη, οργή, ευτυχία, τα πάντα αντιπροσωπεύονται για μένα μέσα από τη rock.

Άρα δυσκολεύεσαι αρκετά να προσαρμοστείς στην ελληνική πραγματικότητα και ειδικά σε έναν χώρο που σπάνια βρίσκεις μπασκετμπολίστα να έχει τα δικά σου ακούσματα, άρα και το δικό σου στυλ ζωής…
Είναι πολύ δύσκολο… Ο μοναδικός από όλους τους παίκτες που έχω γνωρίσει – και έχω παίξει δόξα τω Θεώ σε πάρα πολλές ομάδες – με τον οποίο έχουμε κοινά μουσικά γούστα είναι ο Δημήτρης Κατσίβελης. Είναι περισσότερο της Αγγλικής σκηνής όμως τα βρίσκουμε πλήρως. Είναι ο μόνος… Με τον Δημήτρη έχουμε πάει μαζί σε αρκετές συναυλίες με πιο σημαδιακή αυτή των Lynyrd Skynyrd, ενώ τελευταία φορά πήγαμε μαζί στους Κasabian. Τον Δημήτρη τον γνώρισα όταν έκανα προετοιμασία με τον Ολυμπιακό (ο οποίος δεν με κράτησε και μετά πήγα στο Περιστέρι). Εκεί γνώρισα και τον Κώστα Παπανικολάου και οι τρεις μας κάναμε πάρα πολύ παρέα. Ο «Παπ» είναι «μπουζουκόβιος» μέχρι αηδίας. Άστα μη σου πω τι ακούει… Αλλά είναι τρομερό παιδί, πολύ καλός φίλος, τον ξέρω πολλά χρόνια και τον συγχωρώ. Ελπίζω τώρα που είναι στο ΝΒΑ στην Αμερική να μην ακούει πια Πάολα (γέλια…). Η οποία παρεμπιπτόντως θεωρώ ότι είναι καλή φωνή αλλά η μουσική της δεν ακούγεται…

Κανένας άλλος «ομοιοπαθής» από το μπάσκετ;
Ο μόνος που μου έρχεται στο μυαλό εκτός του Κατσίβελη είναι ο Μιχάλης Παραγιός (σ.σ. ο πατέρας του Γιάννης, παλιά μεγάλη δόξα του Ολυμπιακού είναι φανατικός ροκάς και άριστος γνώστης της μουσικής) με τον οποίο υπήρξαμε συμπαίκτες στον Πανιώνιο. Ο Μιχάλης είναι κλασικός μεταλάς, από τους λίγους και αυτός στο χώρο. Τώρα θυμήθηκα και ένα ωραίο σκηνικό με τον Νώντα Παπαντωνίου, όταν ήμασταν μαζί στο Περιστέρι. Τότε είχα κάνει το τατουάζ στη πλάτη με μια νεκροκεφαλή, κάτι… εξάρια κλπ. Τα βλέπει ο Νώντας και μου αρχίζει το… κήρυγμα, του στιλ «τι είναι αυτά, με τη Σατανιστική μουσική που ακούς…». Όλη τη σεζόν λοιπόν του πιπιλούσα το μυαλό για να αλλάξει μουσικά γούστα και να αρχίσει να ακούει πιο σκληρή μουσική. Ώσπου προς το τέλος της αγωνιστικής περιόδου μου εξομολογήθηκε ότι είχε γίνει ροκάς… Έλα ρε του λέω, τι ακούς; Μου λέει 30 Seconds to Mars και Nickelback… Ώρε φίλε του λέω έπεσες κατευθείαν στα «βαριά», πως θα σε μαζέψουμε τώρα; (γέλια…).

giannopoulosin7

φωτογραφία: Χάρης Μαστρογεωργάκης

«Δεν αντέχω τα μπουζούκια…»

Ας πιάσουμε ένα καυτό θέμα: Έξοδος στα μπουζούκια μετά από μεγάλη νίκη η κατάκτηση τίτλου…
Εκεί έχουμε θέμα… Συνήθως όποτε γίνει αυτό είμαι κουμπωμένος και έξω από τα νερά μου. Όπως με τον Παναθηναϊκό πρόπερσι που κλασικά βγήκε η ομάδα σε κέντρο για να γιορτάσουμε το πρωτάθλημα και η καλύτερη στιγμή της βραδιάς για μένα που περίμενα πως και πως ήταν να ανέβει στη σκηνή ο Ρόκο Λένι Ούκιτς για να παίξει ντραμς. Είναι πολύ καλός drummer και ροκάς, αλλά έχει οικογένεια και παιδιά και δεν ήταν εύκολο να συντονιστούμε στις εξόδους μας όσο ήταν στην Ελλάδα. Πάντως είναι τεράστιο πρόβλημα αυτό με την έξοδο ντε και καλά σε «μπουζουκομάγαζα» γιατί θέλεις να βγεις μαζί με τα παιδιά που περνάς τόσες ώρες στο γήπεδο, αλλά δεν γίνεται να πάω σε μαγαζιά που ακούνε αυτή τη μουσική. Δεν το αντέχω απλά… Πολλοί λένε, εντάξει μωρέ η παρέα μετράει… Ε, αφού είναι έτσι γιατί τότε δεν βγαίνουμε να πάμε σε ένα rock bar και πρέπει να πάμε ντε και καλά στα μπουζούκια για να γιορτάσουμε τη χαρά μας… Είναι κάτι που δυστυχώς έχει καθιερωθεί από τη δεκαετία του ’80 ή και παλαιότερα αν θυμάμαι καλά…

Τώρα στο Ρέθυμνο πως διασκεδάζεις στον ελεύθερο χρόνο σου;
Που αλλού… σε rock μπαρ. Έχει κάποια πολύ καλά μαγαζιά. Πρόσφατα μάλιστα είχε περάσει μια υπέροχη βραδιά με παιδιά από μια τοπική μπάντα, που έκαναν ένα live με blues, rock κλπ και έπαιξαν γενικά εξαιρετικά. Το καλό με αυτή τη μουσική είναι ότι ενώ πας σε ένα κλασικό «μοδάτο» club και φτάνει 6 το πρωί χωρία να έχεις καταλάβει γιατί βρέθηκες εκεί και τι έκανες, πας σε ροκάδικο και μπορεί να φύγεις στις 12 το βράδυ και είσαι γεμάτος από διασκέδαση και συναισθήματα… Έτσι προτιμώ να διασκεδάζω και αυτές είναι οι επιλογές μου.

giannopoulos4in

«Ελεύθερο πουλί» και συναυλίες…

Υπάρχει κάποιο κομμάτι που να έχει «σημαδέψει» τη ζωή σου;
Μου δείχνει το τατουάζ που έχει στα δάχτυλα των χεριών του και τα οποία ενωμένα σχηματίζουν το «Free Bird» των Lynyrd Skynyrd.
Μιλάμε για ένα κομμάτι που για μένα έχει το ωραιότερο κιθαριστικό σόλο όλων των εποχών… Όταν το είχα ακούσει για πρώτη φορά από τον δίσκο δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Όταν όμως πήγα στο live όταν ήρθαν στην Αθήνα και τους είδα, εκεί έπαθα πλάκα… Έπαθα μεγάλη ζημιά και δύο ημέρες μετά πήγα και χτύπησα το tattoo.

Μια που πιάσαμε τις συναυλίες…
Κάθε καλοκαίρι με τους ίδιους φίλους που έχω από την Αλεξάνδρεια, διαλέγουμε ένα event και πάμε στο εξωτερικό. Το ξεκινήσαμε πριν από δύο χρόνια περίπου αυτό… Διαλέγουμε μια πόλη που έχει ένα ωραίο μουσικό φεστιβάλ και μένουμε περίπου πέντε ημέρες. Στην αρχή δυο μέρες να γυρίσουμε την πόλη και μετά στη συναυλία. Ξεκινήσαμε από το ΒΒΚ στο Μπιλμπάο της Ισπανίας πρόπερσι, με Franz Ferdinand, Prodigy και Black Keys και πέρσι κάναμε ευρωπαϊκό tour. Ρώμη, Βαρκελώνη, Λισαβόνα. Εκεί μείναμε και είδαμε Muse, Alt J και Ben Harper. Αυτή ήταν η τελευταία συναυλία που πήγα… Στεναχωρήθηκα πάντως που έχασα την Beth Heart… Παίζει blues με εξαιρετικούς μουσικούς και είχε έρθει στις 30 Ιουνίου στο Γκάζι αλλά δεν κατάφερα να πάω. Την είχα ανακαλύψει μέσω του Joe Bonamassa και έχει μια εκπληκτική blues φωνή…

Επόμενο συναυλιακό ταξίδι με τη παρέα;
«Θα είναι τεράστιο! Λέγαμε ή να πάμε σε ένα μεγάλο φεστιβάλ τύπου Rock Werchter στο Βέλγιο, ή στο Glastonbury. Στο μεταξύ, προσπαθώ να πείσω τους υπόλοιπους μήπως πάμε προς Νέα Ορλεάνη να ακούσουμε αυθεντική blues rock αλλά δεν είναι εύκολο… Μπορεί να έχω εγώ την οικονομική άνεση να τα κάνω αυτά όμως δεν είναι εύκολο να ακολουθήσουν όλοι και το καταλαβαίνω.

giannopoulosin5

Η Top List του Χάρη

Υπάρχει κάποιο κομμάτι που σε φτιάχνει πριν από έναν σημαντικό αγώνα;
Πολλά… Το Bulls on parade των Rage Against the Machine είναι από τα κομμάτια που με «φτιάχνουν» πριν από ένα ματς, ή και το Bombtrack από το ίδιο άλμπουμ που είναι από τα αγαπημένα μου. Γενικά είναι από τα αγαπημένα μου γκρουπ και τον Tom Morello τον έχω πολύ υψηλά σε εκτίμηση ως κιθαρίστα.

Μετά από ήττα τι ακούμε;
Πάντα… Alman Brothers. Ό,τι να ’ναι. Τα άπαντα από αυτούς τα βάζω και ηρεμώ…

Αν έπρεπε να ακούς μόνο 5 άλμπουμ στην υπόλοιπη ζωή σου ποια θα ήταν αυτά;
Ακολουθεί αναφώνηση απελπισίας και ξεκινά βαθιά περισυλλογή…
1. Dark Side Of The Moon των Pink Floyd, χωρίς δεύτερη σκέψη.
2. Allan Lomax (Recorded Live Negro Prison Blues and Songs) από ένα live άλμπουμ που έκανε για να διασώσει τη μουσική αυτή και γυρνούσε όλο τον αμερικάνικο Νότο ηχογραφώντας διαφορετικούς ήχους και καλλιτέχνες. Έπρεπε να έχω ένα country άλμπουμ μαζί μου οπότε θα έπαιρνα αυτό…
3. Εννοείται Stevie Ray Vaughan, το Cant Stand the Weather
4. Led Zeppelin, το Ι
5. Lynyrd Skynyrd το The Essential Collection.
Πω πω έχω αφήσει έξω τέρατα…

Κορυφαία πεντάδα (φωνή, δύο κιθάρες, μπάσο, ντραμς):
Αφού πρώτα αραδιάσαμε δεκάδες ονόματα και η συζήτηση ξέφυγε, ο Χάρης κατέληξε: «Φωνή δεν μπορώ να βάλω άλλον από τον Freddie Mercury. Κιθάρες, Johnny Winter και Eric Clapton. Ντραμς: John Bonham και μπάσο: John Paul Jones. Όπως καταλαβαίνεις υπάρχει μια αδυναμία μεγάλη στους Zeppelin…».

Η πιο rock ομάδα που έχεις παίξει: Παναθηναϊκός…

Αγορά CD, δίσκων, ή download από το internet;
Θα πάρω το CD και απλά θα το περάσω στον υπολογιστή για να το ακούω παντού… Έχω αρχίσει να κάνω συλλογή με CD’s γιατί είναι δύσκολο τώρα να αρχίσω να μαζεύω βινύλια που θα ήθελα πολύ… Είμαι πάντως 100% υπέρ της αγοράς της δουλειάς ενός καλλιτέχνη καθώς δεν θεωρώ έντιμο να του την «κλέβω» μέσω του internet. Πρέπει να αμείβεται ο καλλιτέχνης για τον κόπο του. Ειδικά σε μια τέτοια περίοδο που οι περισσότεροι βγάζουν χρήματα μόνο από τις συναυλίες και όχι από τους δίσκους».

Τη συνέντευξη – συζήτηση μας με τον Χάρη διάνθησαν με την παρουσία τους ο μεγαλομέτοχος της ΚΑΕ Ρέθυμνο Cretan Kings Κωστής Ζομπανάκης και ο κόουτς της ομάδας και Ομοσπονδιακός τεχνικός Θανάσης Σκουρτόπουλος. Ευχάριστη έκπληξη το γεγονός ότι και οι δύο είχαν σημαντικές μουσικές γνώσεις επάνω στη μουσική. Ο κ. Ζομπανάκης που θαυμάζει τον Jimi Hendrix και… ειδικεύεται περισσότερο στην rhythm ‘n’ blues, μας έκανε μια σύντομη άλλα άκρως περιεκτική και ενδιαφέρουσα αναδρομή της δημιουργίας της rock μουσικής από τα blues του Μισισιπή και μετά, ενώ το βλέμμα του κόουτς Σκουρτόπουλου «καρφώθηκε» στα βινύλια που είχαμε αραδιάσει στο τραπέζι και θυμήθηκε τις εποχές που ο ίδιος σαν παίκτης έφερνε από τα ταξίδια στο εξωτερικό δεκάδες δίσκους αγαπημένων του hard rock συγκροτημάτων. 

giannopoulos6in

Μάλλον δεν υπάρχει καλύτερο κλείσιμο της συνέντευξης από το Live που σημάδεψε τη καρδιά και τα… δάχτυλα του Χάρη Γιαννόπουλου. 

 

Ούτε μουσικός, ούτε τραγουδιστής, ούτε ραδιοφωνικός παραγωγός, ούτε επαγγελματίας dj. H σχέση λατρείας του με τη μουσική ξεκινά και σταματάει στην ιδιότητα του παθιασμένου ακροατή. Εθισμένος από μικρός στη μυρωδιά και την αφή του βινυλίου και στις δισολιές των Maiden, αισθάνεται ευτυχής που η ενασχόληση του σαν επαγγελματίας αθλητικογράφος περιπλέχτηκε με το rockyourlife, στο οποίο βρήκε καταφύγιο η αγάπη του για το rock'n'roll. Έχει και μία διαστροφή με το AOR αλλά για ελαττώματα θα μιλάμε τώρα;

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*