Βλέπω ότι έχω να σας γράψω απ’τα τέλη Ιουνίου. Και τι δεν θέλησα να μοιραστώ μαζί σας μέσα σ’αυτό το διάστημα! Και θα σας τα παραθέσω όλα μακάρι κι αν τάχω σαλάτα στο κεφάλι μου. Πρώτα ήταν το Euro. Άκουγα σε όλα τα ραδιόφωνα ότι τώρα οι γυναίκες βγαίνουν και διασκεδάζουν μόνες επειδή οι άντρες βλέπουν μπάλα. Τι να πω εγώ που στηνόμουν 5 λεπτά νωρίτερα μπροστά στην τηλεόραση μην τύχει και χάσω καμία φάση; Κακό πράμα οι γενικεύσεις. Παθιάστηκα, συγχύστηκα, φώναξα… Τους Γάλλους ήθελα, τους Γερμανούς δεν τους συμπαθώ από παιδί, τους Πορτογάλους… δεν μπορώ να βλέπω τον Ρονάλντο να κλαίει, Ισλανδοί και ξερό ψωμί! Άρτος και θεάματα, σκεφτόμουν συνέχεια. Ο κόσμος κλεισμένος στα σπίτια του χαζεύει μπάλα. Όσο για τον άρτο, ένα κομμάτι και να είμαστε ευχαριστημένοι. Στην τηλεόραση ακούω πολιτικούς να λένε πόσο καλά τα πάμε. Εγώ δεν το βλέπω, αλλά αυτοί θα ξέρουν καλύτερα, σκέφτομαι. Πάντως καημό τόχω να δω κάποτε ένα κόμμα, έναν πολιτικό άνδρα, να πει: «Δεν πάμε καλά, κάναμε κι εμείς λάθη όπως οι προηγούμενοι, ας σφίξουμε το ζωνάρι όλοι μαζί για να βγούμε απ’το τούνελ.» Αλλά όλοι μαζί, βρε παληκάρια. Όχι οι μεν να είναι στον άσσο και οι δε να συνεχίζουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια! Γιατί κάποιοι συνεχίζουν να μην έχουν πρόβλημα. Μια γύρα τηλέφωνα σε πιθανά και απίθανα μέρη διακοπών με έπεισε. Σ’ένα νησί-και όχι απ’τα μοδάτα- μου λέει η κυρία στο τηλέφωνο: «320 ευρώ την ημέρα χωρίς πρωινό». Στήλη άλατος εγώ. «Προσφέρετε και κάτι άλλο εκτός από το δωμάτιο;» τάχα μου αδιάφορα. Πληρότητα απόλυτη παντού. Έτσι κι αλλιώς για κοινωνιολογική παρατήρηση τηλεφωνώ, σιγά μην πάω πουθενά.

Άσε που έχει Ολυμπιακούς σε λίγο. Θα χάσω εγώ μέρα ή αγώνισμα; Όλος ο γκρινιάρης Σκρουτζ βγήκε από μέσα μου σ’αυτές τις μεταδόσεις. Ποιον εκφωνητή να προτιμήσω; Αυτόν που κάθε λεπτό λέει αλλιώς τα ονόματα των αθλητών ή αυτόν που θέλει σε 10 δεύτερα να μας πει όλη την ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων; Θυμάμαι την χρυσή εποχή της Θάνου και του Κεντέρη, όταν ο Έλληνας δημοσιογράφος μας έλεγε γελώντας ότι οι ξένοι συνάδελφοι του τον ρώταγαν αν προφέρεται Kenderis ή Kederis. Βλέπεις σε κάποιες χώρες θέλουν να λένε σωστά τα ονόματα των αθλητών. Εδώ τι Henry τι Ερνί!  Και μετά ήρθαν τα μετάλλια για την Ελλάδα, και πολύ το χαρήκαμε. Στα κοινωνικά δίκτυα ο κακός χαμός. Τι ψηφίζει η Κορακάκη, γιατί δεν την κάλεσε ο πρόεδρος, γιατί η Στεφανίδη δεν γνωρίζει την Αυγή… Ούτε τις νίκες να μην μπορούμε να διαχειριστούμε ως λαός. Μεγάλη συγκίνηση για όλους. Και λίγη παραπάνω για τον Γιαννιώτη. Σπουδαίος!

zoesummerin1
Κι ερχόμαστε στο σήμερα και στο θρίλερ για τις τηλεοπτικές άδειες. Όταν είδα και τον εκπρόσωπο καναλιού να εισέρχεται στην γενική γραμματεία ενημέρωσης μαζί με το στρώμα του… θυμήθηκα τον Σαρτζετάκη που έλεγε ότι είμαστε έθνος ανάδελφον. Μα εντελώς! Δεν ξέρω σε βάθος το θέμα, οπότε δεν θα σας πω αηδίες, αλλά έχω μερικές απορίες. Πρώτον, αν ήταν περισσότερες οι άδειες, δεν θα έμπαιναν και περισσότερα λεφτά στο ταμείο του κράτους; Δεύτερον, δεν θα έπρεπε εκτός απ’τον απαιτούμενο αριθμό εργαζομένων, να είχε καθοριστεί και τι είδους προσόντα θα πρέπει να έχουν; Γιατί μπορώ να σου προσλάβω εγώ 400 φίλους που δεν έχουν ιδέα απ’το αντικείμενο. Και τρίτον, περί ποιότητας προγράμματος τίποτα; Δηλαδή κλείσαμε τα «βοθροκάναλα» για να ανοίξουμε «βοθροκάναλα»;

Καλό Χειμώνα δεν λέω. Το Καλοκαίρι καλά κρατεί.
Καλά να είμαστε να τα λέμε.

Η Ζωή Ρηγοπούλου είναι ηθοποιός, απόφοιτος της σχολής Κατσέλη, και πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών. Εργάζεται στο θέατρο και στην τηλεόραση ως ηθοποιός καθώς και στο ραδιόφωνο ως μουσικός παραγωγός. Διδάσκει υποκριτική σε Δραματικές σχολές της Αθήνας και μεταφράζει από τα Αγγλικά για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Γράφει για καλλιτεχνικά και μουσικά sites.