Ήταν 1979 και το Hollywood είχε λίγο κουραστεί με τα δράματα εποχής και τις βιβλικοεπικές ταινίες και έψαχνε διψασμένο καινούριους δημιουργούς και ανατρεπτικές ιδέες που θα ανανέωναν το σύστημα των studio όπου η βασιλεία Kubrick και Hitchcock σιγά σιγά όδευε προς τη δύση της.

Τι συνέβη τότε; Γεννήθηκε το blockbuster όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Δεν το λες και πολύ ανατρεπτικό το σκηνικό σε σχέση με τις επικές παραγωγές που επικρατούσαν νωρίτερα, αλλά σίγουρα το στυλ αλλάζει. Σκηνοθέτες όπως ο Spielberg και ο Lucas επιστρατεύουν καρχαρίες και μακρινούς γαλαξίες και με έντεχνη μαεστρία και το κατάλληλο marketing αλλά και timing εκτοξεύουν ιστορίες που κάποτε θα είχαν αποτυπωθεί σε B-movies, στο A-list menu του Hollywood και στα all-time classic του παγκόσμιου σινεμά.

Η στιγμή ήταν λοιπόν κατάλληλη για μία ανανέωση στο horror. Και τότε ήρθαν οι συμφοιτητές Carpenter και O’Bannon με μία ιδέα για ένα εξωγήινο υπερτέρας, ένα σενάριο που επιτέλους τους έκανε και έναν μη δοκιμασμένο Βρετανό σκηνοθέτη ονόματι Ridley Scott. Kαι τότε γεννήθηκε το Alien αφού απορρίφθηκε ο πρωταρχικός τίτλος Star Beast. Η επιτυχία τεράστια, το φαινόμενο παγκόσμιο, τα λεφτά πολλά, τα sequel εξίσου πολλά.  Οι fans… φανατικοί και η δίψα για νέα επεισόδια ανεξάντλητη. Και η πρεμιέρα του τελευταίου από αυτά, Alien Covenant, μας δίνει μία ωραιότατη αφορμή να δούμε πως άλλαξαν τα Alien από το 1979 μέχρι σήμερα.

Alien (1979). Η ατάκα “In space no one can hear you scream” έμεινε στη σινεματική ιστορία του πλανήτη, ο οποίος πήρε τις πρώτες συστάσεις με έναν σκηνοθέτη που πήγε το science fiction σε άλλο επίπεδο, αλλά και με έναν από τους πιο σκληροπυρηνικούς γυναικείους χαρακτήρες που είδαμε ποτέ, η ηρωική Ripley κατά κόσμον Sigourney χωρίς επίθετο την οποία κυνηγά το παρασιτικό εξωγήινο πλάσμα! Η ταινία ήταν τεράστια εισπρακτική επιτυχία και οι κριτικοί λάτρεψαν τον τρόπο που ο Scott επαναπροσδιόρισε την απεικόνιση εξωγήινης ζωής στο σινεμά. Παρά την περιορισμένη τεχνολογία σε σχέση με σήμερα, η ανατριχιαστικά κομψή και μινιμαλιστική σκηνοθεσία του Scott κάνει το πρώτο Alien απλώς αξεπέραστο.

Aliens (1986). Από τα λίγα sequel στην ιστορία του σινεμά που είναι το ίδιο καλό ίσως και καλύτερο (συγχωρήστε την ιεροσυλία) από το πρώτο. Το μαγικό συστατικό ανανέωσης της επιτυχημένης συνταγής είναι ο πάντα γενναιόδωρος στις σκηνοθετικές του αποφάσεις James Cameron. O Cameron ανέβασε τον πήχη και πήγε το franchise αλλά και το είδος ένα βήμα παραπέρα, δημιουργώντας αυτή τη φορά όχι ένα εξωγήινο τέρας, αλλά μία ορδή από δαύτα με αποκορύφωμα τη μαμα-alien, τη βασίλισσα των βασιλισσών αντιμέτωπη με την Sigourney. O Cameron χαρίζει στο franchise αλλά και στο είδος αυτό που κατέχει καλύτερα, μία τολμηρή στρατηγική αφήγησης που προσθέτει καινούριες δυναμικές και περιπλέκει τους χαρακτήρες εγκαταλείποντας διακοσμητικά εφέ και υπηρετώντας πιστά το «σφιχτό» θεματικό focus.

Alien 3 (1992). Ένας Χολυγουντιανός αστικός θρύλος λέει πως αν ποτέ δεις το David Fincher μην του αναφέρεις το Alien 3. Το 2ο sequel του franchise παρότι ήταν τεράστια εισπρακτική επιτυχία άρχισε να παραστρατεί από τους σαδιστικά γοητευτικούς δρόμους των 2 πρώτων. Ο Fincher γύριζε χωρίς ολοκληρωμένο σενάριο και μέχρι την πρεμιέρα είχε αρχίσει σιγά σιγά να απομακρύνει τον εαυτό του από το προϊόν. Το στόρυ παραμένει φιλόδοξο, η Ripley επιστρέφει κουβαλώντας μαζί της μερικούς ανεπιθύμητους επισκέπτες, αλλά η ταινία είναι κάπως πιο  low-tech από τις πρώτες δύο, ενώ η πλοκή είναι κάπως ασύνδετη και σχετικά βαρετή. Στα θετικά που προσέφερε ο Fincher στο franchise είναι το πάντα εξαιρετικό του στυλ, το μαύρο χιούμορ και η παρατηρητικότητα του σε σχέση με την πιο αιχμηρή προσέγγιση χαρακτήρων που είδαμε στο franchise.

Alien: Resurrection (1997). Φτάνουμε αισίως στον τέταρτο σκηνοθέτη του Alien, τον αυτοδίδακτο Γάλλο Jean-Pierre Jeunet. Η Ripley αναγεννιέται 200 χρόνια μετά το θάνατό της ως ένα υβρίδιο μεταξύ ανθρώπου και alien για να συνεχίσει τον αγώνα της εναντίον της εξωγήινης απειλής. Μία βασική αλλαγή της 4ης ταινίας είναι η έξυπνη «επιστράτευση» της Winona Ryder στο peak της καριέρας της. Όσο για την ταινία, πέρα από μερικές εντυπωσιακές σκηνές και καταπληκτικά εφέ που θα μπορούσαν να είναι ακόμα πιο καταπληκτικά αν επέτρεπαν στο Γάλλο να ολοκληρώσει το όραμα του σχετικά με τα αναπαραγωγικά όργανα των aliens, λίγο αγωνιά να βρει ιδέες οι οποίες όμως δεν έρχονται. Η Weaver είναι κάτι μεταξύ Rambo και mama-bear, αλλά σε γενικές γραμμές η Ripley όπως και η ταινία φαίνεται σαν μία κακή καρικατούρα της πρωταρχικής ιδέας του franchise, η οποία για πολλούς δεν θα έπρεπε να «αναστηθεί».

Alien vs Predator (2004). Εδώ πραγματικά αρχίζει η κάτω βόλτα, τόσο πολύ που πολλοί fans του Alien δεν δέχονται αυτήν την ταινία ως μέρος του franchise. Η ταινία αυτή αποτελεί ένα crossover του Alien και του Predator της Fox όπου οι θρυλικοί εξωγήινοι και από τα δύο franchise έρχονται αντιμέτωποι μεταξύ τους. Ο πέμπτος σκηνοθέτης που είδε αυτό το ταλανισμένο franchise, Paul W.S. Anderson, έκανε ότι μπορούσε ώστε η ταινία να μη θυμίζει σε τίποτα στο στυλ των πρώτων που προχώρησαν το sci-fi είδος κάτι επίπεδα προς τα πάνω. Το στόρυ δεν είναι τίποτα παραπάνω από μερικά τρομακτικά τέρατα που κυνηγάνε κάτι ανθρώπους, τα κλισέ είναι περισσότερο για κλάματα παρά για γέλια, και τα εφέ κάνουν τα άλλοτε στοιχειωτικά, εφιαλτικά alien να μοιάζουν έτοιμα για συνταξιοδότηση. Με λίγα λόγια ο Anderson έκανε την 5η ταινία του Alien το B-movie που θα ήταν αν γυριζόταν κάτω από το 1970.

Alien vs Predator: Requiem (2007). Ένα χάλι όμως δεν έφτανε (γιατί έβγαλε λεφτά) και ακολούθησε και δεύτερο, δεν θα πω χειρότερο γιατί δε γίνεται, αλλά το ίδιο κακό. Πάμε για την έκτη αλλαγή στη σκηνοθετική καρέκλα του franchise, αυτή τη φορά με το σκηνοθετικό δίδυμο των αδερφών Strause (πως είναι οι Coen καμία σχέση). Οι φυλές alien και predator συνεχίζουν να μάχονται και βρίσκονται με κάποιο τρόπο σε μία αγροτική πόλη των ΗΠΑ όπου οι ανυποψίαστοι κάτοικοι της καλούνται να πολεμήσουν για να ζήσουν. Η ταινία είναι βασικά σαν ένα άτεχνο video game ατέλειωτης βίας χωρίς την παραμικρή πλοκή και χωρίς τίποτα να θυμίζει τους εικονικούς χαρακτήρες που θεμελίωσαν το franchise σε σημείο που ντρέπεσαι να θεωρείς αυτήν την ταινία κομμάτι του έργου που επαναπροσδιόρισε το horror και το sci-fi. Αν ήσουν 13 πάντως όταν βγήκε, πέρασες τέλεια στο σινεμά πετώντας ποπκόρν στους φίλους σου.

Prometheus (2012). Το βασανιστήριο αργοτελειώνει με την επιστροφή του Scott στο κομμάτι του. Ο Προμηθέας προλογίστηκε ως ένα prequel του Alien και συνοδεύτηκε από τεράστιο ενθουσιασμό για την επιστροφή του πρώτου σκηνοθέτη του επικού franchise. Αυτό αποδείχθηκε και με τους αριθμούς του Προμηθέα στο box-office όπου αποτέλεσε την πιο επιτυχημένη Alien ταινία ever. Παρά τη νοσταλγία και τον ενθουσιασμό, παρά το πολλά υποσχόμενο cast (Fassbender, Theron, Elba etc.) αλλά και το γεγονός ότι ο Scott γύρισε μία εξαιρετική sci-fi ταινία, η γκρίνια δεν έλειψε. Και είχε κυρίως να κάνει με το γεγονός ότι όσο καλή και να ήταν η ταινία, δεν συνδέθηκε ποτέ με τα γεγονότα του Alien που θεωρητικά προλόγιζε. Η σύνδεση του prequel ήταν άφαντη, αλλά η επική εικονογραφία της ψυχής του franchise επέστρεψε με 3D τεχνολογία που συνέδεε με ωραία αντίθεση φωτεινό φουτουρισμό και σκοτάδι του παρελθόντος. Ο τρόμος των 2 πρώτων ταινιών δεν πλησιάστηκε ποτέ μετά το 1986, αλλά ο Προμηθέας έδωσε φρέσκια πνοή σε ένα franchise που μάλλον έχει πολλά να πει ακόμα.

Alien: Covenant (2017). Μετά το «κράξιμο» των fans για τον ασύνδετο Προμηθέα και παρότι το Covenant είχε προωθηθεί ως sequel της ταινίας του 2012, συνέβη μία ελαφριά προσαρμογή στον τίτλο για να τονιστεί περισσότερο η σύνδεση με το canon του Alien. O Ridley Scott βρίσκεται και πάλι στην καρέκλα του σκηνοθέτη και υπόσχεται να αφηγηθεί την απαρχή των επικών αυτών πλασμάτων. Το cast παραμένει σε γενικές γραμμές δυνατό και ο Scott τηρεί την υπόσχεση του δημιουργώντας ένα ικανοποιητικό υβρίδιο του Προμηθέα, της πρώτης του ταινίας αλλά και του Aliens του Cameron. Θεματικά η ταινία εστιάζει στα ένστικτα επιβίωσης και έχει ό,τι χρειάζεται ένα έργο του είδους: μαεστρική αφήγηση, αγωνία, τρόμο, ένταση και μία έντεχνη σκηνοθετική ματιά που λείπει από το Alien τα τελευταία 30 χρόνια. Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον…

Με σπουδές στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες και με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!