ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ IN FOCUS/TOP STORIES

Pub Rock: O ξεχασμένος πρόγονος του βρετανικού punk

Ο Mike Atkinson είχε γράψει πριν από έξι χρόνια στον Guardian ότι το pub rock ήταν «ο Ιωάννης ο Βαπτιστής του punk» και, μολονότι είναι εντελώς αταίριαστο να γράφει κάποιος για το punk με θρησκευτικούς όρους, ο παραλληλισμός είναι απόλυτα ακριβής. Είναι αλήθεια ότι δε φτάσαμε σε μια νύχτα από…

Ο Mike Atkinson είχε γράψει πριν από έξι χρόνια στον Guardian ότι το pub rock ήταν «ο Ιωάννης ο Βαπτιστής του punk» και, μολονότι είναι εντελώς αταίριαστο να γράφει κάποιος για το punk με θρησκευτικούς όρους, ο παραλληλισμός είναι απόλυτα ακριβής.

PUNKPICΕίναι αλήθεια ότι δε φτάσαμε σε μια νύχτα από τα prog έπη του Roger Waters στα “I Hate Pink Floyd” μπλουζάκια του Johnny Rotten και είναι επίσης αλήθεια ότι το punk δεν δημιουργήθηκε στο κενό. Αυτή η επανάσταση ενάντια στο rock που είχε γίνει μεγάλο, απλησίαστο και είχε χάσει τον προσανατολισμό του σιγόβραζε για μερικά χρόνια στις μικρές βρετανικές σκηνές και κυρίως στους λιλιπούτειους χώρους των pubs. Εκεί βρήκαν καταφύγιο τα συγκροτήματα που δεν ενδιαφέρονταν ή δεν είχαν άλλη διέξοδο για να παίξουν live. Και αυτά τα συγκροτήματα επέστρεψαν στα βασικά βάζοντας μπροστά, χωρίς φυσικά να το γνωρίζουν, τη μηχανή του punk.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που κοιτάζουμε τη μεγάλη εικόνα, το pub rock μοιάζει ξεχασμένο ανάμεσα στα εκατοντάδες υποείδη που δημιουργήθηκαν κατά καιρούς και διήρκεσαν ελάχιστα. Δεν το πολυπιάνει το μάτι μας και πολύ φοβάμαι ότι υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος που έχει συμβεί αυτό. Αν εξαιρέσουμε τους Dr. Feelgood, η δισκογραφία του pub rock δεν κρύβει αριστουργήματα. Έχουν δημιουργηθεί χιλιάδες λίστες με τους «καλύτερους δίσκους» από κάθε είδος μουσικής, αλλά για το pub rock ελάχιστοι έχουν κάνει τον κόπο να φτιάξουν μια. Και είναι λογικό. Το μέτρημα δε φτάνει μακριά, αφού οι καλοί δίσκοι των Brinsley Schwarz, των Ace, των Kilburn and the High Roads και πολλών άλλων δεν είναι ούτε τόσοι πολλοί ούτε τόσο καλοί για να γεμίσουν μια λίστα. Όπως έχουν εξηγήσει πολλές φορές οι άνθρωποι που παρακολούθησαν τη σκηνή από κοντά, η αμεσότητα και ο δυναμισμός των συναυλιών στις pubs πέρασε ελάχιστα στο βινύλιο αλλά και απασχόλησε ελάχιστα τους casual μουσικόφιλους.

Όταν όμως μιλάμε για την ιστορία του βρετανικού punk, οι αναφορές σε αυτά τα συγκροτήματα που προηγήθηκαν είναι αναπόφευκτες. Το pub rock, ακόμα κι αν δεν στηρίχτηκε σε επαναστατικά τσιτάτα, δημιούργησε τη θεωρία που λίγο αργότερα έγινε πράξη από το punk. Με δύο λόγια, απέρριψε όλο το μουσικό οικοδόμημα της εποχής. Το progressive rock, το glam και το hard rock που μεσουρανούσαν τότε ήταν πολύ πολύπλοκα και πολύ φανταχτερά για σκληροτράχηλους τύπους όπως ο Lee Brilleaux ή για αυθεντικούς rock ‘n’ rollers όπως ο Nick Lowe. Όλοι αυτοί βρήκαν καταφύγιο σε λονδρέζικες pubs όπως η Hope And Anchor και η Tally Ho όπου η υπερβολή στη μουσική δεν ήταν ποτέ καλοδεχούμενη. Κάπως έτσι προέκυψε το σκληρό rhythm ‘n’ blues των Dr. Feelgood και το rock ‘n’ roll των Brinsley Schwarz ή των 101’ers και κάπως έτσι άρχισε να γίνεται η ζύμωση που οδήγησε στο punk.

https://www.youtube.com/watch?v=q_u2OK_IKw0

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι οι pub rockers κατάλαβαν στην πορεία ότι αυτό που σιγόβραζε στο Λονδίνο ήταν πιο επαναστατικό, πιο νεανικό και εν τέλει πολιτιστικά σημαντικότερο από τη δική τους σκηνή. Και αντί να το πολεμήσουν, το αγκάλιασαν και, στην πορεία, οι περισσότεροι εντάχθηκαν στο punk. Οι Eddie And The Hot Rods και οι 101ers έπαιξαν μαζί με τους άβγαλτους ακόμα Sex Pistols, ενώ οι Dr. Feelgood έπαιξαν με τους Ramones στις ΗΠΑ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Joe Strummer είδε για πρώτη φορά live τους Sex Pistols όταν ήταν ακόμα μέλος των 101’ers. Εκείνο το βράδυ κατάλαβε ότι το δικό του συγκρότημα του ανήκε στο παρελθόν, τους άφησε και λίγο καιρό αργότερα άρχισε να γράφει την ιστορία των Clash. O Strummer δεν ήταν μόνος του, αφού τα βήματα έκαναν ο Elvis Costello, ο Ian Dury, ο Nick Lowe και άλλοι που κατάφεραν να γίνουν ήρωες της punk εποχής.
Τελικά στην περίπτωση του pub rock συνέβη ό,τι συμβαίνει συχνά στη ζωή. Τα συγκροτήματα εκείνης της εποχής ήταν τα πρώτα που διαπίστωσαν ότι το rock γιγαντωνόταν επικίνδυνα και τα πρώτα που αποφάσισαν να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Αλλά όλα τα εύσημα τα πήραν μερικά χρόνια αργότερα εκείνοι που κατάφεραν να δημιουργήσουν το πιο ελκυστικό πακέτο….

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.

Latest from IN FOCUS

Go to Top