Λίγες μέρες μετά από την επίσημη κυκλοφορία του εκπληκτικού «Hegaiamas: A Song for Freedom», ο κιθαρίστας των Need, Ravaya αποκαλύπτει στο rockyourlife.gr πέντε τραγούδια που τον σημάδεψαν και εξομολογείται:

«Μπορεί αν έγραφα αυτή τη λίστα αύριο να άλλαζα κάτι, το να διαλέξεις πέντε τραγούδια είναι αρκετά δύσκολο τελικά. Άφησα απ’ έξω τους Floyd, τους Rush, τους Queen, τους Queensryche, τους Psychotic Waltz και πολλούς άλλους. Δύσκολα βάζετε παιδιά… Η σειρά είναι τυχαία. Here we go…»:

…And Justice for all – Metallica
Η εισαγωγή μου τέντωσε τ’ αυτιά, το βασικό riff και τα τύμπανα που το συνοδεύουν είναι σεμινάριο mainstream παραδοξότητας και η κρύα φωνή του Hetfield με έστειλε αδιάβαστο. Halls of justice painted green money talking… Για την ατμόσφαιρα που δημιουργεί το κομμάτι δεν μπορώ να πω πολλά. Κάτι σαν κάποιος να πετάει μεταλλικές μπάλες σε σκαλοπάτια μέσα σε διάδρομο παρηκμασμένης εφημερεύουσας κλινικής. Και η εξαγωγική μελωδία με ανατριχιάζει ακόμα. Bonus fact: μετά από χρόνια συνειδητοποίησα ότι η αρχή του solo του Hammett είναι σχεδόν ίδια με τη μελωδία από το Crushing Day του Satriani από άλλο κλειδί.

 A Pleasant Shade of Gray – Fates Warning
Όλος ο δίσκος είναι ένα κομμάτι οπότε δεν κλέβω… Μου το σύστησε ο πωλητής στο Metropolis (όταν αυτό ήταν ακόμα δισκάδικο), γιατί έβλεπε τι αγοράζω. Το άνοιξα, το έβαλα στο discman (ναι, τόσο παλιά) και πήρα το λεωφορείο. Let nothing bleed into nothing… Με ενοχλούσαν οι φωνές των επιβατών. Κατέβηκα Μακρυγιάννη και περπάτησα μέχρι Αργυρούπολη. Τελείωσε το «κομμάτι». Είχα μείνει ακίνητος κάπου σε κάποιο στενό. Μου το υπενθύμισε το ξυπνητήρι στο τέλος. Metal; Prog; Rock; Concept; Κατάθεση ανθρώπινης εμπειρίας…

 Sabbath bloody Sabbath – Black Sabbath
Ατυχία για μας τους μεταλλάδες. Ο Tony Iommi έχει ήδη γράψει όλα τα riff. Και είναι καλύτερα από τα δικά μου και από τα δικά σου και από όλων των άλλων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κάνει πλάκα μετά το τερατώδες εισαγωγικό. Πετάει ακουστικά περάσματα υψηλής αισθητικής, είναι ταυτόχρονα ασύλληπτα μελωδικός και για κερασάκι δίνει κι ένα δεύτερο τιτάνιο drop tuned που στέλνει μπάντες σαν τους Korn (τους οποίους λατρεύω) πίσω στο νηπιαγωγείο. Αλλά δεν κάνει αυτό και μόνο ένα κομμάτι να μείνει. Είναι και το rhythm section… Κι αυτό το μπάσο (που σε κάνει να επικαλείσαι τον ύψιστο) του Butler αλλά κυρίως η φωνή του Double O που σκούζει σαν πληγωμένο ζώο. Where can you run to… God knows as your dog knows… Living just for dying, dying just for you…

Space dye vest – Dream theater
Το εν λόγω κομμάτι είναι το καλύτερο που υπάρχει σε δίσκο Dream Theater. Και η μπάντα αυτή έχει βγάλει πάρα πολλά κομμάτια και πολύ καλά κομμάτια. Ναι, ο εγκέφαλος του Kevin Moore λειτουργεί περισσότερο αλλά όλα παίζουν το ρόλο τους. Απόλυτα μουσικοθεατρική εμπειρία που ανυψώνεται πέρα και πάνω από τα αρχικά συστατικά της σε κάτι άχρονο και αυθύπαρκτο. Feeling my heart pull west… Αριστούργημα.

Mindstorm – Joe Satriani
Τι; Επειδή δεν έχει στίχους και φωνή δεν είναι τραγούδι; Είναι και παραείναι. Και ο μεγάλος Joe θα έλεγα πως είναι από τους λίγους κιθαρίστες που γράφει τραγούδια. Διαλέγω το συγκεκριμένο γιατί το άκουσα πρώτη φορά live στο Θέατρο Πέτρας το 2002 (αν δεν κάνω λάθος) χωρίς να έχω ακούσει το δίσκο πριν (στο εξαιρετικό strange beautiful music αναφέρομαι) Μετά τη συναυλία το τραγουδούσα. Είναι μεγάλος αρτίστας ο άτιμος. Και παίζει και με εφτάχορδη στο συγκεκριμένο. Προσωπική σύνδεση, αλλά… confessions δεν είπαμε;

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...