ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CULTURE

Red Hand Files: Εσύ πόση Nick Cave αλήθεια αντέχεις;

Στο προσωπικό ιστολόγιο του Αυστραλού γράφεται ιστορία. Ο Nick Cave είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που δεν έχει πρόβλημα να «συζητήσει» με τους fans το καλλιτεχνικό -και όχι μόνο- έργο του. Μέσω του προσωπικού του ιστολογίου Red Hand Files, έρχεται σε επαφή με τους οπαδούς του και μοιράζεται απόψεις για…

Στο προσωπικό ιστολόγιο του Αυστραλού γράφεται ιστορία.

Ο Nick Cave είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που δεν έχει πρόβλημα να «συζητήσει» με τους fans το καλλιτεχνικό -και όχι μόνο- έργο του. Μέσω του προσωπικού του ιστολογίου Red Hand Files, έρχεται σε επαφή με τους οπαδούς του και μοιράζεται απόψεις για την μουσική, τους στίχους, αλλά και την γενικότερη φιλοσοφία του γύρω από τις τέχνες, τον πολιτισμό και την πολιτική.

Ασχέτως αν θεωρείτε τον εαυτό σας φίλο της μουσικής του Cave, η γενναιότητα με την οποία ο ίδιος τοποθετείται σε ζητήματα που καίνε, είναι κάτι που όλοι οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε. Σίγουρα αρκετοί μικρόψυχοι θα πουν ότι ένας φτασμένος καλλιτέχνης στα 62 του δεν φοβάται πλέον το «πολιτικό κόστος» των όσων λέει, όμως θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω κάθετα με αυτή την άποψη. Σε μια εποχή που καλλιτέχνες και συγκροτήματα προσπαθούν να στριμωχτούν σε σελίδες περιοδικών και ιστοσελίδων εξαντλώντας την οργή τους στον Donald Trump (ίσως τον πιο εύκολο πολιτικό στόχο των τελευταίων 40 ετών στον δυτικό κόσμο), ο Cave καταπιάνεται με πιο σημαντικά και ουσιαστικά πολιτικά και κοινωνικά θέματα, μπαίνοντας στην ουσία των πραγμάτων, χωρίς άναρθρες κραυγές και χωρίς άνευ λόγου και ουσίας επαναστατικά τσιτάτα.

Έχουν περάσει ελάχιστοι μήνες από το κείμενο στο οποίο εξίσωνε την Antifa δράση με την ακροδεξιά, ενώ λίγα χρόνια πριν είχε τολμήσει να σπάσει ένα ιδιότυπο εμπάργκο, παίζοντας με τους Bad Seeds στο Ισραήλ, αντιμετωπίζοντας την οργή αρκετών συναδέλφων του, προεξέχοντος του Roger Waters. Και στις δύο περιπτώσεις ο Αυστραλός δεν μάσησε, είπε τα πράγματα όπως αυτός πιστεύει -ασχέτως με το εάν κάποιος διαφωνεί ή συμφωνεί- και για αυτό του βγάζω το καπέλο.

Στην τελευταία του ανάρτηση, ο Cave απάντησε σε ερώτηση οπαδού σχετικά με κάποιους παλιότερους προκλητικούς όπως χαρακτηρίστηκαν στίχους που έχει γράψει, αλλά κυρίως για το αν θα σκεφτόταν να τους αλλάξει, στο πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας που κυριαρχεί στις μέρες μας.

Πιο συγκεκριμένα, fan ρώτησε αν ο δημιουργός είναι ευχαριστημένος με τους στίχους του «Papa Won’t Leave You, Henry», του 1992, εκεί όπου ο Cave τραγουδά «A fag in a whalebone corset dragging his dick across my cheek». Η λέξη «fag» θεωρείται άκρως προσβλητική για τους ομοφυλόφιλους, ενώ γεγονός είναι πως η γενικότερη αύρα του κομματιού είναι αρκετά προκλητική.

Απαντώντας, ο Cave τόνισε: «Είναι γεγονός πως κάποιοι στίχοι σε ορισμένα παλιότερα κομμάτια μου ενδεχομένως να ακούγονται σήμερα προκλητικοί. Θα ήταν όμως αδύνατο να προβλέψουμε πριν από 30 χρόνια πως μια κλίκα ανθρώπων θα το εκμεταλλευόταν σήμερα».

Στη συνέχεια γίνεται ακόμα πιο αφοπλιστικός: «Τα κομμάτια αυτά, με όλη τους την φρίκη και την ανωμαλία, θα πρέπει να προστατευθούν με κάθε κόστος από κάθε λογής αυταρχικούς υποστηρικτές του δικαίου και του αθώου». Προσωπικά δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με την συγκεκριμένη τοποθέτηση του Cave. Ο κόσμος μας έγινε καλύτερος, δικαιότερος και σοφότερος από ότι στο παρελθόν, εν μέσω αυτής ακριβώς της «εξελικτικής διαδικασίας», η οποία συντελέστηκε στην κοινωνία και κατ’ επέκταση και στον πολιτισμό.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα το παραπάνω, αρκεί μια ματιά στον «παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο», εκεί όπου οι gay χαρακτήρες όπως ο Φίφης ο Ακτύπητος παρουσιάζονταν με οικτρό τρόπο, βουτηγμένοι στα στερεότυπα. Ακόμα και στα 80s, οι ομοφυλόφιλοι χαρακτήρες στο ελληνικό σινεμά γελοιοποιούνταν και ταυτιζόντουσαν με τις πιο σκοτεινές γωνιές της ελληνικής κοινωνίας. Η κατάσταση άλλαξε αργά αλλά σταδιακά και τελικά φτάσαμε στο σήμερα, με την παρουσία της LGBT κοινότητας να διεκδικεί ρόλο στο ελληνικό σινεμά. Αυτή την διαδικασία υποστηρίζει ο Cave στην ανάρτηση του και για αυτό δεν θα μπορούσε να αλλάξει τους στίχους του «Papa Won’t Leave You, Henry».

Αν διαφωνείτε με το παραπάνω, μπορείτε να γεμίσετε την ψυχή σας με τύψεις την επόμενη φορά που θα δείτε τον αείμνηστο Σταύρο Παράβα στον ρόλο του «Φίφη» σε μια από τις χιλιάδες επαναλήψεις της ταινίας στην τηλεόραση ή ακόμα χειρότερα, αν γελάσετε με ατάκες τύπου «Με θυμάσαι ρε πούστη…» και «Κολόμπα είναι ο κύριος» που ακούγονται στα «Τσακάλια» του 1981.

Επιστρέφοντας στα Red Hand Files του Cave, θεωρώ πως στις διαδικτυακές τους σελίδες, γράφεται ιστορία και εξελίσσεται μια επανάσταση που ενδεχομένως σε στιγμές της να ξεπερνά ακόμα και την μουσική που κυκλοφορούν πλέον οι Bad Seeds. Ο γραπτός λόγος του Cave μεταδίδεται με απίστευτη ηρεμία, δίχως ίχνος φανατισμού. Βαθιά φιλελεύθερος, ο Cave δεν διχάζει, δεν καταδικάζει και δεν βάζει τον ακροατή να διαλέξει στρατόπεδο, κάτι που πλέον συναντάται όλο και πιο σπάνια στον δημόσιο λόγο.

Κλείνοντας, θα πω ότι ποτέ μου δεν υπήρξα φανατικός της μουσικής των Bad Seeds. Στα Red Hand Files, ο Nick Cave κάνει μια πραγματική κατάθεση ψυχής σε κάθε επίπεδο και προσωπικά αισθάνομαι απίστευτα τυχερός όταν ένας άνθρωπος που έχει τραγουδήσει όσο λίγοι την αγάπη, τον πόνο και την ανθρώπινη ψυχή γενικότερα, μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις του.

Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.

Latest from CULTURE

Go to Top