Τριάντα χρόνια μετά τη σύνθεσή του, το τραγούδι που μετέτρεψε τον Μότσαρτ σε ροκ είδωλο και μέσα από το οποίο ο Falco θέλησε να ταυτιστεί με τον κλασικό συνθέτη του 18ου αιώνα, εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης για διάφορα μουσικά είδη και να εμφανίζεται μέχρι και σήμερα σε ποικίλες και αντισυμβατικές διασκευές.

Τον Ιανουάριο του 1985, ο Falco με τους Bolland and Bolland, γράφουν το τραγούδι που περιγράφει τα επιτεύγματα αλλά και τα πάθη μιας μουσικής ιδιοφυΐας. Το όνομα αυτού, «Rock me Amadeus». Και κάπως έτσι, με τον μαγικό αυλό του Falco, o Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ μετατρέπεται από συνθέτης κλασικής μουσικής στο απόλυτο ροκ είδωλο. Συνειδητοποιώντας ότι η έννοια του rock and roll αναβλύζει από την ψυχή του εκάστοτε καλλιτέχνη και δεν έγκειται μόνο στα πρότυπα των εξώφυλλων με τα άπειρα tattoo, τα σκισμένα τζιν και τα ακόρντα μιας καλογυαλισμένης ηλεκτρικής, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί το τραγούδι αυτό όχι μόνο βρήκε το κοινό του, αλλά παρέμεινε στην ιστορία των charts παγκοσμίως.

Το «Rock me Amadeus» που εμφανίζεται στο άλμπουμ Falco 3, αν και ηχογραφείται στα Γερμανικά, γνωρίζει δέκα διαφορετικές εκδοχές κατά την κυκλοφορία του, συμπεριλαμβανομένου του οκτάλεπτου «Salieri Mix», με την πολυσυζητημένη αγγλική εισαγωγή που χρονολογεί τα σημαντικά γεγονότα της ζωής του Μότσαρτ. Γίνεται νούμερο 1 σε πάνω από δώδεκα χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Ιαπωνία, εκτινάσσοντας τον Falco στα charts και χαρίζοντάς του απαράμιλλη αναγνώριση. Από τραγούδι – παρωδία των LaTour και Mike Elliot με τίτλο «Rock me Jerry Lewis», σε background κινουμένων σχεδίων όπως οι Simpsons και το Family Guy, ή ως γνώριμος ήχος στα μεγάφωνα του λούνα παρκ στο «Adventureland» (2009), το «Rock me Amadeus» γίνεται πασπαρτού και εμφανίζεται μέχρι και σήμερα σε ποικίλες και αντισυμβατικές διασκευές με την πιο πρόσφατη αυτή των Edguy, το 2014.

Ξεκινώντας από τους στίχους, το κομμάτι ανεβάζει τον Μότσαρτ στο θρόνο της ροκ μουσικής σκηνής, παρά το γεγονός ότι έζησε και πέθανε πολύ πριν την – τουλάχιστον τεχνική – αναγνώριση του rock and roll. Μέσα από στίχους – ύμνους, ο Μότσαρτ ως καλλιτέχνης και προσωπικότητα, παρουσιάζεται έμμεσα ως μια πρώιμη έκφανση κοινωνικής και μουσικής αντικουλτούρας. Ένας δεξιοτέχνης, παιδί – θαύμα από τα γεννοφάσκια του, ένας σούπερ σταρ με ένα μπουκάλι κρασί στο χέρι και μια γυναίκα αγκαζέ που αφήνει το σημάδι του στην Ιστορία. Για όλους αυτούς που αναρωτιούνται πώς και γιατί είναι ο Μότσαρτ είδωλο του rock and roll, ιδού η απάντηση: γιατί ιδιαίτερα ριζοσπαστικά για την εποχή, την ανατροφή αλλά και το μουσικό είδος που πρέσβευε, επέλεξε να ζήσει την σύντομη ζωή του στα άκρα, μια ζωή εφάμιλλη με αυτή των καθαρόαιμων ροκάδων που τον διαδέχτηκαν.

Όσον αφορά στο βίντεο κλιπ του τραγουδιού, ο Falco μεταμφιεσμένος σε Mozart, λαμβάνει μια σχεδόν βασιλική υποδοχή από το πλήθος της αφρόκρεμας του 18ου αιώνα. Αμέσως μετά, με μια κάπως ασουλούπωτη χρωματιστή κόμμωση και ρούχα εποχής, κατεβαίνει από μια κόκκινη Harley πριν τον αποθεώσουν οι hardcore μηχανόβιοι με τα πέτσινα και τις κονκάρδες. Έτσι, ο Μότσαρτ παραλληλίζεται άμεσα με τον Falco, οι ζωές των οποίων εμφανίζουν πολλά κοινά στοιχεία.


Το ταλέντο του Falco γίνεται εμφανές από μικρή ηλικία με το καλλιτεχνικό του ντεμπούτο στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης. Ενώ γνωρίζει τρομερή δημοτικότητα παγκοσμίως και παράλληλα με τα μουσικά του επιτεύγματα, παλεύει κι αυτός με τους δαίμονές του, πιο συγκεκριμένα το αλκοόλ, το οποίο παρουσιάζεται ξεκάθαρα μέσα από το «Rock Me Amadeus» ως μια κατάχρηση – δηλητήριο για τον Mozart. Μετά τον επίσης πρόωρο θάνατο του Falco, το musical «Falco meets Amadeus» ανεβαίνει στη σκηνή, δείχνοντας πιο ξεκάθαρα από ποτέ τη σύνδεση των δύο αυτών αδελφών ψυχών που, όπως αρμόζει σε κάθε ουσιαστικά ροκ περσόνα, βιώνουν μια διαρκή πάλη ανάμεσα σε δύο εαυτούς. Άλλωστε αυτή δεν είναι η κατάρα του απύθμενου ταλέντου και της υπερβολικής φήμης; Λάθη και πάθη, που συχνά αποβαίνουν καταστροφικά. Αυτοκαταστροφή όμως, ίσον δημιουργικότητα. Απλά μαθηματικά. Έστω ότι Falco ίσον rock και Falco ίσον Mozart, τότε Μότσαρτ ίσον rock.
Τριάντα χρόνια από την κυκλοφορία του «Rock me Amadeus», το κομμάτι τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης για διάφορα μουσικά είδη. Για όσους η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα και γενικότητες, η αναγνώριση του Μότσαρτ από τον Falco ως ροκ ίνδαλμα ξαφνικά δε μοιάζει τόσο εξωφρενική. Ως μουσικός, ήταν ένα αναμφίβολα μεγάλο ταλέντο, με μια τρομερή δυνατότητα να αυτοσχεδιάζει –κοινώς να σολάρει – που θα ζήλευε ο κάθε σύγχρονος ροκάς. Ως συνθέτης κλασικής μουσικής, δε διστάζει να γράφει γιατί γουστάρει, χωρίς να περιμένει ανταπόκριση ή αποδοχή. Αλλά πάνω απ ‘όλα, ως είδωλο του rock and roll, είναι ένας πρώιμος ριζοσπάστης, ένας άνθρωπος που πλήρωσε το τίμημα της δόξας του, ένα θαύμα που δεν θα μπορούσε παρά να κουβαλάει μια δόση τρέλας και παράνοιας.

Όλα αυτά εξιστορεί o Falco στο «Rock Me Amadeus», με τρόπο κάπως αυτοβιογραφικό, όπου κάθε δίστιχο σχεδόν θα μπορούσε να συμβολίζει τη μάχη του Μότσαρτ με τον ίδιο του τον εαυτό, με το καλό και το κακό. Μοναδικές μουσικές ικανότητες, μεγάλη δημοτικότητα, αντιπαράθεση με κάθε έκφανση αυταρχισμού (είτε με τα αυστηρά μουσικά όρια που του έθετε ο πατέρας του, είτε με τις συντηρητικές μουσικές απαιτήσεις του αρχιεπίσκοπου που αργότερα του στοίχισαν τη θέση στο Σάλτσμπουργκ), αλκοόλ, γυναίκες, χρέη, πρόωρος θάνατος. Ε ναι λοιπόν, για όλα αυτά, keep on rocking us Amadeus!

ΣΙΛΙΑ ΦΛΟΥΡΗ
Η μικρή της παρέας, Σίλια Φλουρή, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992. Στα 18 της τα βρόντηξε και πήγε στο Λονδίνο, όπου σπούδασε νομική και αγάπησε το βινύλιο στις αντικερί του Portobello Road. Ωστόσο, τόσο εύκολα όπως έφυγε, επέστρεψε στα πάτρια εδάφη πριν λίγους μήνες και δεν το μετανιώνει. Ασχολείται με την εστίαση, παίζει ηλεκτρική κιθάρα, γράφει στίχους και μουσική. Το όνειρό της, ένα ροκάκι στο κέντρο, που να σερβίρει ουίσκι και να παίζει μουσικάρες. Απλά πράγματα!