Rock And Roll Hall Of Fame: Ο θεσμός που αγαπάμε να μισούμε

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Posted on Οκτώβριος 09, 2017, 10:00 πμ
3 mins

H περίοδος ανακοινώσεων για τις υποψηφιότητες του φετινού Rock And Roll Hall Of Fame έφτασε για μια ακόμα χρονιά, κι όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος μας δίνεται η ευκαιρία για debate, γκρίνιες και ανταλλαγή απόψεων όσον αφορά το δίκαιο και το άδικο κάθε induction στο θεσμό αυτό, την επιδραστικότητα κάθε καλλιτέχνη, συζητήσεις δηλαδή που μπορούν να κρατήσουν αμέτρητες ώρες χωρίς αποτέλεσμα αλλά αποτελούν κάποιες από τις πιο ένοχες απολαύσεις μας στην ενασχόληση με το μαγικό κόσμο της rock μουσικής.

Bon Jovi, Depeche Mode, Eurythmics, Judas Priest, MC5, Nina Simone, είναι μερικά μόνο από τα υποψήφια για φέτος ονόματα κι όπως μπορεί να αντιληφθεί κανείς είναι αρκετά από μόνα τους για να σπείρουν διχόνοια. Τι είναι όμως το Rock And Roll Hall Of Fame (Hall Of Fame για τη συνέχεια) και κυρίως με ποιους παράγοντες βραβεύει τους καλλιτέχνες που βραβεύει. Και πόσο μπορεί ο μέσος rock οπαδός να ταυτιστεί με αυτό;

Από την άλλη, το γεγονός ότι κανενός τα μουσικά γούστα δεν πρόκειται ποτέ να ταυτιστούν εξ ολοκλήρου με αυτά των υπευθύνων του Hall Of Fame δε μειώνει στο ελάχιστο την ουσιαστικότατη προσφορά αυτού του θεσμού στη διατήρηση της rock κληρονομιάς.

Το Hall Of Fame βρίσκεται κοντά στη λίμνη Erie, στη ροκομάνα πόλη του Cleveland. Η ίδρυση του χρονολογείται στα 1983 από τον τότε πρόεδρο της Atlantic Records Ahmet Ertegun, προς τιμήν του οποίου στη συνέχεια δόθηκε το όνομα σε αντίστοιχο βραβείο στις απονομές. Υπολογίζεται ότι από το 1995 κι έπειτα που άνοιξε και το αντίστοιχο μουσείο, τα έσοδα από την επισκεψιμότητα ανέρχονται τουλάχιστον σε 10 εκατομμύρια δολάρια. Το αρχείο του μουσείου όπως καταλαβαίνει κανείς είναι πλουσιότατο και στεγάζεται πλέον σε ένα νέο κτίριο στην ευρύτερη περιοχή του Κολεγίου Cuyahoga. Οι υπεύθυνοι του μουσείου έχουν αφιερώσει την επαγγελματική τους ζωή στη διατήρηση και ανάδειξη των σημαντικότερων στιγμών του rock n roll, με την αντίστοιχη memorabilia να κοσμεί τους χώρους των εκθεμάτων.

Από την άλλη, το γεγονός ότι κανενός τα μουσικά γούστα δεν πρόκειται ποτέ να ταυτιστούν εξ ολοκλήρου με αυτά των υπευθύνων του Hall Of Fame δε μειώνει στο ελάχιστο την ουσιαστικότατη προσφορά αυτού του θεσμού στη διατήρηση της rock κληρονομιάς. Πρόκειται για ένα μουσείο (η λέξη μουσείο δεν είναι σχήμα λόγου) όπου κανείς μπορεί να ενημερωθεί για την ιστορία της rock μουσικής από τις πολύ πρώιμες στιγμές της και το σκληροπυρηνικό blues που έβαλε το σπόρο για τη γέννηση της, μέχρι τις πολύ μεγάλες μπάντες που μονοπωλούσαν το μουσικό ενδιαφέρον στα 60s 70s και 80s. Και δεν είναι τυχαίο που το Hall Of Fame αποτελεί μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για εκδρομή για τα σχολεία της περιοχής όπου οι πιτσιρικάδες έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με έναν τέτοιο μουσικό θησαυρό. Αναρωτηθείτε τη διαφορά ανάμεσα σε έναν Ευρωπαίο και δη Έλληνα πιτσιρικά που μάθαινε τραγούδι με τραγούδι, δίσκο με δίσκο, και με σχεδόν ευλαβική ακρόαση τη μουσική αυτή. Από την άλλη, μία τεράστια βιβλιοθήκη με κάθε είδους memorabilia προσφέρεται προς επίσκεψη και μελέτη με τις ειδικές εκδόσεις της να αποτελούν σκέτους πειρασμούς, όπως η πολύ πρόσφατη για τα 50 χρόνια από το «Summer Of Love» του 1967, που συνοδεύεται από έκθεση όπου μεταξύ άλλων οι επισκέπτες μπορούν να δούνε το jacket που φορούσε ο Jimi Hendrix στις ηχογραφήσεις της εποχής, την κιθάρα του Ron McKernan των Grateful Dead και ρουχισμό που χρησιμοποιούσαν εκείνη την περίοδο οι θρυλικοί Mamas and the Papas! Γίνεται γενικά κατανοητό πως πρόκειται αφενός για μια πολύ καλοστημένη επιχείρηση, στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής κοινωνίας, αφετέρου όμως επειδή η μουσική έχει ως εγγενές στοιχείο την υποκειμενικότητα, είναι λογικό να υπάρχουν κάθε φορά αντιδράσεις για τις υποψηφιότητες και τις εντάξεις. Πράγμα που σε μια τελική ανάλυση νοστιμίζει το όλο φαγητό.

Η πρώτη μας σκέψη είναι να μην πάρουμε το θεσμό του Hall Of Fame στα σοβαρά. Να μην πάρουμε στα σοβαρά ένα θεσμό που έχει στην ίδια μοίρα την Aretha Franklin, τους Black Sabbath, τους Bee Gees, την Donna Summer και τους Aerosmith. Ένα θεσμό που έκανε τόσα χρόνια να αναγνωρίσει την προσφορά τεραστίων γκρουπ όπως οι Yes και οι Rush. Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το σίγουρο είναι πρέπει να έχουν περάσει 25 χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου album του υπό ένταξη καλλιτέχνη. Από κει και πέρα υπάρχουν πολλά διαφορετικά κριτήρια για να επιλεχθεί ένας καλλιτέχνης για αυτή την τιμή και αυτό ακριβώς είναι που τελικά κάνει τους τιμώμενους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους. Το γεγονός ότι παρόλο που ξεκίνησαν από διαφορετική βάση ο καθένας, κατάφεραν έναν μεγάλο συνολικό αριθμό πωλήσεων, κατάφεραν να θεωρούνται εξίσου επιδραστικοί ο καθένας στον τομέα του (στο Hall of Fame υπάρχουν εκτός των άλλων οι κατηγορίες Performer, Early Influence, Award for Musical Excellence που αφορά την επιδραστικότητα της μουσικής κάποιου, και το Ahmet Ertegun award, βραβείο για συνθέτες, παραγωγούς, ανθρώπους δισκογραφικών κλπ). Πάμε λοιπόν να δούμε μια ντουζίνα άτομα και groups που ίσως ήρθε η ώρα να σκεφτεί το Rock And Roll Hall of Fame να τους εντάξει στις τάξεις του. Χωρίς φυσικά να γίνει αναφορά σε ονόματα όπως τα υποψήφια για το 2018 Dire Straits, Judas Priest και Bon Jovi, για τους οποίους λίγο πολύ οι περισσότεροι από εμάς ευχόμαστε την ένταξη τους.

Iron Maiden
Τώρα που το σκέφτομαι τα groups που θα παρατεθούν ανήκουν στην κατηγορία «Δηλαδή, τι άλλο να κάνουν;». Πρώτοι και καλύτεροι οι Βρετανοί πιονέροι, το μεγαλύτερο heavy metal συγκρότημα όλων των εποχών, που έβαλε τη μουσική αυτή μέσα σε κάθε σπίτι, ακόμα και στα σπίτια των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ. Αμέτρητες περιοδείες μπροστά σε κοινό πολλών δεκάδων χιλιάδων, υπερεπιτυχημένα studio albums και γενικά οι Maiden απολαμβάνουν ένα status που ελάχιστα συγκροτήματα μπορούν να αποκτήσουν. Αυτό που όπως έλεγε μια ψυχή στην πάλαι ποτέ μεταλλική Καλαμαριά «Οι Maiden είναι σαν το στρατό. Όλοι κάνουν θητεία.»

Rory Gallagher
Μοναδικός, ανεπανάληπτος, υπεραγαπημένος, ο Gallagher ξεκινώντας από τις γειτονιές του χιλιοταλαιπωρημένου Belfast (παρόλο που είχε καταγωγή από το Νότο και το Cork), κατόρθωσε και έγινε εθνικός ήρωας στη χώρα του την Ιρλανδία και ένας από τους πλέον αγαπημένους Ευρωπαίους εραστές της εξάχορδης θεάς. Ακροβατώντας με μοναδική μαεστρία ανάμεσα στο blues, το classic rock και τα hard rock ξεσπάσματα του, μας έδωσε πάμπολλα διαμάντια με ότι κι αν καταπιάστηκε και συνεχίζει να αποτελεί έμπνευση για παλιούς και νέους κιθαρίστες, με προσωπικότητες όπως ο Slash να εξαίρουν την προσφορά του.

Alice in Chains
Καλοί χρυσοί και πολυαγαπημένοι οι Nirvana, για πολλούς λόγους όχι πάντοτε μουσικούς, αλλά τα τέσσερα αυτά κωλόπαιδα ήταν the real deal. Μακριά από ευτυχισμένες πρακτικές και στρωμένους δρόμους, η απίστευτα δύσκολη καθημερινότητα των Staley, Cantrell, Inez και Kinney, που οδήγησε τους δύο από τους τέσσερις να φύγουν νέοι από τη ζωή (die young όπως έλεγαν κι οι ίδιοι όταν μας συστήθηκαν), αποτέλεσε το υπόστρωμα ώστε να ακουστεί το πιο εσωστρεφές, απόκοσμο και ταυτόχρονα τόσο γήινο ανθρώπινο και ρεαλιστικό, hard rock/heavy metal που είχαμε ακούσει ως τότε. Οι Alice in Chains είναι μπάντα-εμπειρία και πρέπει να μπούνε στο Hall Of Fame χτες.

Smiths
Είναι από τις περιπτώσεις που ακούς ότι ένα γκρουπ δεν είναι στο Hall Of Fame και δεν το πιστεύεις. Κι όμως οι Βρετανοί θεοί των 80s είναι ακόμα στην απ’ έξω κι αναρωτιέσαι πότε θα αποκατασταθεί αυτή η αδικία. Ο Johnny Marr μαζί με την αυτού μεγαλειότης που λέγεται Morrissey είχαν μια χημεία που ελάχιστα δίδυμα είχαν στην ιστορία της μουσικής, όχι μόνο του rock και έτσι ο κόσμος είχε την ευλογία να απολαύσει κάποιους απίστευτους καρπούς αυτής της συνεργασίας. Τι να πρωτοθυμηθούμε; «Bigmouth Strikes Again», «How Soon Is Now», «Heaven Knows I’m Miserable Now», και φυσικά το πιο ερωτικό κομμάτι που γράφτηκε ποτέ, καθώς μόνο ο Morrissey μπορούσε να κάνει την πρόσκρουση δύο ανθρώπων σε ένα φορτηγό να μοιάζει τόσο ονειρική.

Uriah Heep
Κάτι ξεχάσαμε από τα 70s. Θα μου πεις όταν αργούν τόσο πολύ ολόκληροι Deep Purple να ενταχτούν πως γίνεται να επισπεύσουμε την αναγνώριση σε μπάντες όπως οι Heep. Η βρετανική πεντάδα πάντως αξίζει κάθε πιθανή τιμή για το όνομα της, καθώς ήταν η πιο τίμια, συνεπής και ποιοτικότατη hard rock κολλεκτίβα της δεκαετίας. Με δίσκους που ο όρος κλασικός τους αδικεί, με τη φωνάρα ενός από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές (David Byron) να προκαλεί ρίγη και με την εκπληκτική άνεση με την οποία οι πλέον όμορφες ιστορίες από τη σφαίρα του φανταστικού αποτυπώνονταν στην μπομπίνα, οι Heep μπαίνουν άνετα στις λίστες με τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες, οπότε καλό θα είναι και το Hall Of Fame να μην αργήσει.

King Crimson
Τώρα που πήραμε παραμάζωμα τους prog ήρωες, μία οι Rush, μία οι Yes με τον μεγάλο Geddy Lee να αντικαθιστά τον μακαρίτη Chris Squire, ας κλείσουμε την αγία τριάδα με τους μεγάλους King Crimson. Η πιο σκοτεινή και εσωστρεφής περίπτωση των τριών, με απίστευτους οργανοπαίκτες κατά καιρούς στη σύνθεση της (πρόσφατα με τον θεό Gavin Harrison των Porcupine Tree) στα τύμπανα, και με εκπληκτικούς δίσκους όπως «In The Court Of The Crimson King» και «Red», η βρετανική μπάντα κατάφερε στην πορεία να κερδίσει το σεβασμό της συντριπτικής πλειοψηφίας της rock κοινότητας και να έχει κάποια από τα πλέον αγαπημένα και πολυδιασκευασμένα τραγούδια. Μοναδικοί.

Thin Lizzy/Gary Moore
Τώρα που πιάσαμε τα 70s ας πιάσουμε κι αυτή την αδικία. Να μιλήσουμε για τραγούδια; «Dancin’ In The Moonlight», «Boys Are Back In Town», «Emerald» και ένα σωρό ύμνοι. Να μιλήσουμε για κιθαρίστες; Snowy White, Brian Robertson, Scott Gorham, Eric Bell, κι ο θεός Gary. Οι Thin Lizzy είναι στο top 5 των Βρετανικών hard rock συγκροτημάτων. Ο δε Moore είναι ο απόλυτος εραστής της εξάχορδης που από τη μία θα σου παίξει το πιο περίπλοκο ηλεκτρικό heavy solo που θα σου σηκώσει την τρίχα και με την ίδια άνεση θα περάσει στο πιο συναισθηματικό blues που ακούσαμε ποτέ από λευκό άνδρα. Hall Of Fame ακούει κανείς άραγε;

Motley Crue
ΝΑΙ ΤΙ… που λέμε και στα social media. Υπερεπιτυχημένοι, χορτάτοι, με παρακαταθήκη κάποια καταπληκτικά τραγούδια, ηγέτες μιας ολόκληρης σκηνής, και απόλυτοι εκφραστές του rock n roll oνείρου, όπως αυτό τουλάχιστον έχει αποτυπωθεί σε όσους είναι έξω από το χώρο, οι Crue έδωσαν την τελευταία συναυλία τους στις 31/12/2015 μέσα σε κλίμα ιδιαίτερης συγκίνησης από τους fans και από τους ίδιους τους. Η πιο αλήτικη τετράδα που υπήρξε ποτέ στη μουσική βιομηχανία, οι άγιοι του Los Angeles, οι γονατισμένοι αμαρτωλοί της άγριας πλευράς, οι αγαπημένοι μας Motley Crue, είναι από τις μπάντες που δε θα χορταίνουμε ποτέ να φωνάζουμε για την είσοδο της στο Hall Of Fame.

Bad Company
Κάπου εδώ θαρρώ πως τελειώνουν τα εγκλήματα των 70s καθώς στη Super League του classic rock ανήκουν σίγουρα κι οι Bad Company. Οι πρώτες τους κυκλοφορίες, ειδικά το ντεμπούτο τους με το επιβλητικό μαύρο εξώφυλλο, αποτελούν ένα extraordinaire δείγμα πρωτόλειου hard rock όπως το υπεραγαπήσαμε με τον σκουριασμένο 70s ήχο και τις πρωτόγονες σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα ηχογραφήσεις. Το συναίσθημα όμως ήταν εκεί, τα riffs και το songwriting επίσης, ενώ επιτέλους κάποια στιγμή η rock κοινότητα πρέπει να αναγνωρίσει αυτόν τον τεράστιο ερμηνευτή που ακούει στο όνομα Paul Rodgers και είναι όχι μία αλλά δύο μπάντες μόνος του (Free). Χτες κι αυτοί.

Faith No More
Η πιο αλλοπρόσαλλη μπάντα που πάτησε στη γη, πέντε τύποι που ο ένας άκουγε disco ο άλλος ρέγκε και ο άλλος metal, και σαν να μην έφταναν τόσοι τρελοί, είχαν για τραγουδιστή τους τον θεοπάλαβο. Αυτή ήταν και είναι οι Faith No More, το πολύ μεγάλο αυτό συγκρότημα που μέσα από την εκκεντρικότητα των μελών του κατάφερε και μπόλιασε τις πλέον διαφορετικές προσωπικότητες σε ένα μίγμα που έδινε το ένα διαμαντάκι μετά το άλλο, μέσα από τον πολυπόθητο προσωπικό ήχο. Ο Mike Patton είναι μια κατηγορία μόνος του, ο Jim Martin μία από τις τίμιες περιπτώσεις κιθαρίστα εκεί έξω, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, αυτή η μπάντα αξίζει τη μεγαλύτερη αναγνώριση. Μακάρι να την έχει.

The Cure
Από τα πρώτα live στην Ελλάδα για πολύ κόσμο, πρωτεργάτες μιας ολόκληρης σκηνής, πειραματικοί και ταυτόχρονα με ιδιαίτερα προσωπικό ήχο και με έναν ηγέτη το Robert Smith από τις πλέον χαρισματικές και αμφιλεγόμενες περσόνες της rock/pop μουσικής. Οι Cure στιγμάτισαν μια ολόκληρη γενιά, η μουσική τους και οι συναυλίες τους έγιναν talk of the town για μεγάλο διάστημα, ενώ επίσης ακόμα και για το ντύσιμο κάποιων μαζί με τη στάση τους χρησιμοποιήθηκε ο όρος Cure για να τα καταδείξει. Πολλά περισσότερα από ένα συγκρότημα, παρόλα αυτά με εκπληκτικό songwriting και κλασικούρες όπως «Friday I’m In Love», «Boys Don’t Cry» και «Lullaby», οι Cure μεγαλούργησαν κι αυτό πρέπει να αναγνωριστεί.

Motorhead
Ο Lemmy δε θα το δει ποτέ. Το πιο πιθανό είναι να μην έδινε δεκάρα. Να ανέβαινε στη σκηνή του Hall Of Fame να έλεγε thank you και να κατέβαινε να συνεχίσει το πιώμα του. Αλλά εδώ μιλάμε για αναγνώριση που ξεπερνάει καλώς ή κακώς την περσόνα του Lemmy και το group το ίδιο. Για τους Motorhead έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί τα πάντα. Αν υπάρχει ένα στοιχείο που μπορεί να ενώσει metalheads, thrashers, punks, rockabillies και γενικότερα όλες τις φυλές του rock, αυτό είναι ο Lemmy και η μπάντα του. Ίσως πάλι και να μην είναι απαραίτητη η ένταξη στο Hall Of Fame για να αναγνωριστούν όλα αυτά, αλλά έχω την αίσθηση ότι θα αποδοθεί κάποιου είδους ποιητική δικαιοσύνη. Long Live Motorhead!

 

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννήθηκε το 1980 κι ήταν πάντα μια αντίθεση. Γούσταρε το αστικό τοπίο, τα μεγάλα κτίρια, την πολυκοσμία, και τελικά πήγε σπούδασε Γεωπονική. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταλήξει αν ανακάλυψε αυτός τις μουσικές του ή αυτές αυτόν. Του έχουν μιλήσει κατά καιρούς σε μια άλλη γλώσσα ο ΒΒ King, οι Rush, οι Skynyrd, οι Running Wild, οι Motley, οι Ratt, οι Dropkick Murphys κι αυτός τους είπε πολλά περισσότερα. Ιδεολόγος της ελευθερίας, θεωρεί πως τίποτα από όλα αυτά που περνάει η χώρα δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο παρά μόνο τη φαυλότητα ως παρονομαστή. Βρίσκει τέλος όλη τη γοητεία της μουσικής στον κοινωνικό της περίγυρο κι αυτόν προσπαθεί να αναδείξει γράφοντας.