Μία λέξη που ποτέ μου δεν κατάλαβα είναι η «μόδα». Τι είναι μόδα, ποιός την ορίζει, ποιός αποφασίζει για αυτή και στη τελική ποιός είναι αυτός που θα μου πει πως θα ντυθώ; Είναι κάποιοι που εξυπηρετούν συμφέροντα μεγάλων εταιριών και μέσω των media διαμορφώνουν άποψη για το ντύσιμο προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους; Είναι οι μόδιστροι από τις Κάνες, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι και τη Μύκονο που αποφασίζουν για το τι ρούχα θα φορεθούν σε κάθε εποχή; Η μήπως είναι ακόμη ένα κόλπο της παγκοσμιοποίησης, να μετατρέψει σε ομοιόμορφα πρόβατα όλο τον κόσμο που θα άγεται και θα φέρεται κατά τι προσταγές της;
Ας μιλήσουμε λίγο για rock μόδα!
Τα rock t-shirts αποτελούν ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα, του πως ένα ρούχο από το… περιθώριο, περνά στη στάση ζωής για κάποιους και στη συνέχεια στη μόδα, για να κλείσει και να ξανανοίξει ο συγκεκριμένος κύκλος, όπως γίνεται στα περισσότερα πράγματα στις σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες.

thsirt2

Αγόρασα το πρώτο μου metal t-shirt σε ηλικία 15 χρονών. Ήταν των Twisted Sisters, που πριν από λίγο καιρό είχαν κυκλοφορήσει το «Love Is For Suckers» το οποίο το είχα… λιώσει στην ακρόαση (σε κασέτα). Το φορούσα με μεγάλη περηφάνια ομολογώ, γιατί ένιωθα τότε την ανάγκη (μεταξύ μας ακόμη μου βγαίνει μερικές φορές), να δείξω στους «φλώρους» φίλους – συμμαθητές, ότι εγώ ακούω Heavy Metal και όχι λαϊκά και pop.
Κάποια χρόνια αργότερα κατάλαβα ότι αυτά είναι απλά συμπτώματα της εφηβείας και πλέον φοράω τα αγαπημένα μου rock – metal μπλουζάκια, απλά γιατί με κάνουν να νιώθω ωραία και τα προτιμώ από κάτι κοντομάνικα με σηκωμένους γιακάδες, με κάτι άλογα που τρέχουν και παίζουν πόλο…Όπως και να έχει, τα t-shirt συγκροτημάτων αποτελούν ένα φαινόμενο, το οποίο όπως πολύ σωστά ερμήνευσε η αρθογράφος της The Guardian Jude Rogers, δίνει στους εφήβους την αίσθηση ότι κάπου ανήκουν και στους μεγαλύτερους την ευκαιρία να κρατήσουν κάτι από το πάθος της νιότης τους…

tshirt3

Λίγη ιστορία…
Τo Αμερικάνικο και το Αγγλικό ναυτικό ερίζουν για το ποιός ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε το t-shirt (πήρε την ονομασία του από το «Τ» σχήμα του) σαν ένδυμα, προκειμένου να διευκολύνονται οι κινήσεις των ανδρών. Όπως και να έχει πρωτοεμφανίστηκε κοντά στο 1880…Μέχρι τις αρχές του 1950, το t-shirt χρησιμοποιούταν μόνο από τον στρατό αλλά και σαν ανδρικό εσώρουχο… Το 1951, ο Marlon Brando εμφανίστηκε στη ταινία «A Streetcar Named Desire» (Λεωφορείον ο πόθος) με ένα t-shirt και πλέον όλα πήραν τον δρόμο τους για το λευκό κομμάτι ύφασμα…
elvistshirt
Ο Elvis Presley δεν ήταν πρωτοπόρος μόνο στη μουσική αλλά και στο merchandising. Το πρώτο μουσικό και κατ’ επέκταση rock t-shirt ήταν με το πρόσωπο του Βασιλιά τυπωμένο επάνω σε αυτό και κυκλοφόρησε το 1956 με τους fans να το εξαντλούν από τα ράφια.

Το πρώτο concert t-shirt συγκροτήματος ανήκει πάντως στους Beatles και αφορούσε τη πρώτη τους περιοδεία στην Αμερική το 1964. Τους ακολούθησαν το 1967 οι The Monkeys οι οποίοι εκτός της μεγάλης επιτυχίας τους το 1967 ξεπούλησαν και όλα τα μπλουζάκια του «U.S. tour».

beatlestshirt

Ακολούθησαν πολλοί σπουδαίοι καλλιτέχνες της εποχής, όπως οι Steve Miller Band, Grateful Dead, Janis Joplin, Allman Brothers, Pink Floyd, Jefferson Airplane κ.α. και φυσικά οι Rolling Stones με το γνωστότερο παγκοσμίως logo, με τη γλώσσα («Tongue and Lip Design»), σχεδιασμένο από τον John Pasche το 1971.

Μπροστά σε θέματα marketing και πωλήσεων οι Kiss, δεν μπορούσαν να λείπουν από το γλέντι. Κάνοντας πράξη το σύνθημα «Music Wont Feed The Band for ever – But Merch Might…», ξεκίνησαν από τα απλά concert t-shirts to 1974 και πλέον έχουν χτίσει μια αμύθητη περιουσία στηριζόμενη στο logo τους.

Με το πέρασμα των χρόνων, τα concerts η bands t-shirts, έγιναν κάτι σαν τους δίσκους βινυλίου. Συλλεκτικά και με υψηλή αξία. Είναι εκπληκτικό το τι ποσά δίνονται στο e-bay για vintage μπλουζάκια των 70s και των 80s. Όσο πιο φθαρμένα και ξεθωριασμένα, τόσο ανεβαίνει η αξία τους μερικές φορές για τους μανιακούς συλλέκτες, που κυνηγάνε να βρουν τα πρώτα μπλουζάκια που κυκλοφόρησαν οι Motorhead με το «Snaggletooth», το πασίγνωστο σήμα τους με το «γουρούνι του πολέμου!

«With a baseball bat…»
Ξεχωριστή είναι η ιστορία του επίσης πασίγνωστου logo των Ramones. O Μεξικανός Arturo Vega είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τη μπάντα, καθώς τη συνόδευε σε όλες τις συναυλίες της, σαν art director και αναλάμβανε να «φτιάχνει» τον χώρο που θα εμφανίζονταν. Το 1976 στο πρώτο μεγάλο tour των Ramones, στην Καλιφόρνια, η δισκογραφική εταιρία δεν του πλήρωσε να έξοδα να ταξιδέψει με το συγκρότημα. Έτσι ο Vega, αποφάσισε να πουλήσει τα t-shirts που ο ίδιος είχε σχεδιάσει ένα χρόνο πριν για να βγάλει τα έξοδα του. Με τρία δολάρια το κομμάτι, όχι μόνο κατάφερε να πάρει αεροπορικό εισιτήριο, αλλά το χρήμα άρχισε να ρέει άφθονο… Όσο για το logo που είχε σχεδιάσει και το οποίο έμελε να κατακτήσει τον κόσμο, ήταν μια παρωδία της σφραγίδας του προέδρου της Αμερικής με τον αετό του Κογκρέσου να κρατά ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ. «A baseball bat», το οποίο παραπέμπει και στο κομμάτι των Ramones «Beat on the Brat». Όσο για τον μύθο που θέλει τους Ramones να έχουν πουλήσει περισσότερα t-shirts από ότι δίσκους, μάλλον δεν πρέπει να απέχει και πολύ από τη πραγματικότητα…

hardrocktshirt
Τα… θρυλικά t-shirts του Hard Rock Cafe
Από τα μπλουζάκια που ειδικά στις δεκαετίες του 70 και 80 (μέχρι και τις αρχές των 90s) που χαρακτήριζαν τους καλλιτέχνες της ευρύτερης Rock μουσικής, αλλά και τους fan, ήταν αυτά του Hard Rock Cafe.

Της διεθνούς αλυσίδας cafe restaurant, η οποία πρόσθεσε τεράστια ποσά στα ταμεία της από τις πωλήσεις εκατομμυρίων t-shirts. Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι ότι η μεγάλη επιτυχία των συγκεκριμένων t-shirt ήταν καθαρά θέμα τύχης.
Το 1974 το London cafe ήταν σπόνσορας μιας τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας και είχε τυπώσει μερικές δεκάδες εμφανίσεις για τους παίκτες, με το κλασικό σήμα του Hard Rock cafe. Όσες περίσσεψαν επιστράφηκαν στο μαγαζί και δόθηκαν σε κάποιους πιστούς πελάτες του. Αυτό ήταν! Στόμα με στόμα, το συγκεκριμένο μπλουζάκι έκανε θραύση και πελάτες συνέρεαν κατά εκατοντάδες στο cafe, όχι για να φάνε, αλλά για να αγοράσουν ένα t-shirt.

Στις μέρες μας, το Hard Rock Cafe αντλεί το 40% του τζίρου του παγκοσμίως από τα μπλουζάκια και τα υπόλοιπα είδη ρουχισμού που διαθέτει στα μαγαζιά του. Και όλα αυτά από μια.. εμφάνιση ποδοσφαιρικής ομάδας.
Whiskey in the jar
Συνώνυμο του rock’n’roll έγινε και ένα brand, που δεν είχε σχέση με τη μουσική. Το Jack Daniels, to παλιότερο και διασημότερο ουίσκι του κόσμου, αφού κόσμησε δεκάδες εξώφυλλα και εσώφυλλα δίσκων και πότισε και ποτίζει το λαρύγγι μεγάλων rock stars, δεν ήταν δυνατό να μην γίνει και t-shirt με τεράστιες πωλήσεις.

Οι Keith Richards (Rolling Stones) και Slash ήταν από τους τακτικότερους… πελάτες του Jack Daniels και όπως λέγεται κανείς άλλος celebrity δεν έχει φωτογραφηθεί κρατώντας, ή δίπλα σε ένα μπουκάλι. Φυσικά ήταν και από τους πρώτους λανσάρισαν τα t-shirts με το χαρακτηριστικό μαυρόασπρο λογότυπο, τα οποία ταυτίστηκαν με τον rock’n’roll τρόπο ζωής. Από τους… χορηγούς του Jack Daniels δεν θα μπορούσαν να μην ήταν και οι Lynyrd Skynyrd, ενώ οι περισσότεροι rock stars έχουν φωτογραφηθεί έστω και μία φορά με το κλασικό t-shirt.

Στον κινηματογράφο…
Από τη στιγμή που εξερράγη παγκοσμίως το φαινόμενο των band t-shirts, δεν υπήρξε συγκρότημα η καλλιτέχνης στον πλανήτη που να μην συνοδεύει την δισκογραφική – συναυλιακή του ύπαρξη και με το ανάλογο εμπόρευμα. Εκτός από τους πιστούς fans που αγόραζαν μανιωδώς κάθε τι που αφορούσε το αγαπημένο τους συγκρότημα, σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο κινηματογράφος, ο οποίος εμφάνιζε συχνά – πυκνά γνωστούς σταρ με t-shirts συγκροτημάτων. Μου έχει μείνει στη μνήμη ο Tim Robbins στη ταινία «Bull Durham» να φορά ένα μπλουζάκι των Iron Maiden, ενώ πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο Robert Downey Jr. στο «Iron Man», με το… επικό shirt των Black Sabbath, από το US Tour του 1978.
Ο φοβερός και τρομερός Jack Black δεν χάνει ευκαιρία στις ταινίες «Tenacious D» και «The Pick of Destiny» να εμφανίζεται με t-shirts των αγαπημένων του συγκροτημάτων, ενώ ο Seann William Scott, στους «Dukes of Hazzard», εμφανίστηκε στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας με μπλούζακι Led Zeppelin, όπως και ο ο Adam Sandler στο «Click». Στο «High Fidelity» (ιδανική ταινία για τους λάτρεις του βινυλίου), ο John Cusack εμφανίζεται σε κάθε σκηνή και με διαφορετικό t-shirt, ενώ στην κωμωδία «Wayne’s World», οι Aerosmith έχουν την τιμητική τους.

thsirt7
«Τρομερή μάρκα αυτή η Rolling Stone…»
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, βλέποντας κάποιον με ένα rock t-shirt, καταλάβαινες αμέσως, τι μουσική ακούει και στο περίπου τι στυλ και φιλοσοφίας άνθρωπος είναι. Τη τελευταία δεκαπενταετία όμως και από τη στιγμή που στο παιχνίδι μπήκαν οι μόδιστροι που αναφέραμε στην εισαγωγή, έχουμε γίνει… μαλλιά κουβάρια. Celebrities κάθε είδους και προτίμησης, εγχώριοι και μη, εμφανίζονται με μπλουζάκια Ramones, Motorhead, Iron Maiden. Κάποιοι προφανώς γουστάρουν και το κάνουν είτε γιατί άκουγαν rock – metal στα νιάτα τους, είτε γιατί ακόμη ακούνε και μπράβο τους. Άλλοι, (οι περισσότεροι μάλλον), γιατί είναι στη… μόδα και πουλάει το rock σαν image. Στρας, πούλιες και πολύχρωμα «λαμπιόνια» στολίζουν πλέον t-shirts με λογότυπα όπως AC/DC, η τη κλασική γλώσσα των Rolling Stones, προκαλώντας τουλάχιστον εμετό.
Πιο πρόσφατο παράδειγμα, που προκάλεσε και αρκετό ντόρο στο εξωτερικό, αυτό του συμπαθέστατου νεαρού Jerry Only (τραγουδιστή της pop μπάντας 5 Seconds Of Summer), ο οποίος εμφανίστηκε στη σκηνή με t-shirt των Misfits. Το πιο πιθανό είναι ότι αν άκουγε πιο μικρός το «Last Caress», θα έτρωγε όλο του το φαγητό.

Άτομα τα οποία αποδεδειγμένα δεν έχουν τη παραμικρή σχέση με τη rock μουσική μοστράρουν ένα μπλουζάκι συγκροτήματος γιατί είναι in στις μέρες μας. Για να μην πιάσουμε την Ελληνική πραγματικότητα, όπου ακούγονται μέχρι και ατάκες του στυλ «καλά… τρομερή μάρκα αυτή η Rolling Stone…».

Προσωπικά, με ενοχλεί για παράδειγμα το φαινόμενο σκυλάδων στα μπουζούκια, να μοστράρουν t-shirt αγαπημένων μου συγκροτημάτων, ή χαζό celebrities του εξωτερικού να κάνουν τη βραδινή τους έξοδο με μπλουζάκια των Led Zeppelin γιατί είναι «πιασάρικο» το logo. Από την άλλη που το σκέφτομαι, δεν είναι κακό να προβάλουν και να διαφημίζουν την μουσική που αγαπάω και ας μην την ακούνε… Ένας, ή δύο πιτσιρικάδες να «τσιμπήσουν» και να μπουν στη διαδικασία να ακούσουν κάποια από αυτές τις μπάντες, κέρδος θα είναι!

Άλλωστε, μόδα είναι και θα περάσει κάποια στιγμή… Και τότε θα μείνουμε εμείς οι κολλημένοι με τα αγαπημένα μας t-shirt (άσχετο, αλλά είχα απωθημένο από μικρός να έχω ένα μπλουζάκι των Iron Maiden για κάθε μέρα του μήνα), να νιώθουμε – έστω και χαζά – ότι κάπου ανήκουμε και οι μεγαλύτεροι να αντλούμε κάτι από το πάθος της νιότης μας. Μέχρι τότε με αντιπροσωπεύει πλήρως το μότο: «At least I listen to the Bands on my Shirt».

Ούτε μουσικός, ούτε τραγουδιστής, ούτε ραδιοφωνικός παραγωγός, ούτε επαγγελματίας dj. H σχέση λατρείας του με τη μουσική ξεκινά και σταματάει στην ιδιότητα του παθιασμένου ακροατή. Εθισμένος από μικρός στη μυρωδιά και την αφή του βινυλίου και στις δισολιές των Maiden, αισθάνεται ευτυχής που η ενασχόληση του σαν επαγγελματίας αθλητικογράφος περιπλέχτηκε με το rockyourlife, στο οποίο βρήκε καταφύγιο η αγάπη του για το rock'n'roll. Έχει και μία διαστροφή με το AOR αλλά για ελαττώματα θα μιλάμε τώρα;

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*