Sadhus (The Smoking Community) – Big Fish

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Posted on Νοέμβριος 14, 2018, 10:51 πμ
27 secs

Από το 2014 και το ομώνυμο ντεμπούτο full length τους, οι Sadhus έχουν παρουσιάσει απίστευτα δείγματα προόδου, τόσο σε επίπεδο συνθέσεων, όσο και πάνω στο σανίδι. Το split single με τους Agnes Vein το 2016, αλλά και το πρόσφατο EP με τους Last Rizla, Friend Of Gods και Rita Mosss έκανε την προσμονή μου ακόμα μεγαλύτερη, με το «Big Fish» να σκάει επιτέλους στα ηχεία μου. Το «Flesh», πρώτο κομμάτι που ακούσαμε, μου έδωσε κάποιες ενδείξεις, οι οποίες έγιναν αποδείξεις με την ακρόαση ολόκληρου του δίσκου. Η εξαιρετική, για ακόμα μια φορά δουλειά του Γιώργου Λεόδη πίσω από την κονσόλα, αναδεικνύει περισσότερο τις Sabbathικές καταβολές της μπάντας, χωρίς όμως να μπαίνει σε δεύτερο πλάνο η sludge/doom ταυτότητα του group. Και δε θα γινόταν άλλωστε διαφορετικά, όταν το «Lazarus» φτάνει στα όρια του τον Σταύρο, ο οποίος εδώ παρουσιάζεται πιο ουσιαστικός από ποτέ. Γενικά, η εναλλαγή στις ταχύτητες και στο τέμπο αποδεικνύεται το κρυφό χαρτί των Sadhus στο «Big Fish». Το ομώνυμο κομμάτι αρχίζει ήρεμα, χτίζεται αργά, σέρνεται, και λίγο πριν το τέλος του ξεσπά, δίνοντας σου την έκρηξη που τόσο περιμένεις. Η μπάντα δείχνει να τα καταφέρνει εξαιρετικά στις πιο ψηλές ταχύτητες, με το εναρκτήριο «Hyper Roller» να γεμίζει με ηλεκτρισμό τον χώρο και το αγαπημένο μου «Sobbing Children» με το εξαιρετικό κιθαριστικό lead να καταδεικνύει την συνθετική ωρίμανση των Sadhus. Το επιλογικό «I.P.S. (Intelligent Psycho Sludge)» που ολοκληρώνει το «Big Fish» είναι κοντά στο ύφος που μας έχει συνηθίσει το group, με τις αργές/μεσαίες ταχύτητες να σε προσγειώνουν στον βάλτο. Οι Sadhus έχουν δουλέψει πολύ για το «Big Fish» και έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται ως το μεγάλο ψάρι.

Συγκρότημα: Sadhus (The Smoking Community)
Album: Big Fish
Label: Fuzz Ink.
Ημ. Κυκλοφορίας: 15/11/2018

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.