Σάκης Τόλης: Το «A Dead Poem» μας έκανε επαγγελματίες

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Posted on Νοέμβριος 08, 2017, 8:30 πμ
55 secs

Τρίτη 7 Οκτωβρίου 1997. Οι Rotting Christ κυκλοφορούν το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο «A Dead Poem» και δεύτερο υπό τη σκέπη της Century Media μετά το «Triarchy of the Lost Lovers». Η συμπλήρωση των 20 χρόνων από την κυκλοφορία του βρήκε τους Rotting Christ στον δρόμο, μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Σουηδίας, καθώς το συγκρότημα από τις αρχές του 2016, όταν και κυκλοφόρησε το «Rituals» οργώνει τον πλανήτη για την προώθησή του.
Το rockyourlife.gr εντόπισε τον Σάκη Τόλη σε ένα διάλειμμα της περιοδείας και μίλησε μαζί του για το άλμπουμ που παρά το γεγονός ότι δεν είναι το πιο αντιπροσωπευτικό του ήχου των Rotting Christ, ωστόσο έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία τους.

«Πράγματι έτσι ακριβώς είναι. Μιλάμε για ένα άλμπουμ το οποίο σίγουρα δεν είναι και το πιο αγαπητό στους die hard οπαδούς της μπάντας καθώς δεν ήταν αυτό ακριβώς που περίμεναν τότε, όμως μας ανέβασε κατηγορία σε ό,τι αφορά στις πωλήσεις. Αρκεί να φανταστείς ότι ακόμα και σήμερα παραμένει το best seller των Rotting Christ!»

Αναμφισβήτητα, το «A Dead Poem» είναι ένα άλμπουμ αρκετά… φιλικό στα αυτιά όσων δυσκολεύονταν να χωνέψουν τον ακραίο ήχο των Rotting Christ, το οποίο έβαλε το συγκρότημα σε ακόμα περισσότερα σπίτια. Οι επιρροές από Paradise Lost, οι οποίοι επίσης εκείνη την περίοδο χαμήλωναν ταχύτητες, αλλά και από Moonspell είναι άλλωστε διάχυτες, με αποτέλεσμα μια μερίδα ανθρώπων που δεν τους άκουγαν μέχρι τότε να ανέβουν στο άρμα των Rotting Christ. Το κυριότερο όμως είναι ότι δεν κατέβηκαν ποτέ.

«Στα τέλη των 90s και μετά την έκρηξη του black metal τα περισσότερα συγκροτήματα πατάνε φρένο. Ακόμα και στην Αμερική η σκηνή του Seattle αλλάζει τα δεδομένα. Οσο κι αν λέμε ότι δεν επηρεαζόμαστε από μόδες και τάσεις, ήταν τόσο ορμητικό το κύμα αυτό τότε που μας παρέσυρε κι εμάς, έστω και υποσυνείδητα. Μην ξεχνάμε ότι την περίοδο της παντοκρατορίας του glam είδαμε ακόμα και τον Ozzy να κάνει περμανάντ στα μαλλιά του. Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα για εμάς ήταν ένα άλμπουμ που προσωπικά με αντιπροσώπευε τότε πάρα πολύ, είναι ό,τι πιο ήρεμο και μελωδικό έχουμε κάνει ποτέ και σίγουρα το πιο εμπορικό, χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι ήταν σκοπός μας να ακουστούμε εμπορικοί».

«Μέχρι το «A Dead Poem» τα κάναμε όλα άναρχα»

Το «A Dead Poem» κυκλοφόρησε μόλις ένα χρόνο μετά το «Triarchy…», ωστόσο για τον Σάκη δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση και φυσική συνέχειά του: «Αν υπάρχει κάτι που συνδέει τα δύο άλμπουμ είναι οι μελωδικές γραμμές. Ωστόσο το “Triarchy…” είναι πιο σκοτεινό και πιο black. Γι’ αυτό και πολλοί ξίνισαν στην αρχή με το “A Dead Poem”».

Την ίδια ώρα όμως που κάποιοι δυσανασχετούσαν οι Rotting Christ έβλεπαν ότι η διαδικασία πάνω στην οποία δούλευαν μέχρι τότε άλλαζε τελείως. Η υπογραφή συμβολαίου με μια μεγάλη εταιρεία τους έκανε να δουν τα πράγματα πολύ πιο επαγγελματικά και μετά από 20 χρόνια έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται δικαιωμένοι για τις επιλογές τους:

«H εποχή του “A Dead Poem” είναι η εποχή που είπαμε ότι ήρθε η ώρα να βγούμε στο δρόμο κανονικά και επίσημα. Μέχρι τότε τα κάναμε όλα άναρχα και καταλάβαμε ότι είχε έρθει η ώρα να μπει ένα πλάνο. Υπήρχε πλέον μια νέα εταιρεία, μεγάλη, η οποία μας έβαλε στη διαδικασία να σκεφτούμε ότι ή το συνεχίζουμε σοβαρά ή το παρατάμε. Αφήσαμε τις δουλειές μας, πήραμε τα ρίσκα μας, ήταν μια κατάσταση πραγματικά do or die για μας. Οσο κι αν στην αρχή μας φαινόταν ξένο όλο αυτό που ζούσαμε. Μέχρι τότε ήμασταν προσκολλημένοι στην νοοτροπία της ελληνικής σκηνής και τον ωχαδερφισμό που επικρατούσε τότε. Όταν βγήκαμε έξω και μιλήσαμε με ανθρώπους του χώρου είδαμε πώς γίνονται οι δουλειές, μάθαμε πώς είναι να ηχογραφείς με παραγωγούς σε στούντιο που δούλευαν πολλές μεγάλες μπάντες, μάθαμε τη λέξη deadline, πράγματα παντελώς άγνωστα για εμάς μέχρι τότε. Ηταν μια διαδικασία που μας κούρασε πάρα πολύ στην αρχή, όμως πήραμε ένα μάθημα που μας βοήθησε πολύ στην πορεία».


Αφού λοιπόν το «A Dead Poem» είναι τόσο κομβικό για την καριέρα των Rotting Christ γιατί δεν αντιπροσωπεύεται στα live της μπάντας; Αν ρίξει μια ματιά κάποιος στο setlist.fm θα διαπιστώσει ότι το Sorrowful Farewell είναι αυτό που αραιά και που ακούγεται σε κάποια συναυλία των Rotting Christ. O Σάκης μας δίνει την εξήγηση, η οποία μάλιστα είναι και πολύ πειστική και τίμια:

«Αυτό που λες είναι αλήθεια αλλά υπάρχει λόγος που συμβαίνει. Το setlist των Rotting Christ είναι αρκετά πιο σκοτεινό, βασίζεται σε μια σκοτεινή περίοδό μας, οπότε τα τραγούδια του “Α Dead Poem” απλά δεν κολλάνε με το όλο concept. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας αρέσουν ή ότι δεν αγαπάμε το άλμπουμ, το αντίθετο. Και το αγαπάμε και το σεβόμαστε. Αλλωστε, υπάρχουν και συναυλίες που παίζουμε κομμάτια από εκεί αλλά πρόκειται κυρίως για μεγάλα σόου. Αλλωστε είμαστε μια μπάντα που τόσο σε κάθε κυκλοφορία μας όσο και στα live θέλουμε να βγάζουμε αυτό που νιώθουμε την συγκεκριμένη περίοδο».

“To «A Dead Poem» έδειξε στην ελληνική σκηνή τι σημαίνει εξωστρέφεια”

Εκτός όμως από κομβικό για την πορεία των ίδιων Rotting Christ το «A Dead Poem» συνέβαλε στην πρόοδο και της ελληνικής σκηνής γενικότερα, κάτι που βέβαια συμβαίνει με τα περισσότερα άλμπουμ του αθηναϊκού σχήματος. Ο Σάκης «αποκρούει» τη φιλοφρόνηση και απαντά ταπεινά:

«Δεν ξέρω αν έβαλε το δικό του λιθαράκι μουσικά, σίγουρα όμως συνέβαλε στο… γραφειοκρατικό κομμάτι. Θέλω να πω ότι η υπογραφή μας με μια μεγάλη εταιρεία όπως η Century Media και η πιο σοβαρή ενασχόλησή μας με τα πράγματα ώθησε κάποιους να κάνουν το ίδιο. Πολλοί είπαν ότι “αφού το έκαναν αυτοί γιατί όχι και εμείς” ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την εξωστρέφεια της ελληνικής σκηνής».

Σε τι φάση βρίσκονται όμως οι Rotting Christ σήμερα, 20 χρόνια μετά την κυκλοφορία του τόσο σημαντικού αυτού άλμπουμ; Το εκπληκτικό «Rituals» συμπληρώνει ήδη 20 μήνες στα ράφια και το συγκρότημα έχει ήδη ανακοινώσει μια σειρά συναυλιών στην Ευρώπη που φτάνουν μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου.

«Συνεχίζουμε να περιοδεύουμε. Βρισκόμαστε θέλω να πιστεύω σε μια εξαιρετική φάση αυτή τη στιγμή, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στη δημοτικότητά μας. Δεν σου κρύβω ότι έχουμε κουραστεί πολύ από τα ασταμάτητα σόου, αλλά η φλόγα είναι ακόμα ζωντανή, η αγάπη μας γι’ αυτό που κάνουμε είναι τέτοια που μας βοηθάει να ξεπεράσουμε την κούραση. Παράλληλα, εγώ γράφω τον νέο δίσκο, δίνοντας μια μεγάλη μάχη με τους δαίμονές μου, γιατί θέλω μετά από 30 χρόνια στο χώρο να μπορέσω πάλι να βγάλω κάτι που θα με αντιπροσωπεύει απόλυτα, χωρίς ο κόσμος να βαρεθεί τη ζωή του. Προσπαθώ να διαβάζω τον εαυτό μου, να μιλάω με τον εαυτό μου, να ακούω τον εαυτό μου και μέσα από αυτή τη διαδικασία να δημιουργήσω κάτι τίμιο και πάνω απ’ όλα Rotting Christ».

Κλείσαμε τη συζήτηση με μια απορία μου για το αν η αφοσίωση αυτή των Rotting Christ στο metal τους δίνει τη δυνατότητα να ζουν μια αξιοπρεπή ζωή.

«Το θέμα είναι να μπορείς με αυτά που βγάζεις να μπορείς να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου και να επενδύεις σε αυτό που κάνεις. Γιατί η μπάντα είναι μια συνεχής επένδυση, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Αλλοι τα επενδύουν αλλού, εμείς επενδύουμε στο metal γιατί αυτό είναι η ζωή μας. Μια περιοδεία για παράδειγμα είναι μια τεράστια επένδυση, που αν δεν πάει καλά μπορεί να σε φέρει σε δυσχερή θέση. Εμείς ευτυχώς πλέον μπορούμε να ζούμε από αυτό που κάνουμε. Μέχρι πότε, θα δείξει…»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, βρέθηκε στο «Εθνος» και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες. Αντε βγάλε άκρη...